Στην Κεφαλονιά, από 6/8 έως τον Δεκαπενταύγουστο μικρά φιδάκια, άκακα και ήμερα, βγαίνουν από τις πέτρες και τα χώματα και ανηφορίζουν στις εικόνες της Παναγίας.
Σταματούν εκεί, σιωπηλά, σαν να ξέρουν ότι βρίσκονται μπροστά στη Μητέρα του Θεού.
Είναι ένα επαναλαμβανόμενο θαύμα, που ο Θεός παραχωρεί κάθε χρόνο για να ενισχύσει την πίστη μας και να μας θυμίσει ότι η Παναγία μας είναι ζωντανή και παρούσα.
Και η άλογη φύση, υποταγμένη στο θείο θέλημα, γίνεται πιο ευλαβική από τον άνθρωπο — και τελικά θα μας κρίνει στην ευσέβεια.
Κι ενώ ο ουρανός και η γη ενώνονται για να τιμήσουν τη Μητέρα της Ζωής, η παράλογη, τυραννική και ασεβαίστατη κυβέρνηση ατιμάζει το πρόσωπο της Θεοτόκου, της Μητέρας του Φωτός, μέσα στην ίδια την Εθνική Πινακοθήκη των Ελλήνων.
Εκεί, όπου υψώθηκαν — ή μάλλον ξαναϋψώθηκαν — τα βέβηλα εικονίσματα, για χατήρι των εοσφορικών δυνάμεων.
Και να το πω καθαρά: εκείνοι που συμφώνησαν να υψωθούν αυτά τα βέβηλα εικονίσματα….
ΑΠΟΡΩ! ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟΡΩ! πώς θα τολμήσουν να πάνε να προσκυνήσουν την Παναγία μας;
Πώς θα σταθούν μπροστά Της, όταν την ίδια στιγμή ευλόγησαν την ασέβεια;
Αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο θαύμα και στην προσβολή δείχνει ποιοι σκύβουν στην πίστη και ποιοι την ποδοπατούν.
Τα φιδάκια της Παναγίας μας είναι η μαρτυρία ότι ο ουρανός ακόμη μιλάει στην Ελλάδα.
Και οι Έλληνες, όταν σκύβουν ευλαβικά στην Παναγία, βρίσκουν δύναμη, ελπίδα και αντοχή. Γιατί όσο κρατάμε την Παναγία στην καρδιά μας, δεν υπάρχει σκοτάδι που να μπορεί να μας νικήσει.
Κάνε, Παναγία μας, να αναστηθεί η Ελλάδα μας.
Φύλαξε την Πατρίδα,
τους στρατιώτες της,
τις οικογένειές μας.
Δώσε μας τη δύναμη να σταθούμε όρθιοι και την αγάπη να μείνουμε ενωμένοι.
Γιατί Ελλάδα και Παναγία είναι λέξεις αχώριστες…
Και όσο υπάρχουν και οι δύο, θα υπάρχει ελπίδα.
