(ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ ΕΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ)
“Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες”
ΚΕΙΜΕΝΟ
Περί πτηνών του πολιτικού ορνιθώνα της χώρας μας ο λόγος, που όταν είναι στην αντιπολίτευση λαλούν, παριστάνοντας τα αντιμνημονιακά κοκόρια και όταν έρθουν στην κυβέρνηση γίνονται μνημονιακές φραγκόκοτες της τάξης των ορνιθόμορφων και του μοναδικού είδους του γένους των νουμιδίων* .
Διατηρούν, όμως, πάντα σταθερό αυτό που διαπίστωσε ο ιταλικής καταγωγής Γάλλος κωμικός Michel Colucci, γνωστός ως Coluche:
“La différence qu’il y a entre les oiseaux et les hommes politiques, c’est que de temps en temps les oiseaux s’arrêtent de voler”
(Η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στα πουλιά και τους πολιτικούς είναι πως κατά καιρούς τα πουλιά σταματάνε να πετάνε).
Λοιπόν, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο “ούτε πουλί πετούμενο να μη βρεθεί μπροστά μας”.
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ
* Για να ανταποδώσω με ένα λεξιπαίγνιο το πολιτικό παίγνιο, κοινώς, δούλεμα, η λέξη νου(μ)ίδιο δίνει στρουκτουραλιστικά την εντύπωση ότι προέρχεται από τις λέξεις νους και ίδιος με παρεμβολή χάριν ευφωνίας του μ, τουτέστιν ίδιος νους, δηλαδή, νους ιδιώτης, και η λέξη ιδιώτης όταν αναφέρεται στο νου, κατά το έγκυρο λεξικό των Henry George Liddell και Robert Scott, χαρακτηρίζει τον αδαή, αμαθή, ευτελή, ηλίθιο, υπηρέτη.
Αυτή δεν είναι ερμηνεία ενός γένους της ορνιθολογίας, αλλά το curriculum vitae της προσοντολατρείας του πολιτικού ορνιθώνα!
Παραθέτω, παρακάτω, δύο αποσπάσματα από το έργο “Ἀλέξανδρος ἢ Ψευδομάντις” του Λουκιανού και μεταφράσεις τους του Ιωάννη Κονδυλάκη, για να απολαύσετε όλα τα χαρίσματα και τα τερτίπια των ιδιωτών (πολιτικών):
“(20) ῏Ην δὲ τὸ μηχάνημα τοῦτο ἀνδρὶ μὲν οἵῳ σοί͵ εἰ δὲ μὴ φορτικὸν εἰπεῖν͵ καὶ οἵῳ ἐμοί͵ πρόδηλον καὶ γνῶναι ῥᾴδιον͵ τοῖς δὲ ἰδιώταις καὶ κορύζης μεστοῖς τὴν ῥῖνα τεράστιον καὶ πάνυ ἀπίστῳ ὅμοιον. ἐπινοήσας γὰρ ποικίλας τῶν σφραγίδων τὰς λύσεις ἀνεγίγνωσκέν τε τὰς ἐρωτήσεις ἑκάστας καὶ τὰ δοκοῦντα πρὸς αὐτὰς ἀπεκρίνετο͵ εἶτα κατειλήσας αὖθις καὶ σημηνάμενος ἀπεδίδου μετὰ πολλοῦ θαύματος τοῖς λαμβάνουσιν. καὶ πολὺ ἦν παρ΄ αὐτοῖς τὸ πόθεν γὰρ οὗτος ἠπίστατο ἃ ἐγὼ πάνυ ἀσφαλῶς σημηνάμενος αὐτῷ ἔδωκα ὑπὸ σφραγῖσιν δυσμιμήτοις͵ εἰ μὴ θεός τις ὡς ἀληθῶς ὁ πάντα γιγνώσκων ἦν;”
((20) Το τέχνασμα δι’ άνθρωπον, όπως συ και εγώ, δεν ήτο δύσκολον να εννοηθή, διά τους απλούς όμως και ανοήτους ανθρώπους εφαίνετο μέγα και θαυμαστόν. Γνωρίζων διαφόρους τρόπους να ανοίγη τας σφραγίδας, ήνοιγε τας σημειώσεις, ανεγίνωσκε τας ερωτήσεις και έδιδε τας δέουσας απαντήσεις, έπειτα δε κλείσας πάλιν και σφραγίσας απέδιδε τα σημειώματα, προς μέγαν θαυμασμόν
των λαμβανόντων. Και ήκούοντο όλοι να λέγουν· πως αυτός εγνώριζεν όσα εγώ του έδωκα ασφαλώς σφραγισμένα με σφραγίδας των οποίων η απομίμησις είνε δύσκολος, εάν αληθώς δεν είνε θεός παντογνώστης;)
“(30)… οἱ δὲ πεμπόμενοι͵ ἰδιῶταί τινες οἰκέται͵ ῥᾳδίως ἐξαπατηθέντες ἂν ἐπανῄεσαν͵ τὰ μὲν ἰδόντες͵ τὰ δὲ ὡς ἰδόντες καὶ ἀκούσαντες διηγούμενοι καὶ προσεπιμετροῦντες ἔτι πλείω τούτων͵ ὡς ἐντιμότεροι εἶεν παρὰ τῷ δεσπότῃ. ἐξέκαιον οὖν τὸν ἄθλιον [31] γέροντα καὶ εἰς μανίαν ἐῤῥωμένην ἐνέβαλον…”
((30)… επειδή δε οι αποστελλόμενοι ήσαν απλοϊκοί υπηρέται, ευκόλως εξηπατώντο και επανερχόμενοι διηγούντο όσα είδον και όσα δεν είδον και προσθέτοντες εις όσα ήκουσαν, διά να ευχαριστήσουν περισσότερον τον κύριόν των. Ούτω δε εξήπτον την φαντασίαν του αθλίου γέροντος και του διεσάλευον τας φρένας…”.
