ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Νέα Πράσινη Παγκόσμια Τάξη

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. - 15 Αυγ 2022 - 11:05
Υποστηρίξτε το triklopodia με μια δωρεά για ανεξάρτητη ενημέρωση

«Αναζητώντας έναν νέο εχθρό που θα μας ενώσει, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η έλλειψη νερού, η πείνα και τα παρόμοια θα ήταν ότι έπρεπε… Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση… Ο πραγματικός εχθρός, λοιπόν, είναι η ίδια η ανθρωπότητα».

Πολύ λίγοι θα αρνηθούν το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν πραγματικά οικολογικά προβλήματα που προκαλούν την ευφυΐα, την σοφία και την επινοητικότητα της ανθρωπότητας. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να ερευνήσει κανείς πολύ βαθιά το οργανωμένο “περιβαλλοντικό κίνημα” ή να εξετάσει την “επιστήμη” στην οποία στηρίζεται με τόση ευκολία, για να συνειδητοποιήσει ότι οι επαναλαμβανόμενες προφητείες για αποκαλυπτική καταστροφή έχουν πολύ περισσότερο να κάνουν με την αύξηση και τον συγκεντρωτικό κυβερνητικό έλεγχο της ανθρωπότητας παρά με την προστασία του ανθρώπου και της φύσης από περιβαλλοντικά επιβλαβείς πρακτικές.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ένας κατακλυσμός βιβλίων, άρθρων, τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ και ειδησεογραφικών εκπομπών έχει δώσει στο κοινό μια τόσο τρομακτική πρόβλεψη οικολογικής καταστροφής, ώστε πάρα πολλά άτομα φαίνονται πλέον πρόθυμα να εγκαταλείψουν την ελευθερία τους για “λύσεις” που τόσο μοναδικά παρουσιάζονται από την κυβέρνηση.

Δεν θα παρουσιάσουμε εδώ τα σκληρά, τεκμηριωμένα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από εξέχουσες επιστημονικές αρχές για να αντικρούσουν τους πολλούς ψευδείς ισχυρισμούς του λόμπι των περιβαλλοντικών καταστροφών. Υπάρχει ήδη μεγάλος όγκος πληροφοριών που εκθέτουν τις δόλιες θεωρίες σχετικά με την καταστροφή του όζοντος, την υπερθέρμανση του πλανήτη, την ρύπανση, τα φυτοφάρμακα, τους κινδύνους καρκίνου, την πυρηνική ενέργεια, τα PCB, τον αμίαντο, την όξινη βροχή, την αποψίλωση των δασών, το διοξείδιο του άνθρακα, την βιοποικιλότητα, την καταστροφή του εδάφους, κ.λπ. ελπίζουμε όμως να δείξουμε και να και να γίνει συνειδητό ότι οι ανησυχίες για το περιβάλλον (άλλες υπερβολικές και άλλες εντελώς κατασκευασμένες) τις εκμεταλλεύονται άτομα και οργανισμοί με επιρροή, που στόχος τους είναι η οικοδόμηση μιας παγκόσμιας τυραννίας.

Κυβερνητικός Εφιάλτης

Οι τρομακτικές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που προκάλεσε η ολοκληρωτική κυβέρνηση στον πρώην κομμουνιστικό κόσμο έχουν αποκαλυφθεί τόσο διεξοδικά τα τελευταία χρόνια που είναι πολύ λίγοι σήμερα που θα υπερασπιστούν ανοιχτά το Σοβιετικό οικονομικό μοντέλο. Εν τω μεταξύ, τα αυξανόμενα στοιχεία για την απαράμιλλη οικολογική καταστροφή σε χώρες που βρίσκονταν παλαιότερα υπό κομμουνιστική κυριαρχία έχουν αρχίσει τελικά να πείθουν ακόμη και ορισμένους περιβαλλοντολόγους ότι η υπερβολική κυβέρνηση είναι εξίσου κακή για την φύση όσο και επιβλαβής για τον άνθρωπο.

Θεωρείται πλέον αποδεκτό στους «πολιτικά ορθούς» κύκλους να μιλάμε για «κίνητρα αγοράς» και «λύσεις αγοράς» σε περιβαλλοντικά προβλήματα. Αλλά, παραδόξως, πολλοί από αυτούς που χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους οραματίζονται μια αγορά που θα ρυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό ή θα ελέγχεται πλήρως από την κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, διακατέχονται ακόμα από την νοοτροπία ότι «η κυβέρνηση είναι η μόνη απάντηση».

Ο πρόεδρος του Competitive Enterprise Institute, Fred L. Smith, ήταν ένας από τους πολλούς που ταξίδεψαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο για να φέρουν μια μη κρατική προοπτική στην Σύνοδο Κορυφής της Γης. Σε ένα συνέδριο «Earth Summit Alternatives» που πραγματοποιήθηκε κατά την διάρκεια των εργασιών, δήλωσε:

«Ο οικονομικός κεντρικός σχεδιασμός ήταν ένα ουτοπικό όνειρο, αλλά έγινε ένας πραγματικός παγκόσμιος εφιάλτης. Σήμερα, το διεθνές περιβαλλοντικό κατεστημένο φαίνεται πρόθυμο να επαναλάβει αυτό το πείραμα στην οικολογική σφαίρα, αυξάνοντας την δύναμη του κράτους, περιορίζοντας την ατομική και οικονομική ελευθερία».

Έτσι, ο Smith προειδοποίησε, παρά το φρικτό αρχείο ανθρώπινης, οικονομικής και περιβαλλοντικής καταστροφής που άφησαν ως κληρονομιά αυτές οι κεντρικά σχεδιασμένες κυβερνήσεις, «ο κόσμος κινείται αποφασιστικά προς τον κεντρικό σχεδιασμό για οικολογικούς και όχι οικονομικούς σκοπούς». Αλλά οι αποφασισμένοι περιβαλλοντολόγοι στο Ρίο δεν ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτές τις προειδοποιήσεις.

Δεκαετίες επίμονου παγκοσμιοποιητικού σχεδιασμού.

Μία από τις πρώτες αξιοσημείωτες εκκλήσεις για την δημιουργία μιας παγκόσμιας περιβαλλοντικής υπηρεσίας εμφανίστηκε σε μια διαφήμιση που χρηματοδοτήθηκε από την Παγκόσμια Ένωση Παγκόσμιων Φεντεραλιστών (WAWF) στο τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1972 του The Humanist, που δημοσιεύτηκε από την Αμερικανική Ένωση Ανθρωπιστών. Έγραφε:

Οι Παγκόσμιοι Φεντεραλιστές πιστεύουν ότι η περιβαλλοντική κρίση που αντιμετωπίζει ο πλανήτης Γη είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και γι’ αυτό ζητούν μια “παγκόσμια” λύση – μια παγκόσμια Περιβαλλοντική Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών με την δύναμη να εφαρμόζονται οι αποφάσεις της. Η WAWF έχει υποβάλει πρόταση για μια τέτοια υπηρεσία, η οποία θα εξεταστεί στην Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον του 1972 που θα πραγματοποιηθεί στην Στοκχόλμη.

Εκείνη είναι η πρώτη Περιβαλλοντική Διάσκεψη του ΟΗΕ, που πραγματοποιήθηκε στην Στοκχόλμη της Σουηδίας στις 5-16 Ιουνίου 1972, αποδείχθηκε ότι ήταν το σημείο εκκίνησης για την παγκόσμια εκστρατεία ώστε να δημιουργηθεί μια πλανητική περιβαλλοντική αρχή του ΟΗΕ. Ένα από τα αποτελέσματα της διάσκεψης ήταν η ίδρυση ενός Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) που προοριζόταν ως ο επόπτης ενός μελλοντικού συστήματος παρακολούθησης του περιβάλλοντος του κόσμου. Ο άνθρωπος που επιλέχθηκε για να γίνει ο πρώτος εκτελεστικός διευθυντής του νέου οργανισμού ήταν ο Maurice Strong, ένας Καναδός, ο οποίος είχε διατελέσει γενικός γραμματέας της εκδήλωσης της Στοκχόλμης και ήταν εκείνη την εποχή διαχειριστής του Ιδρύματος Ροκφέλερ.

