Το παρακάτω κείμενο είναι από το τελευταίο επεισόδιο του καθηγητή Αλεξάντερ Ντούγκιν στην εκπομπή Radio Sputnik Escalation.
17 Μαρτίου 2026
Συνέντευξη του Αλεξάντερ Ντούγκιν
■ Παρουσιαστής της εκπομπής «Κλιμάκωση»: Το κύριο θέμα αυτού του επεισοδίου παραμένει αμετάβλητο και πιθανότατα θα μας συνοδεύει για πολύ καιρό ακόμα. Μιλάμε για τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περιγράψουμε τι συμβαίνει: δεν πρόκειται απλώς για μια σύγκρουση ή για μια προσωρινή κλιμάκωση — είναι ένας ολοκληρωμένος πόλεμος. Εφόσον σκοπεύουμε να το συζητήσουμε λεπτομερώς, επιτρέψτε μου να ρωτήσω: κατά τη γνώμη σας, είναι όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην περιοχή πραγματικά σοβαρά και πιθανό να διαρκέσουν;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μου φαίνεται ότι στον ασταθή κόσμο μας, όπου όλα βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού και κρέμονται από μια κλωστή, μπορεί να αντιμετωπίσουμε τις πιο απίστευτες ανατροπές και. μεταστροφές. Επομένως, δεν πιστεύω καμία ανάλυση που ισχυρίζεται ότι «αυτό είναι μακροπρόθεσμο και το γνωρίζουμε με βεβαιότητα» ή «αυτό πρόκειται να τελειώσει και το γνωρίζουμε με βεβαιότητα». Δεν αναλαμβάνω τέτοιου είδους ευθύνη. Πιστεύω ότι πρέπει να παρακολουθούμε τα γεγονότα, να προσπαθούμε να κατανοήσουμε το νόημά τους και να δούμε πώς εξελίσσονται. Οι προβλέψεις ότι όλα θα τελειώσουν σε έξι μήνες ή θα διαρκέσουν επ’ αόριστον καταρρέουν συνεχώς. Μου φαίνεται ότι δεν είναι και πολύ υπεύθυνο να κάνουμε τέτοιες προβλέψεις. Ο πόλεμος απλώς συνεχίζεται ασταμάτητα. Δεν έχει τελειώσει.
Ας συγκρίνουμε: Ο Τραμπ αρχικά σκόπευε να τελειώσει μέσα σε λίγες ώρες, μετά σε λίγες μέρες, αλλά έχει ήδη διαρκέσει δύο εβδομάδες και εκτυλίσσεται εντελώς διαφορετικά από εκείνον τον πόλεμο των 12 ημερών μεταξύ Ισραήλ και Ιράν που έλαβε χώρα πριν από λίγο λιγότερο από ένα χρόνο με τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Αυτός είναι ένας διαφορετικός πόλεμος από κάθε άποψη. Είναι ασύγκριτος με το προηγούμενο. Είναι ένας ριζοσπαστικός πόλεμος που έχει ήδη προκαλέσει κολοσσιαίες απώλειες στο Ιράν: σχεδόν ολόκληρη η θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας έχει καταστραφεί, άνθρωποι έχουν πεθάνει και υπάρχει μια μαζική εκστρατεία βομβαρδισμών με στόχο ιρανικές πόλεις και οικονομικές εγκαταστάσεις. Το Ιράν απαντά με πρωτοφανή ανθεκτικότητα: δεν παραδίδεται και, το πιο σημαντικό, δεν ξεκινά διαπραγματεύσεις με τον επιτιθέμενο. Το Ιράν βομβαρδίζει τακτικά και μαζικά το Ισραήλ. Αυτές οι πληροφορίες λογοκρίνονται επειδή το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού Τύπου είναι στο πλευρό των ΗΠΑ — συμμετέχουν σε αυτή τη σύγκρουση — έτσι η Αμερική κρύβει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων στο Ισραήλ. Το Ισραήλ μετατρέπεται σταδιακά σε Γάζα, πράγμα που σημαίνει ότι όλο και περισσότερες οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές εγκαταστάσεις καταστρέφονται.
