Ένα ποίημα ολίγον σουρεαλιστικό ολίγον σκωπτικό για τον ιογενή παραλογισμό που ζουμε….
Ένα σουρεαλιστικο
ποίημα τώρα θα σας πω
πώς ζεστάνανε τηγάνι
να με ψήσουν οι τσιγγάνοι
αψηλά της εξουσίας,
που έκλεβαν της κοινωνίας
τα ιερά και όσια
και ποιούσαν όργια
κεκλεισμένων των θυρών,
ενώ είχαν τον λαό
εις τα σπίτια αμπαρωμένο
από τον νεοφερμένο
ιό να τρέμει μη πεθάνει,
αν εμβόλια δεν κάνει.
Κι όταν είδαν οι τσιγγάνοι
πώς δεν ήταν κότες, χάνοι
όλοι και κάποιος λαός
φαίνονταν διστακτικός
για να δεχθεί να τσιμπηθεί
φρόντισαν να φοβηθεί
κι άλλο , βάζοντας να παίζει
η τηλεόραση πώς πιέζει
τα πνευμόνια ο ιός
και τα κάνει πέτρα, εμπρός
που στα μάτια να πεθαίνει
όλων και να αργό-ανασαίνει
κάποιος σε δημόσια θέα
διαρκώς και απ’ την παρέα
του θανάτου ο λαός
να τρελαίνεται κι εκτός
όλοι να τρέχουν για εμβόλια
όπως τρέχουνε τα βόδια
κάτω στην Καταλονία,
γενική ταυρομαχία
όταν γίνεται, μα ταύρος
όπως δεν υπήρχε λαύρος,
μα εις αόρατος ιός
«τάκανε» όλος ο λαός
κι όλοι μύριζαν πολύ,
μα ήταν η επιπλοκή
του εμβολίου που ανοσμία
έφερνε, που η κοινωνία
δεν είχε πάρει χαμπάρι
ότι είχε βόθρου πηγάδι
γίνει όλη κι ο Σουρής
μόνο έλειπε επί γης.
Έτσι από τα πνευμόνια,
στα έντερα έπειτα καψόνια
του λαού έκανε ο φόβος
κι έλειπε εις πολλούς ο «κόλος»
που ΄χε ο Κολοκοτρώνης
και νομίζανε ο τελώνης
που τους κυβερνά, απ΄ αγάπη
ότι κάνει τον προστάτη
εις τον κάθε ένα πεσμένο
και στα ρούχα λερωμένο
από την πολλή διάρροια
που του έφερνε η προσπάθεια
να κρυφθεί απ’ τον εχθρό,
τον αόρατο, τον γιό
του διαβόλου που κορώνα
είχε βάλει και κρυψώνα
είχε μέσα στους λαιμούς
των ανθρώπων ,που στενούς
τους είχε ποιήσει η φύση
φωνή δια να λαλήσει
δια να έχει ο έχων λόγο
άνθρωπος, που με τον φόβο
του ιού τώρα ως θηρίο
μούγκριζε άλογο, φορτίο
όλο βλέποντας ιών
σε κάθε άνθρωπο σ ‘αυτόν
που τολμούσε να πλησιάσει
δια να τον αγκαλιάσει.
Και τον κόσμο τρομαγμένο
έχοντας και ντροπιασμένο
από την διάρροιά του
να κοιτάει τα εσώρουχά του
χόρευαν στην εξουσία
τον χορό του Ησαϊα
τα συμφέροντα πολλών
λαοπλάνων ,πειρατών
της πολιτικής, τσιγγάνων
που απ’ το ένα εις το άλλον
κόμμα ήτανε στην γύρα
παίζοντας με μια λύρα
στον λαό δημοτικά
τραγουδάκια δια μια
Ελλαδίτσα ευτυχισμένη
με σουβλάκια ταϊσμένη
που πετάει τα παλιά
τα κειμήλια τα εθνικά
εις τον γύφτο παλαιοπώλη
που διακυβερνά την πόλη
τώρα κατά συγκυρία
και από την πολιτεία
τις αντίκες της μαζεύει
κι έξω όλες τις αποστέλλει,
τα μουσεία να κοσμήσουν
που ως οι Έλληνες εκλείψουν,
θα ‘χουν κοσμοσυρροή
δείχνοντας ποιοι ήταν αυτοί
που παντού το όνομά τους
άφησαν, μα τα παιδιά τους
χάθηκαν ως δια μαγείας
απ’ τον ρουν της ιστορίας.
Αχ Ελλάδα μου καημένη,
για μουσεία προορισμένη
που είσαι πια , μα όχι ζωή
για να ζεις δημιουργική,
που ότι έχεις κάνει, φτάνει
κι άσε άλλος κάτι να κάνει
και αυτός ,που βλέπει εσένα
πρωτοπόρα εις το πνεύμα
σ όλα να ‘σαι τα πεδία,
μα χωρίς να ‘χεις παιδεία
τώρα τρέχουσα, παιδιά
ζωντανά δια ουρά
πίσω σου κι ακολουθία
που να γράφεις ιστορία
ως και σήμερα ακόμη,
μα όπως τώρα μόνο η γνώμη
όποιων έχουνε λεφτά
εις τον κόσμο μας μετρά
και λεφτά έχουν οι ξένοι
οι κουρσάροι ,οι σπουδαγμένοι
χρόνια στην μπαγαποντιά
άραξε εσύ γριά
που έχεις γίνει , με σοφία,
μα χωρίς επιθυμία
του κόσμου άλλο να ηγηθείς,
που οι ηγέτες της πολιτικής
που φοράς τώρα ως καπέλο
στο κεφάλι σου, «μπορντέλο»
θέλουνε να γίνει η χώρα
στα συμφέροντα, απ’ όλα
που της γης πλέον τα μέρη
‘δω συγκλίνουν, όπου ξέρει
και ο πλέον αμαθής
ότι ομφαλός ζωής
ήταν και πολιτισμού
από τότε που στον νου
άρχιζε να ανεβαίνει
η ανθρωπότης και να βγαίνει
έξω από τις σπηλιές,
όπου από τις χιονιές
τις πολλές, τους παγετώνες,
είχε μπει πριν από αιώνες.