Αυτός ο ίδιος Maurice Strong διορίστηκε 20 χρόνια αργότερα για να υπηρετήσει ως γενικός γραμματέας της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (UNCED), όπως ήταν η επίσημη ονομασία της Συνόδου Κορυφής για την Γη το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκατομμυριούχος επιχειρηματίας με πάθος για σοσιαλιστικές, μονοκοσμικές υποθέσεις, ο Strong είναι ριζοσπάστης οικολόγος και θιασώτης της Νέας Εποχής. Είναι επίσης σημαντικός παράγοντας σε κύκλους όπως η Λέσχη της Ρώμης και το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών Aspen.

Τους μήνες που προηγήθηκαν του σημαντικού γεγονότος στο Ρίο, ο Strong έγινε πολλές φορές πρωτοσέλιδο με εξωφρενικά παραληρήματα από μέρος του κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και της μεσαίας τάξης των βιομηχανικών χωρών. Αν και Καναδός, ο Στρονγκ διατηρεί την κύρια κατοικία του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την διάρκεια μιας άσχημης κρίσης, δήλωσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν σαφώς τον μεγαλύτερο κίνδυνο» για την οικολογική υγεία του κόσμου. Αυτό έγινε, επειδή, «στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαπράττουν περιβαλλοντική επιθετικότητα εναντίον του υπόλοιπου κόσμου». Συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό του στο κατηγορητήριο, είπε, «Δεν ξεκινήσαμε να το κάνουμε αυτό με κακή πρόθεση. Αλλά τώρα πλέον δεν είμαστε αθώοι.

Σε μια έκθεση της UNCED που εκδόθηκε τον Αύγουστο του 1991, ο Strong έγραψε:

«Είναι σαφές ότι ο τρέχων τρόπος ζωής και τα καταναλωτικά πρότυπα της εύπορης μεσαίας τάξης… που περιλαμβάνουν υψηλή πρόσληψη κρέατος, κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων κατεψυγμένων και «βολικών» τροφίμων, η ιδιοκτησία μηχανοκίνητων οχημάτων, οι πολυάριθμες ηλεκτρικές οικιακές συσκευές, ο κλιματισμός για το σπίτι και τον χώρο εργασίας… οι εκτεταμένες κατοικίες των προαστίων… δεν είναι βιώσιμες. Είναι λοιπόν απαραίτητη μια διαφορετική τροχιά στις κινήσεις μας, προς τους τρόπους ζωής… λιγότερο προσανατολισμένους σε… καταναλωτικά πρότυπα που βλάπτουν το περιβάλλον».

Φυσικά, όταν ο Στρονγκ μιλά για «επιβλαβή πρότυπα κατανάλωσης», εξαιρεί τον δικό του τρόπο ζωής με γήπεδα, σαμπάνια και χαβιάρι και καλούς φίλους όπως ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, πυλώνας της διεθνούς τραπεζικού συστήματος και κορυφαίος Insider των ελίτ του CFR και της Τριμερούς Επιτροπής.

Ο Rockefeller και ο Strong συνεργάστηκαν για να γράψουν, αντίστοιχα, τον Πρόλογο και την Εισαγωγή στο αποκαλυπτικό βιβλίο της Τριμερούς Επιτροπής του 1991, Beyond Interdependence: The Meshing of the World’s Economy and the Earth’s Ecology, από τον Καναδό Jim MacNeill, τον Holland’s Pieter Winsemiius και τον Japan’ Yakushi’s‘. «… Έχω το προνόμιο να συνεργάζομαι στενά με τον συγγραφέα, Τζιμ ΜακΝιλ, για πάνω από δύο δεκαετίες», έγραψε ο επικεφαλής του UNCED. «Ήταν ένας από τους συμβούλους μου όταν ήμουν γενικός γραμματέας της Διάσκεψης της Στοκχόλμης για το Ανθρώπινο Περιβάλλον το 1972. Ήμασταν και οι δύο μέλη της Παγκόσμιας Επιτροπής για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη και, ως γενικός γραμματέας, έπαιξε θεμελιώδη ρόλο στην διαμόρφωση και την συγγραφή της έκθεσης-ορόσημο, το Κοινό μας Μέλλον [ένα σοσιαλιστικό / περιβαλλοντικό μανιφέστο γνωστό και ως Έκθεση Brundtland].

Το Beyond Interdependence χρησίμευσε ως το Τριμερές σχέδιο παιχνιδιού για το Ρίο και είχε την πλήρη υποστήριξη του Strong. «Αυτό το βιβλίο δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί σε καλύτερη στιγμή, με τις προετοιμασίες για την Σύνοδο Κορυφής της Γης να κινούνται σε υψηλό επίπεδο», είπε ο Στρονγκ. Για να τονίσει την σημασία του, είπε ότι θα βοηθήσει στην καθοδήγηση «αποφάσεων που θα καθορίσουν κυριολεκτικά την μοίρα της γης». Σύμφωνα με αυτήν την επικεφαλή σύνοδο κορυφής, η συγκέντρωση του Ρίο θα «έχει την πολιτική ικανότητα να επιφέρει τις βασικές αλλαγές που απαιτούνται στις εθνικές και διεθνείς οικονομικές ατζέντες μας και στους θεσμούς διακυβέρνησής μας…». Κατά την εκτίμησή του, το βιβλίο “Πέρα από την αλληλεξάρτηση” παρέχει την πιο πειστική οικονομική καθώς και περιβαλλοντική υπόθεση που έχω διαβάσει για μια τέτοια μεταρρύθμιση”.

Οι προτάσεις «μεταρρύθμισης» του MacNeill συνοψίζονται στην σελίδα 128 του βιβλίου που υποστηρίζεται με τόσο ενθουσιασμό από τον Strong. Ο MacNeill και οι συν-συγγραφείς του υποστήριξαν «μια νέα παγκόσμια συνεργασία που εκφράζεται σε ένα αναζωογονημένο διεθνές σύστημα στο οποίο ένα Συμβούλιο της Γης, ίσως το Συμβούλιο Ασφαλείας με μια ευρύτερη εντολή, διατηρεί την αλληλένδετη περιβαλλοντική και οικονομική ασφάλεια του πλανήτη». «Η Σύνοδος Κορυφής για την Γη», έγραψε ο ΜακΝιλ και οι συνοδοιπόροι του «θα είναι πιθανότατα η τελευταία ευκαιρία για τον κόσμο, σε αυτόν τον αιώνα τουλάχιστον, να αντιμετωπίσει σοβαρά και να σταματήσει τις επιταχυνόμενες περιβαλλοντικές απειλές για την οικονομική ανάπτυξη, την εθνική ασφάλεια και την ανθρώπινη επιβίωση».

Το ίδιο παγκοσμιοποιητικό-σοσιαλιστικό όραμα παρουσιάστηκε στο βιβλίο Global Economics and the Environment: Το κοινό αποκαλυπτικό θέμα έχει επαναληφθεί αναρίθμητες φορές σε περιβαλλοντικές καταγγελίες που προέρχονται από μια πλειάδα μονοκοσμικών, από τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ, τον Χένρι Κίσινγκερ και τον Χέλμουτ Κολ μέχρι τον Φρανσουά Μιτεράν, τον Βίλι Μπραντ και τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ακόμη και από τον Τεντ Τέρνερ, την Τζέιν Φόντα και τον Τομ Χέιντεν. Δεν είναι δυνατόν να μελετήσει κανείς σε βάθος το περιβαλλοντικό κίνημα χωρίς να σκοντάψει επανειλημμένα στην επαναλαμβανόμενη σύνδεση μεταξύ της σοσιαλιστικής / κομμουνιστικής αριστεράς και της εταιρικής/τραπεζικής ελίτ που προσωποποιείται από τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ και τις οργανώσεις των οποίων ηγήθηκε.