Μια πραγματική αναταραχή ετοιμάζεται, οπότε δεν αποκλείω να δούμε αλλαγή καθεστώτος όχι στο Ιράν, αλλά στο Ισραήλ — ακριβώς επειδή ο Νετανιάχου έχει εξαφανιστεί και προσπαθούν να εξηγήσουν την απουσία του κατά κάποιο τρόπο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό είναι αναμφίβολα μια κατασκευασμένη απάτη, μια φάρσα. Σε άλλες, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η αλήθεια, αλλά σε κάθε περίπτωση, κάτι συμβαίνει στο Ισραήλ: με τον Μπεν-Γκβιρ, με τον Νετανιάχου, με την κοινωνία, με τη στρατιωτική στρατηγική και απλώς με τον πληθυσμό — πράγματα που δεν γνωρίζουμε ακόμη.
Αν κρίνουμε από τις αποσπασματικές πληροφορίες, οι οποίες λογοκρίνονται έντονα στη Δύση, το Ισραήλ μετατρέπεται σταδιακά σε Γάζα. Οι ιρανικοί πύραυλοι φτάνουν στους στόχους τους, διαπερνώντας τον «Σιδερένιο Θόλο» και χτυπούν τους στόχους τους. Ποιες ακριβώς στόχους; Σε ποιο βαθμό; Κατά τη γνώμη μου, είναι αδύνατο να πούμε κάτι οριστικό σε τέτοια κλίμακα. Οι Ιρανοί παρουσιάζουν τη δική τους οπτική γωνία, η Δύση παρουσιάζει τη δική της. Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, η ζημιά που υφίσταται σήμερα το Ισραήλ είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αναμενόταν ή αναφέρθηκε στη Δύση, αν και, φυσικά, μικρότερη από ό,τι σύμφωνα με ιρανικές πηγές. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, αλλά αυτή είναι ήδη πολύ σοβαρή ζημιά, την οποία το Ισραήλ σίγουρα δεν σχεδίασε κατά τη διάρκεια του πρώτου 12ήμερου πολέμου με το Ιράν. Και πόσο εκτεταμένες είναι οι απώλειες; Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί σε αυτό το σημείο, αλλά είναι αρκετά προφανές ότι το Ιράν εφάρμοσε εξαιρετικά αποτελεσματικές τακτικές: έκλεισε το Στενό του Ορμούζ, χτύπησε βασικούς οικονομικούς και επικοινωνιακούς κόμβους σε αραβικές χώρες και στόχευσε αμερικανικές πρεσβείες, κέντρα πληροφοριών και ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Με άλλα λόγια, το Ιράν — αν και αδυνατεί να φτάσει στον κύριο αντίπαλό του, τις ΗΠΑ, καθώς δεν έχει πραγματικά τη δύναμη να το κάνει — έχει εξαπολύσει εξαιρετικά αποτελεσματικά πλήγματα εναντίον τοπικών στρατιωτικών βάσεων και εγκαταστάσεων από τις οποίες εξαπολύθηκαν επιθέσεις εναντίον του, μετατοπίζοντας έτσι εντελώς την ισορροπία δυνάμεων σε αυτή την κατάσταση. Αυτή η μετατόπιση συνέβη όχι τόσο με στρατιωτικά μέσα, αν και υπήρχε στρατιωτική δράση, όσο με οικονομικά. Το κλείσιμο του Πορθμού του Ορμούζ, καθώς και ο πιθανός αποκλεισμός από τους Χούθι ενός άλλου στενού — του Πορθμού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, δηλαδή της πρόσβασης στην Ερυθρά Θάλασσα — ουσιαστικά θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί, μέσω των Ουκρανών πληρεξουσίων τους, ανατίναξαν τους αγωγούς Nord Stream της Ρωσίας. Ο κόσμος είχε ήδη αποκοπεί από το ρωσικό πετρέλαιο με σκληρές κυρώσεις και τώρα χάνει μια δεύτερη πηγή υδρογονανθράκων, τη Μέση Ανατολή, η οποία είναι πλέον αποκλεισμένη. Αυτό θα επιφέρει ένα κολοσσιαίο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία, και ήδη αντιμετωπίζεται. Με άλλα λόγια, το Ιράν έχει επιλέξει μια μέθοδο διεξαγωγής πολέμου που πραγματικά αναγκάζει τον εχθρό να επανεξετάσει τις ενέργειές του.
