Όταν τα παιδιά ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ γράφουν στους Βουλευτές… ραγίζουν οι καρδιές.
Έλαβα αυτή την επιστολή από παιδιά της Γ΄ Δημοτικού από τη Μυτιλήνη.
Παιδιά μικρά. Παιδιά που θα έπρεπε να γράφουν εκθέσεις για τα όνειρά τους, για το σχολείο τους, για το παιχνίδι τους, για τη χαρά της ζωής.
Και όμως…
Αυτά τα παιδιά αναγκάστηκαν να γράψουν στους βουλευτές για τη σφαγή των ζώων στο νησί τους.
Για τα ζώα των γονιών τους.
Για τα ζώα των παππούδων τους.
Για τις στάνες που άδειασαν.
Για έναν ολόκληρο τόπο που βλέπει τον κόπο μιας ζωής να χάνεται.
Και το πιο συγκλονιστικό δεν είναι μόνο τι γράφουν.
Είναι ποιοι το γράφουν.
Παιδιά τρίτης δημοτικού.
Παιδιά που κατάλαβαν τον πόνο των γονιών τους.
Παιδιά που είδαν τα σπίτια τους να βαραίνουν από αγωνία.
Παιδιά που ένιωσαν ότι πρέπει να υψώσουν φωνή, γιατί οι μεγάλοι δεν ακούνε.
Διαβάζεις την επιστολή και ντρέπεσαι.
Όχι για τα παιδιά.
Για εμάς τους μεγάλους.
Για μια Πολιτεία που πολλές φορές κοιτάζει αριθμούς, πρωτόκολλα και αποφάσεις, αλλά ξεχνά πίσω από αυτά πως υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, παιδιά, χωριά, παππούδες, μανάδες, πατεράδες.
Τα παιδιά γράφουν με απλά λόγια κάτι που κανεΐς δεν πρέπει να το προσπεράσει:
«ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΜΑΣ».
Και αυτή η φράση είναι γροθιά στην καρδιά.
Βλέπουμε παιδιά που φοβούνται για το μέλλον των οικογενειών τους.
Έχουμε έναν τόπο που ζητά δικαιοσύνη, στήριξη και σεβασμό.
Αυτή η επιστολή δεν πρέπει να μείνει σε ένα συρτάρι.
Δεν είναι απλώς ένα γράμμα.
Είναι η φωνή των παιδιών της Λέσβου.
Είναι η φωνή της ελληνικής υπαίθρου.
Και απέναντι σε αυτή τη φωνή, κανείς δεν έχει δικαίωμα να κάνει πως δεν άκουσε.
Θα τη μεταφέρω εκεί που πρέπει.
Θα τη στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