Μια επιμελής έρευνα της περιβαλλοντικής δραστηριότητας οδηγεί επίσης στο συμπέρασμα ότι όλες οι επίσημες προπαρασκευαστικές συναντήσεις και διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην Σύνοδο Κορυφής για την Γη ήταν πραγματικά μεγάλο θέαμα για δημόσια κατανάλωση. Και η ίδια η συνάντηση του Ρίο ήταν μια πρόσθετη παράπλευρη παράσταση «συναίνεσης» για να δώσει μια αύρα πλανητικής «δημοκρατίας» για ένα πρόγραμμα που είχε ήδη επεξεργαστεί λεπτομερώς από τους μονοκοσμικούς προ πολλού.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Lester R. Brown (CFR), τον υποτιθέμενο αντι-καθεστωτικό οικο-φανατικό που είναι επικεφαλής του Ινστιτούτου Worldwatch με μεγάλη επιρροή, μιας από τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από το UNCED. Το βιβλίο του με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 1972, World Without Borders, πρότεινε μια «παγκόσμια περιβαλλοντική υπηρεσία» επειδή «η αναχαίτιση της επιδείνωσης του περιβάλλοντος δεν φαίνεται δυνατή μέσα στο υπάρχον πλαίσιο των ανεξάρτητων εθνών-κρατών». Η υπεραυτοδιοίκησή του θα «εκτιμούσε πρώτα τον αντίκτυπο των διαφόρων παρεμβάσεων του ανθρώπου στο περιβάλλον».

Αλλά τα συμπεράσματα που πρέπει να καταλήξουμε, δεν υπάρχει αμφιβολία, είχαν ήδη εδραιωθεί.

Ο Μπράουν δήλωσε στην συνέχεια: «Μόλις ολοκληρωθούν οι απαραίτητες πληροφορίες και αναλύσεις, μπορούν να καθοριστούν επίπεδα ανοχής και να μεταφραστούν στους απαραίτητους κανονισμούς της ανθρώπινης οικονομικής δραστηριότητας». Τα βιβλία του και οι κρατικιστικές λύσεις του διαφημίζονται από τα μέσα ενημέρωσης που κυριαρχούνται από το CFR και τους ακαδημαϊκούς του CFR, ενώ τα μεγάλα ιδρύματα που ελέγχονται από το CFR πλημμυρίζουν την σκέψη του με εικόνες εκατομμυρίων δολαρίων.

«Η οικοδόμηση ενός περιβαλλοντικά βιώσιμου μέλλοντος» είπε ο Μπράουν για την αποστολή της Συνόδου Κορυφής της Γης, «δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από μια επανάσταση». Αυτό θα απαιτούσε “αναδιάρθρωση της παγκόσμιας οικονομίας, δραματική αλλαγή της ανθρώπινης αναπαραγωγικής συμπεριφοράς και αλλαγή των αξιών και του τρόπου ζωής”.

Πάντως κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει αυτούς τους τύπους ότι κρύβουν τους τελικούς τους στόχους!

Στο State of The World 1991, την ετήσια έκθεση για το Doomsday που εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Worldwatch, ο Μπράουν προέβλεψε ότι

«…η μάχη για την σωτηρία του πλανήτη θα αντικαταστήσει την μάχη για την ιδεολογία ως το οργανωτικό θέμα της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων». Και, «με το τέλος της ιδεολογικής σύγκρουσης που κυριάρχησε σε μια γενιά διεθνών υποθέσεων, μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, που θα διαμορφωθεί από μια νέα ατζέντα, θα αναδυθεί».

Η ατζέντα του κόσμου, θα είναι περισσότερο οικολογική παρά ιδεολογική.

Ξανά και ξανά, ενώ υποτίθεται ότι θα μιλήσει για ολόκληρο το περιβαλλοντικό κίνημα, ο Μπράουν έδειξε την πρόθεσή του να επικεντρωθεί στο περιβάλλον ως δικαιολογία για την καθιέρωση ελέγχων επί της ανθρωπότητας. «Στην νέα εποχή», υποστήριξε, «η διπλωματία θα ασχολείται περισσότερο με την περιβαλλοντική ασφάλεια παρά με την στρατιωτική ασφάλεια».

Πόσο προφητικός!

Πώς ήξερε ο Μπράουν ότι λίγους μήνες αργότερα οι New York Times θα ανέφεραν με ευνοϊκό τρόπο σε ένα κύριο άρθρο («The New World Army», 6 Μαρτίου 1992) ότι το «Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ διεύρυνε πρόσφατα την έννοια των απειλών για την ειρήνη για να συμπεριλάβει και την οικονομική, κοινωνική και οικολογική αστάθεια» Φυσικά, δεν είναι δύσκολο να κάνεις μαντεψιές αν είσαι ενταγμένος στην κομματική γραμμή του Insider.

Ο Ronald I. Spiers (CFR) ήταν εξίσου προφητικός όταν δήλωσε στους New York Times της 13ης Μαρτίου 1992: «Το Συμβούλιο Επιτροπείας [Ηνωμένων Εθνών] θα πρέπει να αλλάξει από ένα σώμα που ασχολείται με τα υπολείμματα της αποικιοκρατίας σε ένα που ασχολείται με το περιβάλλον, να γίνει ουσιαστικά ο θεματοφύλακας της υγείας του πλανήτη».

Ένας παλαιότερος εισηγητής αυτής της γραμμής, ο «σοφός άνθρωπος» του CFR George F. Kennan, ο συγγραφέας της ψυχροπολεμικής πολιτικής του έθνους μας κατά του κομμουνισμού, εξήγησε σε μια στήλη της Washington Post που εμφανίστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1989 ότι ζούμε τώρα σε μια εποχή όπου ο μεγάλος εχθρός δεν είναι η Σοβιετική Ένωση αλλά η ταχεία υποβάθμιση του πλανήτη μας ως υποστηρικτικής δομής για την πολιτισμένη ζωή.

Η Jessica Tuchman Mathews (CFR), αντιπρόεδρος του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόρων, σε ένα άρθρο στο EPA Journal Ιουλίου/Αυγούστου 1990 βεβαιώνει ότι «οι περιβαλλοντικές επιταγές αλλάζουν την έννοια της εθνικής κυριαρχίας» και «η πολυπολικότητα [αντικαθιστά] το διπολικό άξονα ΗΠΑ-ΕΣΣΔ γύρω από τον οποίο τα έθνη συνήθιζαν να παρατάσσονται». Επιπλέον, έγραψε, «είναι πιθανό η διεθνής επίλυση προβλημάτων στις επόμενες δεκαετίες θα εξαρτηθεί για πρώτη φορά από την συλλογική διαχείριση και όχι από την ηγεμονία. Και σε αυτήν ακριβώς την μορφή διακυβέρνησης θα αποδώσουν τα παγκόσμια περιβαλλοντικά προβλήματα».

Σε μια στήλη γνώμης στους New York Times της 27ης Μαρτίου 1990, ο Michael Oppenheimer (CFR) προειδοποίησε: «Η υπερθέρμανση του πλανήτη, η καταστροφή του όζοντος, η αποψίλωση των δασών και ο υπερπληθυσμός είναι οι τέσσερις ιππείς μιας διαφαινόμενης αποκάλυψης του 21ου αιώνα». Διαβεβαίωνε τους αναγνώστες πως: «Καθώς ο ψυχρός πόλεμος υποχωρεί, το περιβάλλον γίνεται η Νο.1 διεθνή ανησυχία για την ασφάλεια».

Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι τα συγκεκριμένα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζονται είναι είτε υπερβολικά είτε ανύπαρκτα.

Όπως αναφέραμε προηγουμένως, υπεύθυνοι επιστήμονες σε αυτούς τους τομείς μιλούν όλο και περισσότερο για τις υπερβολικές και δόλιες διεκδικήσεις των οικοκρατών. Ωστόσο, η κραυγή για αυξημένη κυβέρνηση συνεχίζεται και συνεχίζεται, πηγάζει από τον έναν «ειδικό» των Insider μετά τον άλλο και σπρώχνεται στο λαιμό του Αμερικανικού λαού από τα μέσα ενημέρωσης που κυριαρχούν οι Insider.

