Τα «δεκανίκια» και οι «πατερίτσες» του συστήματος έδωσαν για άλλη μία φορά «παράσταση» στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.
Αρχικά δεν συμφώνησαν να κληθεί ο Δημητριάδης.
Μια στάση που πολιτικά, βόλευε το κυβερνών κόμμα.
Ένα βολικό στήριγμα εκεί όπου η κυβέρνηση το έχει ανάγκη.
Και όταν βγήκε η είδηση στη φόρα,
και ήρθε η κατακραυγή των ψηφοφόρων,
τότε εμφανίστηκαν συμπληρωματικά αιτήματα.
Δηλαδή πρώτα η πολιτική εξυπηρέτηση,
μετά ο φόβος του πολιτικού κόστους!
Πολιτική αναδίπλωση υπό πίεση!
Και δεν είναι η πρώτη φορά.
Τα ίδια έχουμε δει σε κρίσιμες πολιτικές επιλογές του παρελθόντος.
Άλλα έλεγαν πριν, άλλα ψήφιζαν στην πράξη
και άλλα υποστήριζαν όταν έβλεπαν την οργή της κοινωνίας.
Στα εξοπλιστικά, στα μνημόνια, σε σημαντικές πολιτικές αποφάσεις,
ακόμη και σε ζητήματα που παρουσιάζονταν ως αδιαπραγμάτευτες θέσεις,
η ιστορία επαναλαμβανόταν:
πρώτα η στήριξη ή η ανοχή
και μετά η προσπάθεια αποστασιοποίησης όταν ερχόταν η λαϊκή αντίδραση.
Όταν πολιτικοί σχηματισμοί αλλάζουν θέση όχι επειδή άλλαξε κάτι στην ουσία,
αλλά επειδή φοβήθηκαν την αντίδραση της βάσης τους,
τότε το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό.
Οι πολίτες βλέπουν.
Οι ψηφοφόροι κρίνουν.
Και η αλήθεια είναι απλή:
Όποιος λέει «όχι» όταν βολεύει την κυβέρνηση και «ναι» όταν φοβάται το κράξιμο,
δεν μπορεί να παριστάνει τον ανεξάρτητο, τον συνεπή και τον ασυμβίβαστο.
Οι «πολιτικές κωλοτούμπες» πληγώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών,
που αισθάνονται ότι εξαπατώνται ξανά και ξανά.
Η πολιτική θέλει καθαρές κουβέντες, καθαρές αποφάσεις.
Όχι πρωινές αρνήσεις, απογευματινές διορθώσεις και κινήσεις διάσωσης εντυπώσεων από τα «δεκανίκια» και τις «πατερίτσες» του συστήματος.
Υ.Γ: Το βίντεο γυρίστηκε πριν την γενική κατακραυγή.
