ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 13
04/10/2018
___________________
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΒΟΥΝΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
«Un dictateur qui meurt, c’est une banque suisse qui ferme» (Ένας δικτάτορας που πεθαίνει είναι μια ελβετική τράπεζα που κλείνει) (Ανώνυμου)
Καιρός, λοιπόν, να απαλλαγούμε από τη δικτατορία των τραπεζών.
Παρακολουθώντας, χθες, μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα της καθαρής εξόδου από τα μνημόνια, τη συνεδρίαση του Χρηματιστηρίου των Αθηνών, μου ήρθε στο μυαλό το συμφωνικό ποίημα «Μια νύχτα στο Φαλακρό Βουνό» του συνθέτη της Ρωσικής Εθνικής Σχολής Μοντέστ Μουσόργσκι, που είναι βασισμένο στο διήγημα «Την παραμονή του Ιβάν Κουπάλα» του Νικολάι Γκογκόλ.
Την παραμονή, λοιπόν, του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου ένας χωρικός γίνεται μάρτυρας του χορού των δαιμόνων στο Φαλακρό Βουνό κοντά στο Κίεβο.
Μάρτυρας, σήμερα, κι εγώ, ένας Έλληνας χωρικός και με το στανιό Ευρωπαίος, παραμονές του οριστικού, όπως φαίνεται, αποκεφαλισμού των τραπεζών στο φαλακρό βουνό του Χρηματιστηρίου των Αθηνών, διαπίστωσα ότι η Coca Cola έχει διπλάσια κεφαλαιοποίηση από όλα μαζί τα μπουρδελομάγαζα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού της χώρας μας, που έχουν καταντήσει γιάφκες των φορολογικών αρχών, στο ημίφως των οποίων γίνεται η λαθροχειρία του μόχθου των πολιτών, κατά το μνημονιακαπιταλιστικό δόγμα «ο κλέψας του κλέψαντος».
Ο πολίτης κλέβει το κράτος ως έναν στοιχειώδη μηχανισμό άμυνας του βιολογικού του Εγώ. Το κράτος μέσω των φορογερμανουργημάτων του κλέβει τον πολίτη για τον φετιχισμό των αριθμών και όλους μαζί τους κλέβουν οι τράπεζες από γενεσιουργό και κληρονομική ιδεολογία.
Εδώ, ακόμα και το χρήμα και η συσσώρευσή του, για να διευκολυνθεί η κλοπή, έγιναν άυλα σε μια φαντασιακή υπόσταση της ατομικής ιδιοκτησίας, που κατοικοεδρεύει στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των τραπεζών.
«O tempora, o mores!» (Κικέρων).
Ακόμα και η Jampo με την αθωότητα των παιδικών παιχνιδιών της είναι μεγαλύτερη σε κεφαλαιοποίηση από όλες σχεδόν τις συμμορίες των τραπεζών, που η ίδια η Ευρώπη φρόντισε να τις εξωραΐσει, χαρακτηρίζοντάς τις ως συστημικές.
Η εννοιολογική, όμως, απόσταση ανάμεσα στο σύστημα και τη συμμορία είναι αμελητέα, αφού και τα δύο στην πραγματικότητα χαρακτηρίζουν οργανωμένα δίκτυα με ισχυρή συνάφεια συμφερόντων των συστατικών τους μερών.
Μήπως, τελικά, αντί να μιλάμε ξανά και ξανά για μεταμόσχευση των κεφαλών μας, του αιματοβαμμένου, δηλαδή, αποκεφαλισμού μας για την ανακεφαλαιοποίηση των μπατιρημένων τραπεζών, θα πρέπει οι τράπεζες να γίνουν παιδικές χαρές ακατάλληλες για ενήλικες ή καντίνες αναψυκτικών, για να δούμε άσπρη μέρα;
Οι Γερμανοί προστάτες τους, κοινώς, νταβατζήδες, έχουν στη χώρα τους μια παροιμία «Ein Spieler ist entweder reich, arbeitsam oder ein Dieb» («Ένας παίκτης είναι είτε πλούσιος, είτε εργατικός, είτε ένας κλέφτης»).
Οι παίκτες των τραπεζών με το ψευδώνυμο των επενδυτών και στην πραγματικότητα απεκδυτών, πάντως, δεν είναι ούτε πλούσιοι, αφού σαπροφυτούν* στα χρήματα των θυμάτων τους, ούτε εργατικοί, γιατί τη μόνη εργασία που κάνουν είναι να δουλεύουν τα θύματά τους, ώστε όταν κερδίζουν οι πελάτες τους είναι απλώς πελάτες, ενώ όταν χάνουν γίνονται συνιδιοκτήτες τους επενδυτές για να τους φορτώσουν τα σπασμένα.
«… ὅπερ ἔδει δεῖξαι» αυτό που είπε ο Bertold Brecht, ότι «είναι ευκολότερο να ληστέψεις ιδρύοντας μια τράπεζα παρά απειλώντας έναν ταμία».
Αυτή την απροκάλυπτη ληστεία ζούμε εδώ και οκτώ χρόνια στην Ευρώπη των ναζιστοτραπεζιτών.
Αθάνατε Κάρολε, μια ματιά μόνο στον πρώτο τόμο της ανατομίας σου της πολιτικής οικονομίας του Καπιταλισμού και της παθοφυσιολογίας της εκμετάλλευσης, το «Κεφάλαιο», είναι αρκετή για να αποκαλύψει αυτόν τον ρόλο του χρηματοπιστωτικού συστήματος:
«Οι φτιασιδωμένες με εθνικούς τίτλους μεγάλες τράπεζες ήταν από τη γέννησή τους απλώς εταιρίες ιδιωτών κερδοσκόπων πού στάθηκαν στο πλευρό των κυβερνήσεων και που χάρη στα προνόμια πού πήραν από αυτές, ήταν σε θέση να δανείζουν στις ίδιες τις κυβερνήσεις χρήματα. Γι’ αυτό η διόγκωση τον δημόσιου χρέους δεν έχει άλλον πιο αλάθητο μετρητή από την προοδευτική άνοδο των μετοχών αυτών των τραπεζών».
Τί ήθελες, αείμνηστε Κάρολε, να τα γράψεις αυτά και άλλα πολλά παρόμοια στην όγδοη δεκάδα της όγδοης εκατοντάδας των σελίδων του «Κεφαλαίου» σου, αντί να τα γράψεις στο εξώφυλλο με γράμματα κεφαλαία, για να μπορούν να τα διαβάσουν και τα αναλφάβητα τεκνά της ψευτοαριστεράς νομενκλατούρας, που σήμερα έγιναν φύλακες άγγελοι στις πύλες της κόλασης των τραπεζών με τη ρομφαία τους μπηγμένη στο στήθος του λαού;
* Για όσους δεν το θυμούνται, τα σαπρόφυτα είναι ζωϊκοί ή φυτικοί οργανισμοί και σίγουρα όχι άνθρωποι, που τρέφονται με νεκρούς ή ετοιμοθάνατους οργανισμούς, για να εξαφανίζουν τα ίχνη των πτωμάτων τους.
ΔΑ