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο αγαπημένος των υποστηρικτών της νέας παγκόσμιας τάξης, έχει μάθει καλά τις κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Απευθυνόμενος στο Παγκόσμιο Φόρουμ του 1990 στην Μόσχα, ζήτησε την “οικολογικοποίηση” της κοινωνίας και είπε: “Η οικολογική κρίση που βιώνουμε σήμερα— από την καταστροφή του όζοντος έως την αποψίλωση των δασών και την καταστροφική ατμοσφαιρική ρύπανση — είναι τραγική αλλά πειστική απόδειξη ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε όλοι είναι αλληλένδετος και αλληλεξαρτώμενος».

«Αυτό σημαίνει», συνέχισε ο Γκορμπατσόφ, «ότι χρειαζόμαστε μια κατάλληλη διεθνή πολιτική στον τομέα της οικολογίας. Μόνο αν διαμορφώσουμε μια τέτοια πολιτική θα μπορέσουμε να αποτρέψουμε την καταστροφή. Είναι αλήθεια ότι η χάραξη μιας τέτοιας πολιτικής θέτει αντισυμβατικά και δύσκολα προβλήματα που θα επηρεάσουν την κυριαρχία των κρατών». Με άλλα λόγια, θα πρέπει όλοι να συνηθίσουμε στην ιδέα μιας παγκόσμιας EPA υπό τον ΟΗΕ που θα υπαγορεύει πολιτικές για τις πετρελαιοκηλίδες, τους την εξαφάνιση των ειδών στους υδροβιότοπους, τις εκπομπές ρύπων των αυτοκινήτων, τα σπρέι μαλλιών, τα υγρά αναπτήρων μπάρμπεκιου και οτιδήποτε άλλο επηρεάζει «το περιβάλλον». Το οποίο είναι ουσιαστικά όλοι και όλα.

Αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο ο Γκορμπατσόφ έχει επανέλθει συχνά, με μεγάλη αποδοχή των μονοκοσμικών Insiders. Μια από τις μεγαλύτερες θαυμάστριές του είναι η αρθρογράφος των New York Times Flora Lewis (CFR), η οποία τον έχει επαινέσει επειδή ξεπέρασε τις αποδεκτές έννοιες των ορίων της εθνικής κυριαρχίας και των κανόνων συμπεριφοράς. Είναι ενθουσιασμένη, από το «σχέδιο του για έναν παγκόσμιο κώδικα περιβαλλοντικής συμπεριφοράς», το οποίο «θα έχει μια πτυχή παγκόσμιας κυβέρνησης, επειδή θα προβλέπει το Παγκόσμιο Δικαστήριο για να κρίνει τα κράτη”.

“Αυτό με γεμίζει με εμφανή χαρά, είναι μια ιδέα που κόβει την ανάσα, πέρα από τα σημερινά όνειρα των αγωνιστών της οικολογίας. Και είναι σωστό για το καλό του περιβάλλοντος να βλέπουμε κινήσεις που ισοδυναμούν με παγκόσμια αστυνόμευση… Ακόμη και η έναρξη της προσπάθειας θα ήταν ένα τεράστιο βήμα για το διεθνές δίκαιο.”  λέει ενθουσιασμένη.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο John Lawrence Hargrove (CFR), εκτελεστικός διευθυντής της Αμερικανικής Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου, ενθουσιάστηκε με την υποστήριξη του Γκορμπατσόφ για την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δήλωσε μάλιστα πως πριν αυτό θα προκαλούσε κατάπληξη.

Για τον βασικό Insider Richard N. Gardner (CFR), οι προτάσεις του Γκορμπατσόφ είναι «στερεά ψήγματα πολιτικής που προσφέρουν εποικοδομητικές ευκαιρίες για την Δύση». Ο Gardner, συμπρόεδρος μιας «σοβιετοαμερικανικής ομάδας εργασίας για το μέλλον των Ηνωμένων Εθνών», είναι ένας από εκείνους τους παγκοσμιοποιητές που, προφανώς, δίδαξαν τον Γκορμπατσόφ, τον Γέλτσιν και άλλους «προοδευτικούς» του Κρεμλίνου την σκέψη της νέας παγκόσμιας τάξης.

Ο Γκάρντνερ, ίσως θυμάστε, ήταν αυτός που έγραψε το διάσημο πλέον άρθρο, «The Hard Road to World Order (Ο δύσκολος δρόμος για την παγκόσμια τάξη)», στο τεύχος Απριλίου 1974 του Foreign Affairs. Μια από τις πιο τολμηρές εκκλήσεις για την παγκόσμια κυβέρνηση που εμφανίστηκε ποτέ στο περιοδικό του CFR, ζήτησε να οικοδομηθεί ο «οίκος της παγκόσμιας τάξης» μέσω «μιας παράκαμψης της εθνικής κυριαρχίας, διαβρώνοντάς την κομμάτι-κομμάτι». Επιπλέον, παρουσίαζε τα σχέδια του CFR Insider για την εκμετάλλευση των φόβων για περιβαλλοντική καταστροφή ως όχημα για την επέκταση της ισχύος του ΟΗΕ. Σε αυτό το άρθρο του 1974, ο Gardner έγραψε:

“Τα επόμενα λίγα χρόνια θα δούμε μια συνεχή ενίσχυση των νέων παγκόσμιων και περιφερειακών φορέων που είναι επιφορτισμένοι με την προστασία του παγκόσμιου περιβάλλοντος. Εκτός από την ολοκληρωμένη παρακολούθηση του αέρα, του νερού και του εδάφους της γης και των επιπτώσεων των ρύπων στην ανθρώπινη υγεία, μπορούμε να προσβλέπουμε σε νέες διαδικασίες για την εφαρμογή της αρχής της κρατικής ευθύνης για εθνικές δράσεις που έχουν διακρατικές περιβαλλοντικές συνέπειες, πιθανώς συμπεριλαμβανομένου κάποιου είδους της «διεθνούς δήλωσης περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Για κάθε αγρότη, κτηνοτρόφο, υλοτόμο, μεταλλωρύχο, εργολάβο, επιχειρηματία ή ιδιοκτήτη ακινήτων που έχει αναγκαστεί να παλέψει με την προσπάθεια συμμόρφωσης με τις τοπικές, πολιτειακές ή ομοσπονδιακές δηλώσεις περιβαλλοντικών επιπτώσεων, η ιδέα μιας πλανητικής EPA που θα απαιτεί παρόμοια συμμόρφωση πρέπει να είναι ένας εφιάλτης πολύ φρικτός ακόμα και να τον σκεφτεί κανείς. Αλλά για τους μονοκοσμικούς εταιρικούς κρατιστές που σχεδιάζουν να διευθύνουν όλο αυτό, είναι ένα ένδοξο όραμα του μέλλοντος.”

Ο Γκάρντνερ δεν επιδίδεται εδώ σε ανούσιες εικασίες και ευσεβείς πόθους. Όπως μπορεί να φανεί από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται σήμερα, απλώς ανέφερε τις πραγματικές εξελίξεις που ο ίδιος και οι συνάδελφοί του αρχιτέκτονες της παγκόσμιας τάξης είχαν δρομολογήσει και καλλιεργούσαν μαζί.

Η έκθεση από το Iron Mountain

Υπάρχουν πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ολόκληρο το περιβαλλοντικό «κίνημα» και όλες οι ψεύτικες «κρίσεις» του έχουν δημιουργηθεί, προωθηθεί και υποστηριχθεί από τους Insiders με τον μοναδικό σκοπό να δημιουργήσουν μια αξιόπιστα τρομακτική απειλή που θα αντικαταστήσει τον φόβο του πυρηνικού ολοκαυτώματος ως κίνητρο για την παγκόσμια κυβέρνηση. Λόγω των περιορισμών του χώρου, θα επικεντρωθούμε σε ένα μόνο μοναδικό έγγραφο και θα παραθέσουμε εκτενή αποσπάσματα από αυτό. Αλλά πριν το κάνουμε αυτό, είναι απαραίτητο να σας προετοιμάσουμε εξηγώντας εν συντομία το New Paradigm Shift των Insiders.