Και εδώ βλέπουμε σημάδια πανικού στον Λευκό Οίκο, γιατί ο Τραμπ αλλάζει πλέον τις δηλώσεις του κάθε μέρα, πολλές φορές την ημέρα. Τη μια στιγμή καυχιέται ότι θα λύσει το πρόβλημα με το Ιράν μόνος του, την επόμενη ημέρα λέει: «Ελάτε, όλοι, βοηθήστε μας να περιπολούμε τα δεξαμενόπλοια στα Στενά του Ορμούζ» και προσκαλεί — σκεφτείτε το λίγο — την Κίνα να συμμετάσχει. Δηλαδή, όχι μόνο οι ευρωπαϊκές χώρες, τις οποίες μόλις επέπληξε, ταπείνωσε και αποκάλεσε τα χειρότερα, αλλά τώρα και η Κίνα πρέπει να καθαρίσει το χάος που άφησε η εντελώς απρόκλητη επιθετική του δράση κατά του ιρανικού λαού και κράτους. Και τι βλέπουμε; Όλοι αρνούνται να το κάνουν αυτό. Κάποιοι διστάζουν & αμφιταλαντεύονται: Ο Στάρμερ, ο Μακρόν, ο Μερτς — θα έλεγαν ότι θα έστελναν πλοία, αλλά μετά δεν το έκαναν. Τώρα βλέπουμε ότι ακόμη και η Μελόνι αρνείται να συμμετάσχει, παρόλο που είναι, σε γενικές γραμμές, σύμμαχος του Τραμπ. Αποδεικνύεται ότι ο Τραμπ δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι κάνει.
Και τώρα όλο και περισσότερες αναρτήσεις εμφανίζονται στα αμερικανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Μας κυβερνά ένας τρελός, μας κυβερνά ένας μανιακός που έχει χάσει το μυαλό του, ένας παρανοϊκός». Και αν θυμηθούμε αυτές τις σκοτεινές ιστορίες γύρω από την υπόθεση Έπσταϊν, η εικόνα γίνεται πραγματικά τερατώδης: Στο τιμόνι μιας πυρηνικής δύναμης βρίσκεται ένας απρόβλεπτος, διαταραγμένος ψυχικά μανιακός του οποίου οι δηλώσεις και οι πράξεις δεν ακολουθούν καμία λογική, ούτε καν την πιο βασική. Ας μην ασχοληθούμε με τη λογική — κάνει ένα πράγμα το πρωί, ένα άλλο το απόγευμα, λέει κάτι άλλο το βράδυ και το επόμενο πρωί όλα ξεκινούν από την αρχή. Αυτό ισχύει για τα παιχνίδια του με δασμούς και κυρώσεις. Φαίνεται ότι η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου καθοδηγείται τώρα από ένα σοβαρά άρρωστο, ψυχικά ασταθές άτομο που προφανώς έχει επίσης ένα εγκληματικό, τρομακτικό «ίχνος» εγκλημάτων πίσω του.
Πώς, λοιπόν, πρέπει να προβλέψουμε και να προβλέψουμε την κατάσταση στο μέλλον; Όλα ξεκίνησαν με έναν μόνο υπολογισμό: ότι το Ιράν θα άρχιζε γρήγορα να διαπραγματεύεται με αμερικανικούς όρους, ουσιαστικά παραδεχόμενο την ήττα και αποδεχόμενο τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Πολύ πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις έχουν έρθει στην εξουσία στο Ιράν. Αυτή τη στιγμή, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ηγείται, ουσιαστικά, αυτού του πολέμου — πρόκειται για αδίστακτους ανθρώπους που έχουν χάσει τον πνευματικό και πολιτικό ηγέτη τους, καθώς και τα παιδιά τους. Και το Ιράν, κατά την άποψή μου, θα σταθεί όρθιο στη θέση του μέχρι το τέλος. Και αν σταθεί στη θέση του μέχρι το τέλος, τότε κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα το τι ακριβώς σημαίνει «το τέλος» σε αυτή την κατάσταση. Είτε πρόκειται για πυρηνικά χτυπήματα είτε για χερσαία επιχείρηση, και αν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα — αυτό είναι επίσης αδύνατο να πούμε. Θα επιβιώσει το Ισραήλ, θα διαρκέσει λίγο περισσότερο ή απλώς θα πάψει να υπάρχει ως κράτος στο εγγύς μέλλον; Εξάλλου, αν συγκρίνουμε το Ισραήλ με το Ιράν, πόσο μάλλον με τον ολοκληρο τον ισλαμικό κόσμο, συνειδητοποιούμε ότι είναι απλώς μια μικρή αμερικανική στρατιωτική βάση — πολύ ενεργή, πολύ τολμηρή & αδίστακτη, αλλά, σε γενικές γραμμές, δεν είναι χώρα, ούτε κράτος και ούτε πολιτισμός. Είναι ένα είδος δικτυωμένης κοινότητας που επιβιώνει χειραγωγώντας άλλες χώρες. Την Αμερική μέσω των λόμπι της, την Ευρώπη και τον αραβικό κόσμο.
