Την επόμενη φορά που κάποιος εκπαιδευτικός θα πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια (Σοφία Χρηστίδου τον Μάιο του 2026) ή θα αυτοκτονήσει πέφτοντας από κάποια ταράτσα (Διευθύντρια σχολείου, στον Κολωνό τον Απρίλιο του 2026), όλα τα ξεδιάντροπα ΜΜΕ θα αναρωτηθούν «περίλυπα» για ακόμη μια φορά: «μα τι συμβαίνει επιτέλους στην εκπαιδευτική κοινότητα»;
Μόνο που με το νέο περιστατικό βίας στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων, δεν θα μπορούσε να γίνει πιο προφανές το τι ακριβώς συμβαίνει. Ο σημερινός εκπαιδευτικός είναι μονίμως καθηλωμένος σε ένα εργασιακό κρεβάτι του Προκρούστη. Και δύο ομοειδείς δυνάμεις τεντώνουν βίαια όποιον υπολείπεται σε υπακοή ή ακρωτηριάζουν όποιο ανεπιθύμητο φρόνημα του περισσεύει. Από τη μία η ορθοπολιτική μάχαιρα του κράτους και από την άλλη η αυτονόμηση γονιών και μαθητών από τις ευθύνες τους.
Ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα καλείται να γίνει ταυτόχρονα: influencer «πολιτικής ορθότητας», θηριοδαμαστής, χειροκροτητής της αμάθειας, βαθμολογητής με το πιστόλι στον κρόταφο, μάνατζερ ημίγυμνων καλλιστείων, ανιχνευτής κινητών, αμέτοχος παρατηρητής των καταστροφών δημόσιας περιουσίας και τέλος, σάκος του μποξ για όποιον κρίνει ότι δεν τηρήθηκαν όλα τα παραπάνω.
Σταύρωσαν τη διευθύντρια
Οι πρώτοι τίτλοι ειδήσεων που κατέκλυσαν άμεσα την επικαιρότητα μετά το περιστατικό στα Άνω Λιόσια, έκαναν λόγο για μια «σοκαριστική επίθεση διευθύντριας» στους μαθητές Νηπιαγωγείου. Πράγματι στο βίντεο που κυκλοφόρησε, η εκπαιδευτικός φαινόταν να είναι εκτός εαυτού. Φώναζε στα παιδιά, χρησιμοποιούσε σκληρές εκφράσεις, ήταν εριστική και έχασε τελείως τον έλεγχο. Αφορμή γι’ αυτό το ξέσπασμα ήταν ότι μερικά παιδιά λέρωσαν εξοπλισμό του σχολείου και – κατά πληροφορίες – είχαν προκαλέσει κι άλλες ζημιές.
Ξεκινάμε από την παραδοχή ότι η Διευθύντρια δεν εξεμάνη επειδή χάλασε το… νύχι της, αλλά επειδή καταστρεφόταν δημόσια περιουσία που πληρώνουμε όλοι μας. Ο τρόπος που αντέδρασε ήταν όντως ανάρμοστος, αλλά η αιτία που οδήγησε στο επεισόδιο μόνο ασυνείδητο εκπαιδευτικό δεν δείχνει. Το ζήτημα είναι ότι τα ΜΜΕ της συμφοράς βιάστηκαν να σταυρώσουν τη Διευθύντρια, μπας και πάρουν μπόνους δικαιωματιστικής παρόλας.
Και λίγο αργότερα, αποκαλύφθηκε η απόλυτη ντροπή. Ένας τραμπούκος Ρομά του οποίου η κόρη διαμαρτυρήθηκε, εισέβαλε στο προαύλιο και χτύπησε τη Διευθύντρια στο κεφάλι, στέλνοντάς τη στο νοσοκομείο. Μετά, κατά τη συνήθη πρακτική τους, έφτασαν κατά ομάδες έξω από το Νηπιαγωγείο για να ξεκινήσουν μοιρολόι για τα «καημένα τα παιδιά» που «δεν κοιμούνται το βράδυ γιατί βλέπουν εφιάλτες με τη Διευθύντρια» (ναι, ειπώθηκε ΚΑΙ αυτό).
Επειδή δεν έχουμε σκοπό να τρελαθούμε με αυτά που ακούμε σε αυτή τη χώρα, να υπενθυμίσω ότι μιλάμε για μια νοοτροπία Ρομά που έχει σκοτώσει (ή σακατέψει) μαθητές σχολείων από αδέσποτες σφαίρες, που διακρίνεται στις πρακτικές παιδικής εκμετάλλευσης, που τελεί παραδοσιακούς «γάμους» με ανήλικα, και που κάνει «πρωταθλητισμό» κακοποιητικών συμπεριφορών σε παιδιά.
Αλλά όλα αυτά ποσώς ενδιαφέρουν τους εμποροϋπαλλήλους που πουλάνε δημοσιογραφικό «προοδευτιλίκι» στα ΜΜΕ. Από κοντά και μια μερίδα της κοινωνίας που βιάστηκε να πουδράρει την περούκα του δικαστή, να τη φορέσει και να χτυπήσει το σφυρί, καταδικάζοντας την εκπαιδευτικό στα social media. Κανείς από αυτούς δεν μπήκε στο σκεπτικό να εξετάσει τι έχει περάσει αυτή η γυναίκα μέχρι να φτάσει να εκραγεί έτσι.