Η πρώτη προσπάθεια για την «παγκόσμια τάξη» ήρθε με την μορφή της Κοινωνίας των Εθνών στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν μόνο τα έθνη του κόσμου συναντιόντουσαν ενωμένα και ξεκινούσαν την διαδικασία παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας σε ένα παγκόσμιο σώμα, η μάστιγα του πολέμου θα εξαλειφόταν. Αυτό το είδος προπαγάνδας σχεδόν επέφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά όχι ακριβώς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προστατεύονταν από την ένοπλη εισβολή από ωκεάνιες τάφρους που καθιστούσαν την ένοπλη εισβολή απίθανη. Επιπλέον, το πνεύμα του εθνικισμού και της ανεξαρτησίας εξακολουθούσε να διαπνέει έντονα το Αμερικανικό αίμα. Η πλειοψηφία της Αμερικανικής Γερουσίας αποφάσισε, μετά από όλες τις συζητήσεις και διαμάχες, να μείνει έξω από την Κοινωνία των Εθνών.

Η άρνηση του έθνους μας να συμμορφωθεί καταδίκασε την Κοινωνία από την αρχή της.

Η δεύτερη προσπάθεια για την παγκόσμια τάξη ακολούθησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφώθηκε με την δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών. Η άφιξη της ατομικής βόμβας και των συστημάτων διανομής μεγάλου βεληνεκούς (βομβαρδιστικά, πύραυλοι, κ.λπ.), μαζί με την κυριαρχία του CFR στον Λευκό Οίκο και την αυξανόμενη επιρροή του CFR στα μέσα ενημέρωσης και την Γερουσία, παρείχαν στους Insiders τον συνδυασμό που χρειάζονταν για να επικυρώσουν τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αλλά ένας ΟΗΕ χωρίς πραγματική εξουσία ήταν ακόμα μόνο το μισό, ή ακόμα και λιγότερο από το μισό “καρβέλι ψωμί”. Σημαντικά υπολείμματα εθνικής κυριαρχίας εξακολουθούσαν να παρουσιάζουν πραγματικά εμπόδια στην πλήρη παγκόσμια κυβέρνηση.

Για 40 χρόνια, οι Insiders βασίζονταν στον φόβο της «βόμβας» για να κρατήσουν την Αμερική δεμένη με τα Ηνωμένα Έθνη. Αν τολμούσαμε να εγκαταλείψουμε το παγκόσμιο σώμα, έλεγαν στα επιχειρήματά τους, σίγουρα θα γινόταν πυρηνικός πόλεμος με τους κομμουνιστές και παγκόσμιος αφανισμός. Η συνύπαρξη ήταν η καλύτερη διαθέσιμη επιλογή μας, τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που ο ΟΗΕ έγινε αρκετά ισχυρός για να εγγυηθεί την εκδοχή της ειρήνης. Όμως, ακόμη και ενώ η «βόμβα» εξυπηρετούσε καλά τον σκοπό της, ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός ήταν σε εξέλιξη για να χρησιμοποιηθεί η απειλή του περιβαλλοντικού κατακλυσμού σε μελλοντικές εκστρατείες για την δημιουργία του παγκόσμιου οργανισμού σε μια παγκόσμια κυβέρνηση.

Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού του 1963, φαίνεται ότι οι Insiders στην Διοίκηση Κένεντι συγκέντρωσαν μια Ειδική Ομάδα Μελέτης 15 ανδρών που συναντήθηκαν σε μια μυστική εγκατάσταση στο Iron Mountain της Νέας Υόρκης. Η αποστολή τους: Να βρουν εναλλακτικές στον πόλεμο που θα παρείχαν την ίδια κοινωνική και πολιτική «σταθεροποιητική» λειτουργία.

Δυόμιση χρόνια αργότερα η ομάδα παρουσίασε τα ευρήματά της. Δεν προορίζονταν βέβαια για δημόσια προβολή.

Ένα μέλος της ομάδας, ωστόσο, θεώρησε ότι αυτά τα ευρήματα θα έπρεπε να διατεθούν στον Αμερικανικό λαό. Το 1967, δημοσιεύτηκε χωρίς να προσδιοριστεί κανένας από τους συγγραφείς του, άρθρο με τίτλο “Report From Iron Mountain on the Possibility and Desirability of Peace”. Αποδείχθηκε αμέσως εντυπωσιακό και προκάλεσε έντονη δημόσια συζήτηση. Ήταν μια αυθεντική προβολή; Μια λαμπρή σάτιρα; Μια σκληρή φάρσα; Τα επόμενα γεγονότα, καθώς και η δημοσίευση άλλων κυβερνητικών μελετών και οι παραδοχές πολλών από αυτούς που βρίσκονται στο επίκεντρο του περιβαλλοντικού κινήματος σχετικά με τους πραγματικούς τους στόχους, συνηγορούν υπέρ της αυθεντικότητας της έκθεσης. Επιπλέον, ο καθηγητής John Kenneth Galbraith παραδέχτηκε αργότερα ότι ήταν «μέλος της συνωμοσίας» (οι λέξεις είναι δικές του) που παρουσίασε το βιβλίο.

Η ομάδα Iron Mountain διαπίστωσε ότι

«Η αξιοπιστία, στην πραγματικότητα, βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος της ανάπτυξης ενός πολιτικού υποκατάστατου του πολέμου. Ένα τέτοιο υποκατάστατο θα απαιτούσε «εναλλακτικούς εχθρούς», μερικοί από τους οποίους μπορεί να φαίνονται… παρατραβηγμένοι στο πλαίσιο του τρέχοντος πολεμικού συστήματος». Οι συμμετέχοντες θεώρησαν ως πιθανά υποκατάστατα μια σειρά από προγράμματα γενικής κοινωνικής πρόνοιας: υγεία, μεταφορές, εκπαίδευση, στέγαση, φτώχεια κ.λπ., αλλά δεν ήταν ικανοποιημένοι με κανένα από αυτά. «Είναι πιο πιθανό, κατά την κρίση μας», είπαν, «ότι μια τέτοια απειλή θα πρέπει να εφευρεθεί».

«Όταν πρόκειται διατυπώσουμε ένα αξιόπιστο υποκατάστατο του πολέμου ικανό να κατευθύνει πρότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς για λογαριασμό της κοινωνικής οργάνωσης», είπαν οι ερευνητές, «λίγες επιλογές προτείνονται. Όπως και η πολιτική του λειτουργία, η κινητήρια λειτουργία του πολέμου απαιτεί την ύπαρξη ενός πραγματικά απειλητικού κοινωνικού εχθρού». Ο «εναλλακτικός εχθρός», υποστήριξαν στην έκθεση, «πρέπει να συνεπάγεται με μια απτή και άμεσα αισθητή απειλή καταστροφής. Πρέπει να δικαιολογεί την ανάγκη να παίρνουμε και να πληρώνουμε ένα «τίμημα αίματος» σε μεγάλους τομείς ανθρώπινης ανησυχίας». Έχοντας αυτό κατά νου, η ομάδα θεώρησε ότι οι πιθανοί υποκατάστατοι εχθροί που εξέταζαν ήταν ανεπαρκείς.

