Δεν υπάρχουν λέξεις αρκετές όταν ένα παιδί 17 χρονών νιώθει πως η ζωή του τελειώνει πριν καν αρχίσει.
Ως πατέρας έξι παιδιών — και με ένα παιδί αυτή τη στιγμή να δίνει Πανελλήνιες — δεν μπορώ να διαβάσω τέτοια λόγια χωρίς να σπάει η καρδιά μου.
Πίσω από βαθμούς, διαγωνίσματα και «πρέπει», υπάρχουν ψυχές. Υπάρχουν παιδιά που κουβαλούν φόβο, πίεση, μοναξιά και αγωνία, ενώ γύρω τους όλοι ρωτούν μόνο:
«Τι έγραψες;»
Κανένα παιδί δεν είναι ο βαθμός του.
Κανένα παιδί δεν είναι μια αποτυχία στις εξετάσεις.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να πιστέψει ότι η αξία του μετριέται από ένα μηχανογραφικό ή από το αν πέρασε σε μια σχολή.
Οι Πανελλήνιες είναι ένας σταθμός. Όχι η αρχή και σίγουρα όχι το τέλος της ζωής.
Η ζωή είναι δώρο Θεού. Είναι αγώνας, πτώσεις, ξανασηκώματα, ελπίδα και φως ακόμη και μέσα στο σκοτάδι.
Γονείς, σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας.
Όχι απέναντί τους σαν κριτές.
Αγκαλιάστε τα. Ακούστε τα. Μιλήστε τους. Δείτε τον πόνο πίσω από τη σιωπή τους.
Ένα παιδί που λέει «δεν είμαι καλά», δεν χρειάζεται διάλεξη. Χρειάζεται παρουσία, αγάπη και ασφάλεια.
Και εμείς ως κοινωνία οφείλουμε να σταματήσουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που φοβούνται ότι αν δεν πετύχουν στις εξετάσεις, απέτυχαν στη ζωή.
Η επιτυχία δεν είναι μόνο μια σχολή.
Επιτυχία είναι να κρατήσεις το παιδί σου ζωντανό, δυνατό, με πίστη και αξιοπρέπεια.
Να του μάθεις πως ακόμη κι όταν πέφτει, ο Θεός δεν το εγκαταλείπει ποτέ.
Προσεύχομαι για όλα τα παιδιά που δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα σιωπηλά.
Και εύχομαι κανένα σπίτι να μη ζήσει ποτέ τέτοιο πόνο.
Στα παιδιά μας αξίζει περισσότερη αγάπη και λιγότερη πίεση.
Περισσότερη ελπίδα και λιγότερος φόβος.
Περισσότερη αγκαλιά και λιγότερη απαίτηση.
Και να το θυμάστε όλοι:
Ένας βαθμός δεν καθορίζει την αξία μιας ψυχής.