Δηλαδή, αν αυτή η σύγκρουση εξελίσσεται ολοένα και περισσότερο σε σύγκρουση πολιτισμών και τελικά θα μετατραπεί σε μια θρησκευτική σύγκρουση, μια και ο θρησκευτικός παράγοντας και στις δύο πλευρές αυξάνεται μέρα με τη μέρα, νομίζω ότι είναι λογικό να υποθέσουμε ότι το Ισραήλ θα εξαφανιστεί από προσώπου γης. Αυστηρά μιλώντας, αυτό το κράτος στην τρέχουσα μορφή του δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Από πολλές απόψεις, είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα που, ουσιαστικά, χρησιμεύει ως ένα είδος Δυτικού πληρεξουσίου στη Μέση Ανατολή.
Σε ποιο βαθμό θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τι θα απομείνει για να υπερασπιστεί εκεί; Λοιπόν, ίσως κάτι παραμείνει. Αλλά όλα αποκτούν έναν ολοένα και πιο δυσοίωνο χαρακτήρα και, κατά την άποψή μου, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου μία από τις πλευρές — είτε το Ισραήλ είτε οι ΗΠΑ — θα μπορούσε να εξαπολύσει επίθεση με τακτικά πυρηνικά όπλα στο ιρανικό έδαφος. Εάν το Ιράν συνεχίσει να ενεργεί εξίσου αποτελεσματικά και επιτυχημένα, φυσικά θα υποστεί τεράστιες απώλειες και οι ιρανικές πόλεις θα δεχθούν επίσης επίθεση, αλλά κοιτάξτε λίγο τον χάρτη για κατάλάβετε. Συγκρίνετε το Ιράν και το Ισραήλ. Το Ισραήλ, σε σύγκριση με το Ιράν, είναι πολύ μικρότερο από ό,τι η Γάζα σε σύγκριση με το ίδιο το Ισραήλ. Βλέπουμε ότι το Ισραήλ έχει μετατρέψει τη Γάζα σε «ερείπια ατάκτως ερριμμένα». Θεωρητικά, η μετατροπή του Ισραήλ σε μια άλλη Γάζα είναι απολύτως εφικτή. Ειδικά από τη στιγμή που όλοι οι άλλοι σταδιακά παρασύρονται σε αυτόν τον πόλεμο, άμεσα ή έμμεσα. Κάποιοι λένε ότι δεν θα υποστηρίξουν τον Τραμπ τώρα. Παρεμπιπτόντως, η Ιαπωνία αρνήθηκε να στείλει τον στόλο της εκεί για να περιπολούν τα πολεμικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ και τότε ο Τραμπ βγήκε και δήλωσε: «Αυτό δεν είναι καθόλου δική μας δουλειά. Έχουμε αρκετό δικό μας πετρέλαιο, και αν χρειάζεστε πετρέλαιο, πηγαίνετε και περιπολήστε το μόνοι σας.»
Αυτός τα ξεκίνησε όλα αυτά. Χτύπησε αναίτια κα αιφνίδια το Ιράν. Προκάλεσε αυτές τις ενέργειες αντιποίνων, οι οποίες έπληξαν τους δικούς του συμμάχους — τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ — και τώρα βγαίνει και λέει: «Νίπω τας χείρας μου. Εγώ έχω αρκετό δικό μου πετρέλαιο. Αν έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα, πηγαίνετε να υπερασπιστείτε μόνοι σας τα δικά σας δεξαμενόπλοια στο Στενό του Ορμούζ». Απλώς δεν βγάζεις έχει κανένα νόημα με τις σκέψεις του Τραμπ.
