Πάντως, τό ὅτι ἐνῶ Μόσιαλοι, Δερμιτζάκηδες καί ἅπαν τό ἐγκάθετο χαφιεδολόι τῶν βοθροκάναλων ἔχουν ταχθεῖ συστηματικά νά καθυβρίζουν ἐν χορῷ ἐδῶ καί τόσους μῆνες κάθε ἱερό καί ὅσιο αὐτοῦ τοῦ τόπου (μέ ἀνατριχιαστικό ἀποκορύφωμα τή συνεχῆ βλασφημία κατά τῆς Θείας Κοινωνίας) καί δέν ἔχει κουνηθεῖ οὔτε φύλλο στόν «γενναῖο νέο κόσμο» τῆς φερόμενης ὡς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης, ἀλλά ὅποτε λέγεται κάτι κατά τοῦ ἐμβολίου, σηκώνονται ἀνεμοστρόβιλοι καί σπεύδουν ἀσθμαίνοντας οἱ εἰσαγγελεῖς, εἶναι μία ἀκόμη πολύ χαρακτηριστική ψηφίδα στό μωσαϊκό τῆς φρίκης ὅπου βουλιάζουμε. Ἡ ἔρευνα πού διατάχτηκε πρό ἡμερῶν, ἐπειδή ὁ πρόεδρος τοῦ ΠΟΕΔΗΝ ἀποτόλμησε τό…μέγα κακούργημα, νά πιθανολογήσει τήν αἰτιακή σχέση τῆς μερικῆς παράλυσης μίας νοσηλεύτριας μέ τόν προηγηθέντα ἐμβολιασμό της, εἶναι τό πιό πρόσφατο παράδειγμα, ἀλλά σίγουρα ὄχι καί τό τελευταῖο.
Ὅμως μοιραῖα θά ἐπαναλάβω στό σημεῖο αὐτό κάτι πού ἔγραψα καί πρό ἑβδομάδων γιά τήν ψυχωσική κορωνολατρεία: ἐδῶ πρόκειται πιά γιά ἕνα ξεκάθαρο εἶδος νέας θρησκείας, κρατικά προστατευόμενης καί βιαίως ἐπιβαλλόμενης, πού ἐπιχειρεῖται ἀπό τό φασιστικό καθεστώς – ἰσοκρατούσης δυστυχῶς καί μίας μεγάλης χορείας ρασοφόρων – νά ἀντικαταστήσει (ἔτσι τουλάχιστον θέλουν νά νομίζουν οἱ ταλαίπωροι) τήν παλαιά πίστη, ἡ ὁποῖα διώκεται καί συκοφαντείται, γιά νά ἐκπέσει μέσα στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων ἤ ἔστω νά ὑποχωρήσει διά τοῦ φόβου. Μιλᾶμε γιά μία μανιχαϊστική μεσσιανική παραθρησκεία μέ τήν πολύωρη καθημερινή λατρεία της (ἤτοι τή χαύνωση μπροστά στό ἀποβλακοκούτι), τό ἱερατείο της (τούς «εἰδικούς» ἐκ τοῦ ὑγειονομικοῦ χώρου καί τούς συνοδοιπόρους τους ἐκ τοῦ κυβερνητικοῦ), τούς φανατικούς πιστούς της (σέ ἀντιδιαστολή πρός τούς συνεχῶς ἐξουθενούμενους καί πλέον ὁλοένα καί περισσότερο διωκόμενους «ἀπίστους»), τά ἱερά της ἀντικείμενα (τουτἔστιν τά ἀντισηπτικά, τή μάσκα – μονή καί διπλή, τά κόβιντ τέστ καί πάνω ἀπό ὅλα φυσικά τό ἐμβόλιο).
Τό ἐμβόλιο μάλιστα δέν εἶναι ἀπλῶς ἱερό ἀντικείμενο, ἀλλά ἀναδεικνύεται προφανῶς στό (Θεέ μου ἥμαρτον) «Ἅγιο Δισκοπότηρο» ὅλης αὐτῆς τῆς ἀπόνοιας. Τό ὁποῖο συνεπῶς δέν τό ἀγγίζει κανείς, ἐνῶ ἀκόμη καί ἀπλός ὑπαινιγμός γιά τήν ἀναποτελεσματικότητα καί τούς κινδύνους του (χώρια τό μεῖζον θεολογικό καί βιοηθικό ζήτημα μέ τό ὁποῖο δεδομένα συνδέεται – ὅ,τι καί ἄν λένε οἱ γνωστοί νανουριστές τῆς ἐνδοεκκλησιαστικῆς μεταπατερικῆς παράκρουσης) ἐπισύρει τήν ἄμεση καθεστωτική ἐπέμβαση, μέ στόχο νά παταχθεῖ ἤ ἔστω νά τρομοκρατηθεῖ (καί τοιουτοτρόπως νά ἐξαναγκαστεῖ ἐφ’ ἑξῆς στή σιωπή) ὁ θρασύτατος ἐγκληματίας/δράστης.
Μία δαιμονική παράνοια ἀντεστραμμένης πίστης λοιπόν, πού ὁλοένα καί ἐξαπλώνεται. Ἐμεῖς δέν φοβόμαστε ὡστόσο. Ἐπειδή εἰπώθηκε κάποτε ἀπό τά ἴδια τά χείλη Του γιά τό πόσο σκληρό καί μάταιο εἶναι τό «πρός κέντρα λακτίζειν», εἶναι γνωστή σέ ὅλους μας ἡ τελική κατάληξη ὅλου αὐτοῦ τοῦ βέβηλου συστήματος καί τῆς ἀνοσιουργίας του. Εἶναι γνωστή, ὅσο καί ἄν μοιάζει αὐτή τή στιγμή νά θριαμβεύει. Ἐμεῖς γνωρίζουμε. Καί ἀναμένουμε.
«Ἀναστήτω ὁ Θεός καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ. Καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν».
«Ὡς ἐκλείπει καπνός, ἐκλιπέτωσαν. Ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός»…