Σύμφωνα με την έκθεση, ωστόσο, “μια εξαίρεση θα μπορούσε να είναι το μοντέλο της περιβαλλοντικής ρύπανσης, εάν ο κίνδυνος για την κοινωνία ήταν πραγματικά άμεσος. Τα πλασματικά μοντέλα θα έπρεπε να φέρουν το βάρος μιας εξαιρετικής πεποίθησης, που θα υπογράμμιζε μια όχι αμελητέα πραγματική θυσία ζωής… Αυτοί οι διακριτικοί εμπειρογνώμονες αποφάσισαν ακόμη και να φροντίσουν για τις πνευματικές ανάγκες εκείνων που «βοηθούσαν». Ήξεραν ότι «η κατασκευή μιας σύγχρονης μυθολογικής ή θρησκευτικής δομής για το σκοπό αυτό θα παρουσίαζε δυσκολίες στην εποχή μας, στην αρχή τουλάχιστον.

Η οικολογία φαινόταν η καλύτερη επιλογή.

Μπορεί … η μεγάλη ρύπανση του περιβάλλοντος να αντικαταστήσει τελικά την πιθανότητα μαζικής καταστροφής από πυρηνικά όπλα ως την κύρια προφανή απειλή για την επιβίωση του είδους;

Η δηλητηρίαση του αέρα και των κύριων πηγών παροχής τροφής και νερού έχει ήδη προχωρήσει αρκετά και εκ πρώτης όψεως φαίνεται ελπιδοφόρα από αυτή την άποψη- αποτελεί μια απειλή που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω της κοινωνικής οργάνωσης και της πολιτικής εξουσίας. Ωστόσο, από τις παρούσες ενδείξεις, θα περάσει από μια γενιά σε μιάμιση γενιά πριν η περιβαλλοντική ρύπανση, όσο σοβαρή κι αν είναι, θα είναι αρκετά απειλητική, σε παγκόσμια κλίμακα, ώστε να προσφέρει μια πιθανή βάση για μια λύση.

Όσον αφορά τον χρόνο που απαιτείται για να δημιουργηθεί εκτεταμένος φόβος για μια ψεύτικη κρίση ρύπανσης, η εκτίμηση φαίνεται να ήταν αρκετά ακριβής. Οι σχεδιαστές πρότειναν μάλιστα “ότι ο ρυθμός της ρύπανσης θα μπορούσε να αυξηθεί επιλεκτικά για το σκοπό αυτό- στην πραγματικότητα, η απλή τροποποίηση των υφιστάμενων προγραμμάτων για την αποτροπή της ρύπανσης θα μπορούσε να επιταχύνει την διαδικασία αρκετά ώστε η απειλή να γίνει αξιόπιστη πολύ νωρίτερα. Αλλά το πρόβλημα της ρύπανσης έχει δημοσιοποιηθεί τόσο ευρέως τα τελευταία χρόνια που φαίνεται εξαιρετικά απίθανο να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα σκόπιμης περιβαλλοντικής δηλητηρίασης με πολιτικά αποδεκτό τρόπο».

«Τα οικονομικά υποκατάστατα για τον πόλεμο πρέπει να πληρούν δύο βασικά κριτήρια, όπως ανέφερε η έκθεση της ομάδας. Πρέπει να είναι «πληθωρικά» και πρέπει να λειτουργούν εκτός του κανονικού συστήματος προσφοράς-ζήτησης. Ένα συμπέρασμα που πρέπει να είναι προφανές είναι ότι το μέγεθος των απορριμμάτων πρέπει να είναι επαρκές για να καλύψει τις ανάγκες μιας συγκεκριμένης κοινωνίας. Μια οικονομία τόσο προηγμένη και πολύπλοκη όσο η δική μας απαιτεί την προγραμματισμένη μέση ετήσια καταστροφή τουλάχιστον του 10% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, προκειμένου να εκπληρώσει αποτελεσματικά την σταθεροποιητική της λειτουργία».

Έχοντας κατά νου αυτήν την διαβολική σκέψη, οι φαινομενικά τρελές εντολές της EPA που απαιτούν την δαπάνη δισεκατομμυρίων δολαρίων για μικροσκοπικούς ή ανύπαρκτους κινδύνους καρκίνου, την θυσία χιλιάδων θέσεων εργασίας και επιχειρήσεων για μια ποικιλία «απειλούμενων ειδών» και όλες οι άλλες φαινομενικά τρελές κυβερνητικές πολιτικές αρχίζουν να αποκτούν νόημα.

Πίεση από παντού.

Η μακροχρόνια συμβιωτική σχέση μεταξύ των Rockefeller Brothers Fund, Ford Foundation, Council on Foreign Relations, Exxon, IBM, Procter & Gamble, et al. από τη μια πλευρά, και Friends of the Earth, Nature Conservancy, Planned Parenthood, Sierra Club, Greenpeace, Environmental Defense Fund, et al. από την άλλη, αρχίζει να αποκτά νόημα. Υπάρχει πίεση από παντού και ο Αμερικανικός λαός είναι ξεκάθαρα παγιδευμένος.

Στην σύνοδο κορυφής του Ρίο, αυτή η στρατηγική ήταν ξεκάθαρα ευδιάκριτη καθώς οικολογικοί φανατικοί και οι εταιρικοί κολεκτιβιστές ένωσαν τα όπλα τους και κάλεσαν τα Ηνωμένα Έθνη να αναλάβουν την προστασία της ατμόσφαιρας, των δασών, των ωκεανών, των γλυκών νερών, των παράκτιων και ορεινών περιοχών – ουσιαστικά ολόκληρου του πλανήτη. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Οι παγκοσμιοποιητές της νέας παγκόσμιας τάξης θέλουν πολύ περισσότερα από την απλή κατοχή και τον έλεγχο του περιβάλλοντος. Θέλουν να κατέχουν το μυαλό και την ψυχή του ανθρώπων.

Επαναλαμβάνοντας τις τρομερές προειδοποιήσεις για την οικολογική καταστροφή με τις οποίες έχουμε εξοικειωθεί, το φυλλάδιο UNCED In Our Hands: Η Σύνοδος Κορυφής της Γης ’92 υποστήριζε στην τελευταία της παράγραφο: “Η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει πλέον από κοινού μεγαλύτερους κινδύνους για την κοινή μας ασφάλεια μέσω των επιπτώσεών μας στο περιβάλλον απ’ ό,τι από τις παραδοσιακές στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ μας”.

Στην συνέχεια, με μια ειδωλολατρική ύβρη που θα τιμούσε την συμμορία του Iron Mountain, διακήρυξε: «Πρέπει τώρα να σφυρηλατήσουμε μια νέα «Ηθική της Γης» που θα εμπνεύσει όλους τους λαούς και τα έθνη να συμμετάσχουν σε μια νέα παγκόσμια συνεργασία Βορρά, Νότου, Ανατολής και Δύσης».

Το πλήρες νόημα και η σημασία της συνόδου κορυφής του Ρίο, που χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη συγκέντρωση παγκόσμιων ηγετών στην ιστορία, δεν θα γίνουν γνωστά για μήνες ή ακόμη και για χρόνια. Κανείς δεν είχε ακόμη την ευκαιρία να διαβάσει, πόσο μάλλον να αφομοιώσει, όλα τα ψιλά γράμματα στις ογκώδεις συμφωνίες και τα έγγραφα που κυκλοφόρησαν στο σφυρί κατά την διάρκεια δύο εβδομάδων διαπραγματεύσεων.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο: Αυτό που παρήχθη στο Ρίο θα είναι η πηγή πολλών μελλοντικών επιχειρημάτων, διαπραγματεύσεων, λόμπι και νομοθεσίας. Όπως το έθεσε ο Maurice Strong, γενικός γραμματέας του συνεδρίου, «Πρόκειται για ένα σημείο εκκίνησης, όχι για μια γρήγορη λύση». Οι ηγέτες του τεράστιου περιβαλλοντικού δικτύου λόμπι στην Ουάσιγκτον, DC το αντιλαμβάνονται πλήρως και προετοιμάζονται για συνεχή πόλεμο για τα πολλά θέματα που απασχόλησαν την σύνοδο κορυφής.