Έχουμε δει διάφορους ηγέτες στην Αμερική και την Ευρώπη, και είχαμε διάφορους δικούς μας ηγέτες — μερικοί ήταν σε οριακή ψυχική σταθερότητα, αυτό είναι κατανοητό. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο. Αλλά αυτό που βλέπουμε σήμερα — αυτό το πλάσμα που βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι της Αμερικής — είναι πραγματικά αιτία τεράστιας ανησυχίας, επειδή δεν υπάρχει λογική στις σκέψεις & τις ενέργειές του. Σήμερα λέει ένα πράγμα, αύριο λέει κάτι άλλο και μεθαύριο, κάτι εντελώς άλλο. Μέχρι στιγμής, δεν έχει στρέψει την οργή του εναντίον μας (της Ρωσίας), δεν έχει κατευθύνει το ξέφρενο ξέσπασμα της επιθετικότητάς του εναντίον μας. Επιπλέον, κατά κάποιο τρόπο συγκρατείται σε αυτό το θέμα —πιστεύει ξεκάθαρα ότι κάποιος πρέπει να ενεργεί με τάξη. Αυτή τη στιγμή, έχει ήδη δύο ενεργά μέτωπα: τη Λατινική Αμερική, τη Βενεζουέλα και την Κούβα, τα οποία πρέπει να κρατήσει — προετοιμάζεται για εισβολή επιβάλλοντας κυρώσεις και οργανώνοντας ναυτικό αποκλεισμό. Είναι άμεσα εμπλεκόμενος στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ο οποίος δεν δείχνει σημάδια λήξης, και πιο κάτω στην ατζέντα υπάρχει η Κίνα και η Ταϊβάν. Το ουκρανικό ζήτημα σαφώς δεν αποτελεί προτεραιότητα γι’ αυτόν αυτή τη στιγμή. Αλλά αν όλες αυτές οι επιθετικές ενέργειες πετύχαιναν, τότε θα ερχόταν και η δική μας σειρά.
Πρέπει να το καταλάβουμε ξεκάθαρα: Το Ιράν είναι πλέον ασπίδα για εμάς και για την Κίνα, επειδή είμαστε οι επόμενοι στην μπλακ λιστ. Και, φυσικά, το να εξαπολύσει ο Τραμπ επιθετικότητα σε όλα τα μέτωπα, ειδικά στην τρέχουσα κατάσταση ανικανότητάς του, είναι απλώς υπερβολικό. Αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε. Οποιαδήποτε ιδέα ότι μπορούμε με κάποιο τρόπο να διαπραγματευτούμε με αυτό το σύστημα, ότι μπορούμε να βρούμε κάποιο κοινό έδαφος με αυτές τις δυνάμεις — όλα αυτά έχουν καταρρεύσει. Προσπαθήσαμε, κάναμε το καλύτερο δυνατό και, παρεμπιπτόντως, το κάναμε πολύ σωστά. Γιατί όταν ανέλαβε την εξουσία ο Τραμπ, έθεσε μια αρκετά καλή σωστή ατζέντα και αρκετά αξιοπρεπείς, σοβαροί και συνεπείς άνθρωποι συσπειρώθηκαν γύρω του. Τώρα τους έχει διώξει όλους — απέλυσε και τους τελευταίους μόλις χθες. Είπε: «Έχω μόνο τον φίλο μου Μαρκ Λέβιν, τη Λόρα Λούμερ και τον Λίντσεϊ Γκράχαμ, και όλοι οι άλλοι που δεν συμπαθούν αυτούς τους φίλους μου είναι μισητοί από όλη την Αμερική, συμπεριλαμβανομένων των συντηρητικών, της δεξιάς και της αριστεράς». Πρώτον, αυτή η τριάδα — είναι φρικιά, σωματικά άσχημοι. Δεύτερον, είναι απολύτως αποκρουστικοί, δεν έχουν κανένα χάρισμα. Με άλλα λόγια, όλοι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι στον κύκλο του Τραμπ έχουν φύγει ή δεν σχολιάζουν τίποτα τώρα. Ο JD Vance, ο Τάκερ Κάρλσον, η Μέγκιν Κέλι έχουν όλοι υιοθετήσει μια νέα στάση.
Να τι θέλω να πω: Ο Τραμπ βρίσκεται σε απελπιστική θέση. Αυτό είναι που πρέπει να γίνει κατανοητό. Επομένως, ο τρόπος που συμπεριφέρεται τόσο στον πόλεμο όσο και στη διεθνή πολιτική γενικότερα είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί σε μια τέτοια κατάσταση.
