Ή με άλλα λόγια, όταν συνειδητοποιείς για μία ακόμη (πολλοστή) φορά τη θλιβερή επιβεβαίωση της κλασικής ρήσης του Λένιν για τους «χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος».
Χάρη στους οποίους το εν λόγω σύστημα και συντηρείται και θριαμβεύει και συνεχίζει ανενόχλητο να διαλύει τις ζωές μας.
Χάρη στους οποίους το εν λόγω σύστημα θα βρει όχι μόνο νομιμοποίηση και δικαίωση, αλλά και νέο – εθελοντικό – υλικό (σε…κρούσματα), για να στηρίξει και να επεκτείνει μέχρι τέλος (μέχρι της τελικής μας πτώσης δηλαδή) το ψευδαφήγημά του.
Και οι οποίοι ασφαλώς έχουν την ίδια ευθύνη πλέον με τους (φυσικούς και ηθικούς) αυτουργούς για τη δυστοπική φρίκη στην οποία βουλιάζουμε.
Την ίδια.
Γιατί εδώ που φτάσαμε η ευήθεια και η πανικόβλητη παράδοση στην προπαγάνδα των βοθροκάναλων είναι το ίδιο εγκληματικές με την καθεστωτική αλητεία. Καμιά δικαιολογία δεν υπάρχει πλέον, ούτε το παραμικρό απολύτως άλλοθι…