Η σύνοδος κορυφής, δυστυχώς, έφερε κάποια «επιτεύγματα». Παραθέτουμε μερικά (τόσο επίσημα όσο και ανεπίσημα) που θα μας στοιχειώσουν, θα μας παρενοχλήσουν και θα μας προβληματίσουν όλο και περισσότερο τα επόμενα χρόνια: Η Agenda 21, το σχέδιο 800 σελίδων για κυβερνητική δράση που αφορά ΤΑ ΠΑΝΤΑ, από δάση έως ερήμους, ωκεανούς, ποτάμια, δικαιώματα των γυναικών και υγειονομική περίθαλψη, έχει θέσει σε κίνηση μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία διαμόρφωσης περιβαλλοντικής πολιτικής.

Ανελήφθη δέσμευση για την σύσταση νέας Επιτροπής για την Αειφόρο Ανάπτυξη για την παρακολούθηση της εθνικής συμμόρφωσης με τους περιβαλλοντικούς στόχους που συμφωνήθηκαν στην σύνοδο κορυφής. Αυτή η νέα επιτροπή θα επανεξετάσει επίσης τις συνεισφορές αναπτυξιακής βοήθειας από τις βιομηχανικές χώρες για να βεβαιωθεί ότι παρέχουν επαρκείς πόρους για την εφαρμογή των πολιτικών της Ατζέντας 21.

Ένας νέος Διεθνής Οργανισμός Πράσινου Σταυρού δημιουργήθηκε για την παροχή παγκόσμιας περιβαλλοντικής βοήθειας «έκτακτης ανάγκης». Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ορίστηκε επικεφαλής του. Ο Πρόεδρος Μπους κάλεσε μια διεθνή διάσκεψη για την υπερθέρμανση του πλανήτη την 1η Ιανουαρίου 1993, στην οποία τα έθνη υπέβαλαν εκθέσεις σχετικά με συγκεκριμένα σχέδια για την μείωση των αερίων του θερμοκηπίου. Ο Πρόεδρος Μπους δεσμεύτηκε να διπλασιάσει την βοήθεια των ΗΠΑ στις διεθνείς προσπάθειες που στοχεύουν στην «προστασία» των δασών. Η νεοπαγανιστική λατρεία λατρείας της φύσης, που επικρατούσε από καιρό στους περιβαλλοντικούς κύκλους και στους κύκλους της Νέας Εποχής, καθιερώθηκε επίσημα ως η νέα παγκόσμια θρησκεία. Ο περιβαλλοντισμός ανυψώθηκε σε νέα ύψη στο πεδίο της διεθνούς κρατικής τεχνικής.

Νέα Πράσινη Παγκόσμια Τάξη.

Ένας από τους σημαντικότερους οργανωτικούς παράγοντες (τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο) στο Ρίο και στις προετοιμασίες που οδήγησαν στην σύνοδο κορυφής ήταν το Worldwatch Institute με έδρα την Ουάσιγκτον. Μια συνέντευξη με τον Lester Brown (CFR), ιδρυτή και πρόεδρο του Worldwatch, εμφανίστηκε στο τεύχος της 3ης Ιουνίου της Terraviva, μιας ειδικής ημερήσιας εφημερίδας που διανεμήθηκε στους συμμετέχοντες κατά την διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της Γης. Σε αυτήν, ο Μπράουν προέβλεψε ότι “η οικολογική βιωσιμότητα θα γίνει η νέα οργανωτική αρχή, το θεμέλιο της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων”, είναι στο χέρι σας.
Ο Μπράουν παραδέχτηκε ότι η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που επεδίωκε σήμαινε την παραίτηση από την εθνική κυριαρχία. Να πώς το έθεσε:

«Ακούει κανείς κατά καιρούς από συντηρητικούς αρθρογράφους και άλλους ότι εμείς, ως Ηνωμένες Πολιτείες, δεν θέλουμε να υπογράψουμε αυτές τις συνθήκες που θα θυσίαζαν την εθνική μας κυριαρχία. Αλλά αυτό που φαίνεται να παραβλέπουν είναι ότι έχουμε ήδη χάσει μεγάλο μέρος της κυριαρχίας μας.

Δεν μπορούμε πλέον να προστατεύσουμε το στρώμα του όζοντος της στρατόσφαιρας πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν μπορούμε να σταθεροποιήσουμε το κλίμα των ΗΠΑ χωρίς την συνεργασία των χωρών όλου του κόσμου. Εάν έστω και μία μεγάλη αναπτυσσόμενη χώρα συνεχίσει να χρησιμοποιεί CFC (χλωροφθοράνθρακες), θα καταστρέψει τελικά το στρώμα του όζοντος. Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε την βιολογική ποικιλομορφία του πλανήτη μόνοι μας. Έχουμε χάσει την κυριαρχία, έχουμε χάσει τον έλεγχο. Δεν μπορούμε πλέον να διαχωρίσουμε τη μελλοντική κατοικησιμότητα του πλανήτη από την διανομή του πλούτου».

Δεν υπάρχει βέβαια έκπληξη πάνω σε αυτό το θέμα, με σοσιαλιστές όπως ο Μπράουν να υποστηρίζουν τα άκρα της κοινωνικής μηχανικής, η αναδιανομή του πλούτου είναι αυτό στο οποίο καταλήγει πάντα.

«Αλλά», πρότεινε ο συνεντευκτής του Terraviva, «το σημερινό κλίμα εδώ στις ΗΠΑ φαίνεται πολύ εχθρικό προς την ξένη βοήθεια».

Αναγνωρίζοντας το δίλημμα, ο Μπράουν απάντησε:

«Μπορεί να χρειαστούν λίγοι ακόμη φόβοι για να ενεργοποιηθεί αυτή η χώρα».

Αναμφίβολα, οι οικολογικοί σωτήρες έχουν «μερικούς τρομοκρατικούς άσσους» στα μανίκια τους για να «ενεργοποιήσουν» όσους από εμάς τους μη πιστούς βάζουμε πρωτεύον την ελευθερία μας.

Η σημαντική μελέτη του Worldwatch Institute, After the Earth Summit: The Future of Environmental Governance από την Hilary F. French, έχει να πει σχετικά με το θέμα:  Η εθνική κυριαρχία —η δύναμη μιας χώρας να ελέγχει γεγονότα εντός της επικράτειάς της— έχει χάσει μεγάλο μέρος της σημασίας της στον σημερινό κόσμο, όπου τα σύνορα παραβιάζονται συνήθως από την ρύπανση, το διεθνές εμπόριο, τις οικονομικές ροές και τους “πρόσφυγες”… Επειδή όλες αυτές οι δυνάμεις μπορούν να επηρεάσουν τις περιβαλλοντικές τάσεις, οι διεθνείς συνθήκες και θεσμοί αποδεικνύονται όλο και πιο κρίσιμοι για την αντιμετώπιση οικολογικών απειλών. Στην πραγματικότητα, τα έθνη εκχωρούν τμήματα της κυριαρχίας τους στην διεθνή κοινότητα και αρχίζουν να δημιουργούν ένα νέο σύστημα διεθνούς περιβαλλοντικής διακυβέρνησης ως μέσο επίλυσης προβλημάτων που κατά τα άλλα δεν είναι διαχειρίσιμα.

Αυτό που δήλωσε στην συνέχεια ο Γάλλος έχει πολύ μεγάλη σχέση με το τι πρόσθετο κακό μπορεί να προκύψει από την σύνοδο κορυφής: Η εμπειρία των τελευταίων είκοσι ετών έχει δώσει κάποια διδακτικά μαθήματα στις περιβαλλοντικές διαπραγματεύσεις — τα οποία η παγκόσμια κοινότητα μπορεί τώρα να εφαρμόσει σε πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Παραδόξως, ένας τρόπος για να γίνουν οι περιβαλλοντικές συμφωνίες πιο αποτελεσματικές είναι σε ορισμένες περιπτώσεις να γίνουν λιγότερο εφαρμόσιμες — και επομένως πιο εύπεπτες για τους συνομιλητές που μπορεί αρχικά να αισθάνονται ότι απειλούνται από οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας.