■ Παρουσιαστής: Ας προσπαθήσουμε να το συζητήσουμε αυτό λίγο πιο λεπτομερώς, καθώς υπάρχουν πολλές πτυχές αυτών που είπατε που χρήζουν μεγαλύτερης προσοχής. Ας ξεκινήσουμε με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τα αντίποινα του Ιράν εναντίον των μοναρχιών της Μέσης Ανατολής. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, το ΑΕΠ του Κουβέιτ και του Κατάρ έχει ήδη μειωθεί κατά 14% και συνεχίζει να μειώνεται: τα διυλιστήρια πετρελαίου κλείνουν και ολόκληρη η πετρελαϊκή βιομηχανία στην περιοχή βρίσκεται σε στάσιμη κατάσταση. Είναι προφανές ότι το Ιράν το κάνει αυτό σκόπιμα. Κρίνοντας ακόμη και από τα λόγια του Ντόναλντ Τραμπ, τα οποία παραθέσατε, συμφωνεί επίσης ότι οι μοναρχίες του Κόλπου δεν τον ενδιαφέρουν πλέον ως πηγή πετρελαίου. Η επόμενη ερώτησή μου είναι: ποιος, κατά τη γνώμη σας, επωφελείται από αυτή τη σύγκρουση; Άλλωστε, οι δημόσιοι, επίσημοι λόγοι ήταν κατασκευασμένοι — όλοι καταλαβαίνουμε ότι κανείς δεν αναφέρει καν τα πυρηνικά όπλα του Ιράν πια. Πώς θα ορίζατε την αρχική ιδέα πίσω από αυτή την σύγκρουση-πυρκαγιά; Ποιος έπρεπε να κερδίσει, ποιος θέλει να κερδίσει και πώς;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μου φαίνεται ότι ζούμε σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα: γεωπολιτική, οικονομία και θρησκευτική ιδεολογία. Γενικά πιστεύουμε ότι η θρησκευτική ιδεολογία είναι μια ιδιοτροπία που δεν σημαίνει τίποτα, επειδή μόνο οι υλικές δυνάμεις κυριαρχούν. Αλλά αυτό είναι μεγάλο λάθος. Τα τρία μέρη σε αυτή τη σύγκρουση παρακινούνται σε μεγάλο βαθμό από οράματα των έσχατων καιρών, και αυτά τα οράματα είναι διαμετρικά αντίθετα.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει η ιδέα του «Μεγάλου Ισραήλ» που υποστηρίζεται από τον Νετανιάχου. Αυτός είναι ο πόλεμος των εσχάτων ημερών που διεξάγει εναντίον του λεγόμενου Αμαλήκ – το Ιράν (σύμφωνα με τους Ιουδαίους). Σε αυτόν τον αγώνα, το αποτέλεσμα πρέπει να είναι η έλευση του Μεσσία και προετοιμάζονται ορισμένες τελετουργίες για να τον υποδεχτούν. Έχει συσταθεί το Σανχεντρίν, έχουν εισαχθεί από την Αμερική κόκκινες δαμάλες, οι οποίες πρέπει να θυσιαστούν και βρίσκονται σε εξέλιξη προετοιμασίες για την κατασκευή του Τρίτου Ναού. Αναδεικνύεται ένας αρχιερέας που δεν αγγίζει το έδαφος και μεταφέρεται επάνω σε παλακίνο. Προετοιμάζεται έκρηξη στο Τζαμί Αλ-Άκσα και μόλις πριν από δύο ημέρες, για πρώτη φορά στην ιστορία του Ισραήλ, οι θρησκευτικές λειτουργίες απαγορεύτηκαν κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ισραηλινής πολιτικής, η οποία χρησιμοποιεί κάθε απαραίτητο μέσο για να προωθήσει το μεσσιανικό της έργο.
Ο Χριστιανικός Σιωνισμός εντός του κύκλου του Τραμπ έχει επίσης γίνει δεσπόζουσα κυρίαρχη δύναμη στις ΗΠΑ. Η Πόλα Γουάιτ, ηγέτιδα των ευαγγελικών διασπενσασιοναλιστών που τελεί λειτουργίες στον Λευκό Οίκο, λέει ότι η προφητεία εκπληρώνεται, το τέλος του κόσμου έρχεται, γι’ αυτό το Ισραήλ είναι τόσο σημαντικό: «Ας προσευχηθούμε γι’ αυτό και ας σκοτώσουμε όλους τους εχθρούς του Ισραήλ». Η έκταση του θρησκευτικού φανατισμού στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ δεν πρέπει να υποτιμάται. Προηγούμενα χρόνια, αυτό το φαινόμενο φαινόταν σαν μια μικρή ιδιοτροπία, αλλά τώρα έχει γίνει ένας ισχυρός παράγοντας στη μεγάλη πολιτική σκηνή. Το Ιράν απαντά με τον ίδιο τρόπο, θεωρώντας τον Τραμπ και τον Νετανιάχου ως τον Ντατζάλ, τον εχθρό (τον Ψεύτη, Απατεώνα Ψευδομεσσία). Η γεωπολιτική περνάει σε δεύτερη μοίρα εδώ.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια συγκεκριμένη λογική σε αυτό. Αν ο Τραμπ θέλει να εδραιώσει την αποκλειστική κυριαρχία των ΗΠΑ, τότε έχει συμφέρον να διακόψει τους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ της Ρωσίας και του υπόλοιπου κόσμου. Εδώ, ακολουθεί σταθερά τη γραμμή του Μπάιντεν: Οικονομικές κυρώσεις, απαγόρευση αγοράς πετρελαίου μας, επιθέσεις στα δεξαμενόπλοιά μας – όλα αυτά τα ενθαρρύνει. Από την άλλη πλευρά, το μόνο που απομένει είναι να κλείσει ο δεύτερος παγκόσμιος κόμβος παραγωγής ενέργειας: η Μέση Ανατολή. Η Αμερική έχει το δικό της πετρέλαιο και φυσικό αέριο και είναι έτοιμη να τα πουλήσει σε εξωφρενικές τιμές. Επιπλέον, υπάρχει η Βενεζουέλα, την οποία ο Τραμπ θεωρεί ήδη κατεχόμενη και καταληφθείσα χώρα μαζί με όλα τα αποθέματά της. Να μια εναλλακτική πηγή παγκόσμιας ενέργειας. Πρόκειται για ένα άκαμπτο, μονοπολικό, ηγεμονικό μοντέλο.
Ο τρόπος με τον οποίο εκτελούνται όλα αυτά μοιάζει με παρανοϊκή μεταμοντέρνα εκπομπή ή τηλεοπτική σειρά Γκραν Γκινιόλ για έναν αιμοδιψή δολοφόνο. Ο συνδυασμός της ριζοσπαστικής εσχατολογίας που καθοδηγεί το Ισραήλ, της γεωπολιτικής σύγκρουσης και των μεταβολών στο ενεργειακό ισοζύγιο σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα: Η Ρωσία παραμένει αποκομμένη από τον κόσμο, μια δεύτερη πηγή πόρων τίθεται εκτός λειτουργίας και όλα αυτά για να μπορέσει η Αμερική να εδραιωθεί ως ο ηγεμόνας του κόσμου, βασιλεύοντας πάνω σε όλα σε αυτούς τους επερχόμενους «μεσσιανικούς καιρούς».
■ Παρουσιαστής: Ας συνεχίσουμε τη συζήτησή μας, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Ο Τραμπ πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα. Απομένουν λιγότερο από τρεις εβδομάδες μέχρι τότε. Από τη μία πλευρά, το Πεκίνο είναι ο κύριος γεωπολιτικός αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών — αυτό είναι ένα γεγονός που έχει δηλωθεί επίσημα και δεν αποτελεί μυστικό. Από την άλλη πλευρά, είναι μια χώρα χωρίς την οποία η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να τα καταφέρει: η Κίνα είναι η κύρια πηγή βασικών πόρων και σπάνιων γαιών. Χωρίς αυτά, η αμερικανική βιομηχανία — από την αεροπορία έως την κατασκευή υψηλής τεχνολογίας — απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Πώς, κατά τη γνώμη σας, μπορεί να λυθεί αυτό το δίλημμα τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στο Πεκίνο; Τι αντίκτυπο θα μπορούσε στην πραγματικότητα να έχει αυτή η επίσκεψη; Υπάρχουν μάλιστα συζητήσεις ότι η Κίνα θα μπορούσε να αναγκάσει τις ΗΠΑ να προσαρμόσουν την πολιτική τους στη Μέση Ανατολή χρησιμοποιώντας τη βάση των πόρων της ως μοχλό πίεσης. Ποιες είναι οι σκέψεις σας για αυτό το θέμα;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Καταρχάς, ο Τραμπ ανακοίνωσε σήμερα ότι δεν θα ταξιδέψει στην Κίνα: η ατζέντα του αλλάζει. Αυτό που είχε προγραμματιστεί τρεις εβδομάδες νωρίτερα έχει αναβληθεί μέχρι έρθουν καλύτερες εποχές υπό τις τρέχουσες συνθήκες — κάθε λεπτό μετράει εδώ. Μόλις πρόσφατα, παρακολουθούσα δυτικά ειδησεογραφικά κανάλια: είπε ότι δεν θα πάει, ας στείλουν πρώτα πλοία.