Ποιος δίνει σημασία στα μύρια βάσανα των εκπαιδευτικών, ειδικά σε περιοχές που υπάρχουν πολλοί Ρομά; Για τις απειλές, τις βρισιές, τους εμπτυσμούς, τους ξυλοδαρμούς, τα σπασμένα αμάξια, τους λιθοβολισμούς, τους βανδαλισμούς σχολείων. Ποιος δίνει σημασία γενικότερα στον τελευταίο τροχό της σχολικής αμάξης που (δυστυχώς στις μέρες μας) είναι ο δάσκαλος, ο οποίος έχει καταντήσει κλωτσοσκούφι αφηνιασμένων μαθητών και γονέων; Όχι μόνο από Ρομά φυσικά, αλλά από κάθε πολίτη της χώρας που αντιλαμβάνεται τον δάσκαλο ως προσωπικό δούλο του.
Τι μήνυμα θα δώσει η Πολιτεία;
Η πρώτη διαρροή πληροφοριών (όταν ακόμα δεν είχε γίνει γνωστός ο ξυλοδαρμός της γυναίκας από τον «νταή» γονιό) ανέφερε ότι η Διευθύντρια επρόκειτο να μετακινηθεί σε άλλο σχολείο. Μόλις όμως γνωστοποιήθηκε η αλήτικη πράξη, «πάγωσε» η απόφαση και η μοίρα της γυναίκας θα κριθεί μόλις ολοκληρωθεί η σχετική ΕΔΕ. Σε περίπτωση που τιμωρηθεί, θα μιλάμε για ξεφτίλα πάνω στην ξεφτίλα.
Είναι σαν να λέει το κράτος ότι την επόμενη φορά που μια δασκάλα θα μαλώσει τους μαθητές της, δικαιούται ο κάθε κατσαπλιάς γονιός να τη χτυπήσει και για τα υπόλοιπα «καθαρίζει» το υπουργείο. Είναι σαν να λέει το κράτος ότι αν ένα σχολείο είναι προβληματικό λόγω παραβατικών συμπεριφορών, θα αλλάζουν τις διευθύντριες σαν διαγωνιζόμενες του Survivor και θα ανταμειφθεί όποια υπομένει τα περισσότερα βασανιστήρια. Είναι σαν να ανακοινώνουν σε ολόκληρη τη μαθητική κοινότητα ότι η αξία της πειθαρχίας πέθανε οριστικά και το νέο εκπαιδευτικό σύστημα θα είναι επίσημα ο νόμος της ζούγκλας.
Φυσικά η Διευθύντρια έπρεπε να δεχθεί μια επίπληξη για την απρεπή συμπεριφορά της, αλλά αυτό απέχει έτη φωτός από το να ευνοεί η πολιτεία το «παιδαγωγικό» ξυλοφόρτωμα των εκπαιδευτικών, όπως κάνει ξεδιάντροπα στις μέρες μας. Η εκπαιδευτική κοινότητα εδώ και χρόνια απευθύνει εκκλήσεις προκειμένου να παρθούν μέτρα για την αυξανόμενη βία κατά του κλάδου τους. Κανείς δεν τους ακούει. Άνθρωποι αυτοκτονούν, καταφεύγουν στα αντικαταθλιπτικά, παραιτούνται ή αλλάζουν πόλεις για να γλιτώσουν. Και έρχεται το δικαιωματιστικό κατεστημένο μετά, να παίξει τον ρόλο του «απορημένου», κάθε φορά που ένας δάσκαλος «σπάει» σε αυτό το κρεβάτι του Προκρούστη. Συνένοχοι όλοι, στην καταστροφή ενός λειτουργήματος και τελικώς στην επίτευξη του αναλφαβητισμού μας.
Πότε επιτέλους θα γίνει κατανοητό ότι με την απελευθέρωση των «ρόλων» (σεξουαλικών, κοινωνικών, θεσμικών κ.ο.κ) δεν δικαιούσαι να αναρωτιέσαι γιατί χάθηκε το σενάριο μιας λειτουργικής πολιτείας; Και πότε θα ασχοληθεί κάποιος θεσμικά με την πραγματική πρώτη τάξη της εκπαίδευσης, που δεν είναι η Α’ Δημοτικού ούτε το Νηπιαγωγείο, αλλά η ηθική και η ανατροφή της οικογένειας; Πότε θα επιστρέψουμε στην Ελλάδα που οι λέξεις θα ξαναβρούν το νόημα τους; Μια τάξη λέγεται τάξη, γιατί διαχωρίζει τους κανόνες της από την αταξία. Εμείς προς το παρόν βλέπουμε μόνο αταξία, αναρχία και ασυδοσία. Από την «κορυφή» ενός αμοραλιστικού κράτους, μέχρι τη «βάση» σε μεγάλη μερίδα γονιών και μαθητών. Έως πότε; Πόσοι εκπαιδευτικοί ακόμα πρέπει να ραγίσουν από την ακύρωση της ύπαρξής τους;