Το λεγόμενο «ήπιο δίκαιο» – διακηρύξεις, ψηφίσματα και σχέδια δράσης που τα έθνη δεν χρειάζεται να επικυρώσουν επίσημα και δεν είναι νομικά δεσμευτικά – μπορούν να συμβάλουν στην δημιουργία διεθνούς συναίνεσης, να κινητοποιήσουν βοήθεια και να θέσουν τις βάσεις για την διαπραγμάτευση δεσμευτικών συνθηκών αργότερα.

«Η Ατζέντα 21», είπε ο French, «ένα σχέδιο δράσης για όλες σχεδόν τις πτυχές της βιώσιμης ανάπτυξης που αναμένεται να προκύψει από το UNCED, θα εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία [του λεγόμενου «soft law»]».

Εξηγώντας για το πώς θα λειτουργήσει η διαδικασία των περιβαλλοντικών συνθηκών:  Όταν είναι απαραίτητη μια δεσμευτική συνθήκη, η προσέγγιση «σύμβασης-πρωτόκολλου», η οποία χρησιμοποιήθηκε τόσο στις συνομιλίες για την διασυνοριακή ατμοσφαιρική ρύπανση όσο και στις συνομιλίες για το όζον, είναι πλέον το κυρίαρχο μοντέλο. Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση, συμφωνείται πρώτα μια συνθήκη «πλαισίου» που γενικά δεν περιλαμβάνει καμία δεσμευτική δέσμευση, αλλά αντιπροσωπεύει μια πολιτική δέσμευση για ανάληψη δράσης σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Ενισχύει επίσης τα κοινά προγράμματα έρευνας και παρακολούθησης που απαιτούνται για την οικοδόμηση αρκετής επιστημονικής συναίνεσης και γνώσης ώστε να πειστούν οι χώρες να δεσμευτούν τελικά σε συγκεκριμένους στόχους. Στην συνέχεια, η συνθήκη πλαίσιο ακολουθείται από συγκεκριμένα πρωτόκολλα για τις διάφορες πτυχές του προβλήματος.

Φορείς όπως οι Γαλλικοί δεν γκρινιάζουν γιατί δεν πήραν όλα όσα ήθελαν στις συμφωνίες και τις συνθήκες του Ρίο. Κάνανε ήδη το πρώτο βήμα και αυτό είναι που έχει την μεγαλύτερη σημασία. Ο συγγραφέας των New York Times William K. Stevens αναγνώρισε και αυτό το σημαντικό μάθημα. Στους Times της 14ης Ιουνίου 1992, σημείωσε ότι

«Η αδιαφορία μπορεί μερικές φορές να αποδειχθεί εκπληκτικά αποτελεσματική. Το σύνολο των συνθηκών που υπογράφηκαν έχουν παρουσιαστεί από υποστηρικτές ως αξιολύπητα άβουλα άκακα πλάσματα. Το πόσο επικίνδυνα όμως είναι θα αποκαλυφθούν όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Richard E. Benedick, ο πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που βοήθησε στην διαπραγμάτευση της συνθήκης για το στρώμα του όζοντος, παρατήρησε ότι η Σύνοδος Κορυφής για την Γη

«Δεν πρέπει να κρίνεται από τα άμεσα αποτελέσματα, αλλά από την διαδικασία που ξεκινά να δρομολογείται».

Η Σύνοδος Κορυφής του Ρίο έθεσε σε κίνηση πάρα πολλές διαδικασίες.

Στην προαναφερθείσα εργασία της η Hilary French, After the Earth Summit, σημείωσε:

«Τα γεγονότα στο Ρίο μπορεί επίσης να θέσουν τις βάσεις για μια πιο φιλόδοξη μεταρρύθμιση των Ηνωμένων Εθνών που προτάθηκε για το 1995. Μια ανεξάρτητη ομάδα σημερινών και περασμένων ηγετών, συμπεριλαμβανομένων των Willy Brandt, Jimmy Ο Carter, ο Vaclav Havel, ο Julius Nyerere και ο Eduard Shevardnadze συνέστησε να πραγµατοποιηθεί εκείνη την χρονιά µια Παγκόσµια Σύνοδος Κορυφής για την Παγκόσµια ∆ιακυβέρνηση, στην πεντηκοστή επέτειο της ίδρυσης των Ηνωµένων Εθνών».

Πρόφαση για έλεγχο

Κάθε έκκληση για δράση, κάθε λύση που προσφέρεται από τους πράσινους παγκοσμιοποιητές, οδηγεί πάντα σε απώλεια ελευθερίας και περισσότερης εξουσίας στην κυβέρνηση. Ο τελικός στόχος είναι πάντα η συγκέντρωση αυτής της εξουσίας στα Ηνωμένα Έθνη. Για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την προστασία του περιβάλλοντος, αυτήν ακριβώς είναι η λάθος κατεύθυνση. Όπως έχει εξηγήσει και τεκμηριώσει ο Δρ Fred Smith με πολλές μελέτες:

«Όπου οι πόροι προστατεύτηκαν ιδιωτικά, τα κατάφεραν καλύτερα από τους πολιτικά διαχειριζόμενους ομολόγους τους – είτε μιλάμε για ελέφαντες στην Αφρική, ρέματα καλλιέργειας σολομού στην Αγγλία είτε για τον κάστορα στον Καναδά. Όπου τέτοια δικαιώματα απουσιάζουν ή καταστέλλονται ή δεν έχουν επεκταθεί, δεν υπήρχαν εμφανή αποτελέσματα».

Ο κόσμος δεν πρέπει να κινείται με ταχύτητα προς ένα κεντρικά σχεδιασμένο περιβάλλον. Αυτό ακριβώς έχει αποδειχθεί οικολογικά καταστροφικό σε όλο τον κόσμο. Αντίθετα, θα πρέπει να «επεκτείνουμε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας σε όλη την σειρά των οικολογικών πόρων που έχουν μείνει έξω εν ψυχρώ» και να αποσύρουμε τους σοσιαλιστικούς ελέγχους που εμποδίζουν τους ανθρώπους να βρουν λύσεις μέσω εθελοντικών διευθετήσεων και ελευθερίας επιλογής στην ανοιχτή αγορά.

Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι τα σχέδια των κηδεμόνων του πλανήτη και των πράσινων παγκοσμιοποιητών που περιγράψαμε δεν έχουν ουσιαστικά καμία σχέση με την διάσωση απειλούμενων ειδών, την προστασία του στρώματος του όζοντος ή ό,τι άλλο χρησιμοποιούν ως κάλυψη για τον πραγματικό τους στόχο. Αντίθετα, τα σχέδιά τους έχουν να κάνουν με το να σφυρηλατήσουν τις αλυσίδες για μια παγκόσμια δικτατορία υπό την κυριαρχία του ΟΗΕ.

***

@William F. Jasper / απόσπασμα από την Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση, μια αναφορά στο Συμβούλιο της Λέσχης της Ρώμης, 1991

Το άρθρο αρχικά εμφανίστηκε ως κεφάλαιο στο βιβλίο του 1992 Global Tyranny … Βήμα προς Βήμα του William F. Jasper, ο οποίος είχε παρακολουθήσει την αρχική Σύνοδο Κορυφής της Γης στο Ρίο ντε Τζανέιρο νωρίτερα εκείνο το έτος. Η ανάλυση του κ. Jasper άντεξε καλά στην δοκιμασία του χρόνου και το αναπτυσσόμενο παγκόσμιο πράσινο καθεστώς για το οποίο προειδοποιεί είναι πιο προηγμένο και απειλητικό από ό,τι ήταν πριν από 20 χρόνια.

@OWL / Σε ελεύθερη μετάφραση και διασκευή

***

Αναζήτησε τα άρθρα

Αποκωδικοποίηση της Ατζέντας 2030
Ατζέντα της Μεγάλης Επανεκκίνησης.

.https://terrapapers.com/nea-prasini-pagkosmia-taksi/

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο “Triklopodia.gr”, μπορεί να μας ενημερώσει, στο “triklopodia@hotmail.gr” ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.

Στην Τρικλοποδιά ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr