Φωτογραφία : Η υπογραφή ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια χώρα μικρή και φτωχή, αλλά ευλογημένη, γιατί ο Θεός την αγαπούσε πολύ και την είχε τοποθετήσει στο πιο όμορφο σημείο της γης. Οι άνθρωποι που κατοικούσαν σ’ αυτήν Του ήταν ευγνώμονες γι’ αυτό, Τον ευχαριστούσαν και τον δοξολογούσαν. Ζούσαν μεταξύ τουςμε αγάπη και αλληλεγγύη και όσα κι αν τους χώριζαν, τους ένωνε η ανθρωπιά και η αγάπη στο Θεό και στην πατρίδα.
Πολλοί εχθροί στο πέρασμα των αιώνων προσπάθησαν, να τους κατακτήσουν και να τους εξαφανίσουν από προσώπου γης, αλλά στο τέλος με τη βοήθεια του Θεού κέρδιζαν την πολυπόθητη “ελευθερία”, για την οποία μάλιστα είχαν φτιάξει και ολόκληρο ύμνο.
Αυτό που δεν κατάφεραν όμως οι εχθροί τους, είπαν να το φέρουν εις πέρας οι άσπονδοι φίλοι τους.
Αυτοί τους έκαναν μέλη σε μία ΄Ενωση χωρών με την υπόσχεση, ότι αυτό θα τους έδινε μεγαλύτερη δύναμη και οικονομική ανάπτυξη. Και από τότε και μετά η ΄Ενωση έδινε εντολές για τα πάντα (για το καλό τους βέβαια). Για παράδειγμα, στο όνομα της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών έπρεπε να περιορίσουν την αγροτική παραγωγή. ΄Ετσι , κατέληξαν, να πετούν στα σκουπίδια πολλά από τα προιόντα που παρήγαγαν και να εισάγουν άλλα από τις χώρες της ΄Ενωσης.
Για ανταμοιβή τους η ΄Ενωση τους έδινε χρήματα, τα οποία βέβαια δεν τα πολυέβλεπε ο λαός, αλλά είχε εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις του, ότι τα διαχειρίζονταν σωστά και για το καλό του τόπου. Και πράγματι: πέρασαν κάποια χρόνια οικονομικής ευημερίας και ο λαός πείστηκε, ότι η συμμετοχή του στην ΄Ενωση ήταν μια σωστή κίνηση.
Κάποια στιγμή μάλιστα, τα πράγματα στον οικονομικό τομέα έγιναν ακόμα καλύτερα. Οι τράπεζες της χώρας παρακαλούσαν στην κυριολεξία τους πολίτες, να τους δώσουν κάρτες και δάνεια. ΄Ολοι έτρεξαν να συναλλαγούν με αυτά τα “ευαγή” ιδρύματα. Με δανεικό χρήμα αγόραζαν σπίτια, αυτοκίνητα, έκαναν ψώνια, πήγαιναν ταξίδια και γενικά περνούσαν ζωή χαρισάμενη
΄Ολα αυτά όμως, τους έκαναν να ξεχάσουν τα ιδανικά που τους συντρόφευαν για πολλά πολλά χρόνια: Ξέχασαν το Θεό στον οποίο πίστευαν και έκαναν θεό τους το χρήμα. Ξέχασαν την αγάπη για την πατρίδα και έκαναν νέα πατρίδα τους την ΄Ενωση. Ξέχασαν την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, το φιλότιμο και ενδιαφέρονταν μόνο για την ύλη και την καλοπέραση.
Η ΄Ενωση πλέον έπαιρνε αποφάσεις ακόμα και για τα εσωτερικά ζητήματα της χώρας και όλοι το δέχονταν στο όνομα της ειρήνης και της ευημερίας. Κάποια στιγμή λοιπόν, η ΄Ενωση αποφάσισε, ότι οι χώρες έπρεπε να σταματήσουν , να εκδίδουν νόμισμα, γιατί θα εξέδιδε εκείνη ένα ενιαίο νόμισμα για όλους.
Οι κάτοικοι της χώρας το δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Μάλιστα, ήταν και ευγνώμονες,που η ΄Ενωση τους έβαλε κι αυτούς χαριστικά στο ενιαίο νόμισμα (αν και μετά έμαθαν ότι ξεπούλησαν κάτι ασημικά / χρυσαφικά για την ακρίβεια, για να μπουν), γιατί η χώρα τους δεν ήταν τόσο πλούσια και ισχυρή όσο οι άλλες.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ (Αύριο)