Κάπως έτσι εξήψε και τη φαντασία των εξαθλιωμένων γερόντων της χώρας μας το μηχάνημα κατά το Λουκιανό, τερτίπι καθ’ ημάς, της 13ης σύνταξης, για να μείνει, τελικά, μετά το μέτρο της νέας περικοπής των συντάξεων, το αντίμετρο της ανάστασης των νεκρών, αφήνοντας τον μηχανοδηγό του μηχανήματος να σφυρίζει κλέφτικα ευτυχισμένος, άδοντας το άσμα του Αντύπα, όχι βέβαια του Μαρίνου, που έχει ξεχαστεί προ πολλού:
“Οδηγώ και σε σκέφτομαι
κι είν’ αυτό επικίνδυνο
με τη σκέψη σε σένανε
να ξεφύγω τον κίνδυνο” (της απώλειας της εξουσίας).
Μεταξύ θανάτου από την πείνα (μέτρο) των λεηλατημένων συνταξιούχων και ανάστασης των νεκρών (αντίμετρο), το δημοσιονομικό αποτέλεσμα της ζωής είναι ουδέτερο, αφού για το φασισμό η ζωή έχει μηδενική αξία. Γιατί, λοιπόν, ο κανόνας αυτός να αποτελεί εξαίρεση για τον οικονομικό φασισμό;
Και μη μου πείτε, πού τον είδα το φασισμό μέσα σε μια δημοκρατία με savoir vivre πολυτελείας, που απέκτησε πια μόνιμη στέγη, εγκαθιστώντας το ναό της λαϊκής κυριαρχίας στο Hilton;
Έτσι, εκτός από το αξιοθέατο της κατοικίας των θεών, αποκτήσαμε και το αξιοθέατο της κατοικίας των θεσμών στη βαριά βιομηχανία του πολιτικού τουρισμού.
Αυτή η σύνδεση της μνημονιακής φασιστικής βίας ως θεσμού, πλέον, με ένα σύμβολο του καπιταλισμού, το Hilton, δικαιώνει τόσο τον Τρότσκι, που είχε χαρακτηρίσει το φασισμό ως μια αντίδραση του καπιταλισμού (“le fascisme n’est rien d’autre que la réaction du capitalisme”), όσο και τον Λένιν που τον θεωρούσε ως μια αποσύνθεσή του (“le fascisme est le capitalisme en décomposition”), όπως θυμάμαι τις απόψεις τους από τη γαλλική βιβλιογραφία.
ΥΓ
Η ιδέα για την ενασχόλησή μου τώρα στα γεράματα με την πολιτική ορνιθολογία μου μπήκε στο μυαλό όταν τυχαία διάβασα, την ώρα που σκοπίμως μελετούσα το νέο έγκλημα των μέτρων με το άλλοθι** των αντιμέτρων, την άποψη του Άγγλου συγγραφέα Richard Aldington για μια μορφή φασισμού, τον εθνικιστικό, πως είναι, δηλαδή, ένας ανόητος κόκορας που λαλεί πάνω στο λόφο της κοπριάς του (“Nationalism is a silly cock crowing on his own dunghill”).
Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες μορφές του, αλλά το ζήτημα είναι, ποιός θα καθαρίσει την κοπριά της φασιστικής μνημονιακής βίας από τους Σταύλους του Αυγεία, που ρυπαίνουν ανεπανόρθωτα τη δημοκρατία.
Πάντως, “όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερωσει”.
** Το έγκλημα πρώτα απ’ όλα πρέπει να έχει κουλτούρα και το άλλοθι, κατά το Γάλλο σκηνοθέτη Jean-Luc Godard, είναι μια κουλτούρα του ιμπεριαλισμού (“la culture, c’est un alibi de l’impérialisme”).
Σημείωση
Η διάρθρωση του σχολίου σε ΚΕΙΜΕΝΟ και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ακολουθεί τη νέα κουλτούρα – άλλοθι του ΜΕΤΡΟΥ και ΑΝΤΙΜΕΤΡΟΥ, που έχει, πιθανόν, τις καταβολές της στη ΣΤΡΟΦΗ και ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ του Αρχαιοελληνικού δράματος.
Δυστυχώς, το δράμα συνεχίζεται και ο πολιτικός χορός συνεχίζει το χαβά του.
ΔΑ