Πάρε το όμως χαμπάρι,
ότι με ξένο κεφάλι,
τώρα πάνω εις το σώμα
προκοπή δεν θα ‘χεις, πτώμα
που θα νοιώθεις διαρκώς
κι όλο και κάποιος εχθρός
θα έρχεται να σε ταράξει,
γιατί θέλει η νέα τάξη
να ‘ναι οι λαοί «χεσμένοι»,
για να είναι υποταγμένοι,
με εσένα πιο πολύ
από όλους, σε στενή
που να είσαι τουαλέτα
και να ζεις με τα κουφέτα,
τις ελπίδες που σου δίνουν
εκείνοι που όλο σε προδίνουν.
Επανάσταση να κάνεις
πρέπει για να μη πεθάνεις
Ελλάδα άδοξα, πλατειά,
πέρα από τα πολιτικά
πράγματα εις την παιδεία,
για να νιώσουν τα παιδία
που αγαπούνε το όνομά σου,
πως δια την αγκαλιά σου
πρέπει κάτι όλα να κάνουν,
αντί για λεφτά να ψάχνουν
και για θησαυρούς κρυμμένους,
γιατί στους αγαπημένους
τα λεφτά φέρνουν διχόνοια
κι από αυτά ποτέ ομόνοια
δεν είχε ο Ελληνισμός
που ως κι ο Χριστιανισμός
ψεύτισε κι αυτός ακόμα
και μιλούνε για εμβόλια
και το πώς να ζούνε χώρια
συμβουλεύουν τους πιστούς
οι δεσπότες στους ναούς.
Κι απ’ τα χρήματα τσιγγάνοι
γίνανε όλοι και ζητιάνοι
άλλοι κι άλλοι άρπαγες,
ζήτουλες ,μπαγαποντιές
κάνοντας και προδοσίες,
μη έχοντας στον νου αξίες
παρά επιθυμίες μόνο
που υπερβαίνουνε τον χρόνο
της ζωής ενός ανθρώπου
και ελπίζουνε με τρόπον
κάποιον να ζήσουν ξανά,
που ότι δεν γλύψουν σε μια
ζωή να γλύψουν σε μια άλλη ,
έστω και μ ‘ άλλο κεφάλι
και άλλο όνομα, ψυχή
έχοντας σωματική
όμως μνήμη που θα έχει
και θα ξέρει τι προέχει
εις την νέα της ζωή
πιότερο όλων να γευτεί
«σαρκολάγνα» η ψυχή
όσο όμως λογική
θα ‘χει, πάλι πεινασμένη
θα ‘ναι όταν θα πεθαίνει
και χίλιες ζωές να ζει
δεν θα απεξαρτηθεί
από ορμόνες και ουσίες
κι από τις επιθυμίες
που γεννά η επαφή
του μυαλού με την χρυσή
ευκαιρία που του δίνει
κάθε μια στιγμή να γίνει
κάτι διαφορετικό
κι αν δεν έχει ο νους Χριστό
κι ακούει κάθε σειρήνα,
κάποια θα ‘χει όλο πείνα
να του τρώει τα σωθικά
και να ΄ναι στην ζητιανιά,
των χρημάτων κυνηγός,
ένας άνθρωπος ρευστός,
δίχως μέσα του μια πίστη
που να μην μπορεί να κρύψει
κι από μέσα του να βγαίνει
και πιο πάνω να ανεβαίνει
διαρκώς για να ανταμώσει
τον θεό που θα της δώσει
την στερνή δικαίωσή της,
την θεϊκή ανταμοιβή της .
Μια σειρήνα ο ιός
είναι για αυτό κι αυτός
που φουσκώνει την φοβία
του θανάτου, επιθυμία
γιατί όλοι έχουν μεγάλη
για ηδονές και με την φαύλη
απληστία τους για αυτές
θεωρούνε πως χαρές
θα έχει η ζωή ακόμη
κι αν στον κόσμο μείνουν μόνοι
και για αυτό ενώ πεθαίνουν
λίγοι από τον ιό, πεθαίνουν
όλοι από τον φόβο αυτοί
μήπως είναι οι εκλεκτοί
και αφήνουν να βουλιάξει ,
απ’ τον φόβο μη αρπάξει
ο καθένας κάποιο ιό,
όλο το έθνος ,ρημαδιό
που να γίνει η οικονομία,
μπάχαλο όλη η κοινωνία
και οι Έλληνες να διχαστούν
σε όσους εμβολιαστούν
και σε όσους από μπόλι
στίγμα να πάρουν με ζόρι
πάνω εις το σώμα αρνούνται
και δεν θέλουν να φοβούνται
ούτε ιό, ούτε εξουσία
θέλουν μόνο ελευθερία,
κι ανθρωπιά, μα και αγάπη
για να πουν ότι είναι κάτι.-
Σπύρος Αλεξελληνός