Στην πραγματικότητα, υπάρχει και μια λογική πλευρά σε αυτό: η Κίνα είναι ένας τεράστιος πόλος σε έναν πολυπολικό κόσμο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, όπως ακριβώς και η Ρωσία — για οικονομικούς, πολιτικούς, στρατιωτικούς και πυρηνικούς λόγους. Ταυτόχρονα, είναι προφανές ότι ο Τραμπ δεν θέλει να το κάνει αυτό. Δεν θέλει να υπολογίζει κανέναν και τίποτα, ούτε δυνάμεις δεύτερης κατηγορίας ούτε καν πρώτης κατηγορίας. Αλλά μέχρι στιγμής, δεν έχει τολμήσει να ξεκινήσει μια άμεση σύγκρουση με την Κίνα. Κάτι τον συγκρατεί ακόμη και τον κρατάει πίσω — ίσως τα απομεινάρια μιας προηγούμενης, χαμένης από καιρό αίσθησης λογικής. Καταρχήν, δεν είναι έτοιμος να πατήσει σε έναν τόσο λεπτό, συγκρουσιακό έδαφος.
Γενικά, στο μυαλό του, ο κόσμος είναι εγωκεντρικός, όλα περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο. Υπάρχει μόνο ένα κέντρο λήψης αποφάσεων: αυτός ο ίδιος, ο Τραμπ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ σοβαρή μορφή παράνοιας, μια ψυχοπάθειας, όπου ένα άτομο πιστεύει ότι μόνο το «εγώ» του είναι ενωμένο και παντοδύναμο, ενώ όλα τα άλλα είναι αντικείμενο της δύναμης και της θέλησής του, τα οποία είναι υποχρεωμένα να υπακούουν. Όταν κάποιος δεν υπακούει, προκαλεί οργή μέσα του, επιθυμία για εκδίκηση και καταστροφή. Στο επίπεδο των ασθενέστερων στόχων, όπως το βλέπει, αυτό πετυχαίνει. Πέτυχε με τον Μαδούρο, πέτυχε να εξαλείψει ολόκληρη την ηγεσία του Ιράν, να υποστηρίξει το Ισραήλ στην καταστροφή της Γάζας, και τώρα πετυχαίνει να υποτάξει την Κούβα και να ταπεινώσει τους Ευρωπαίους εταίρους αναγκάζοντάς τους να ενεργήσουν με τον πιο αξιολύπητο & ταπεινωτικό τρόπο. Με εκείνους εναντίον των οποίων μπορεί να ακολουθήσει μια πολιτική παρανοϊκού κέντρου — όπου αυτός είναι τα πάντα-όλα και όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι τίποτα — το κάνει.
Θεωρεί την Ινδία και την Ιαπωνία ότι είναι σκλάβοι του. Προφανώς, η εμπειρία του νησιού του Έπσταϊν — αυτός ο κανόνας της απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα παιδιά, πάνω στους αδύναμους, πάνω στα θύματα — του έχει ενσταλάξει μέσα του έναν τόσο τερατώδη, εγκληματικό τρόπο συμπεριφοράς. Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν να ήταν περιτριγυρισμένος από τα θύματα του Έπσταϊν: πράος, ανίσχυρος, ανίκανος να αντισταθεί. Ο Έπσταϊν, για να αποτρέψει τα θύματά του από το να τον δαγκώσουν, τους έβγαζε τα δόντια — μπορείτε να φανταστείτε τώρα το τι έχει συμβεί; Και ο Τραμπ συμμετείχε σε αυτά τα φρικιαστικά παιδεραστικά όργια. Τι συμβαίνει στο κεφάλι του; Με ποιον έχουμε καν να κάνουμε; Αυτή τη στιγμή, η Αμερική είναι τρομοκρατημένη από αυτό.
Έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο με αυτή την ψυχολογική σύνθεση. Πώς βλέπει τη Ρωσία και το Ιράν; Νομίζω ότι βλέπει τόσο εμάς όσο και την Κίνα ως πολύ επικίνδυνους ανταγωνιστές που θα μπορούσαν να γίνουν μάρτυρες αυτών των εγκλημάτων και είναι ικανοί να αντιδράσουν. Γι’ αυτό, πιστεύω, μας μισούν πραγματικά. Αλλά κάτι τους εμποδίζει να μας επιτεθούν άμεσα: Πάρα πολλά εξαρτώνται από την Κίνα και τη Ρωσία στην οικονομία, τον στρατιωτικό τομέα και την πολιτική. Και έχει ένα άλλο μέτωπο να δουλέψει. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, ίσως δεν είναι πλέον καθόλου μέτωπο. Αναφέρομαι στην Ευρώπη.
■ Παρουσιαστής: Θίξατε το ζήτημα της Ευρώπης, η οποία βρέθηκε για άλλη μια φορά σε μια εξαιρετικά περίεργη θέση. Αρχικά, ο Τραμπ κάλεσε τους Ευρωπαίους να βοηθήσουν, στη συνέχεια προσβλήθηκε από τον Στάρμερ επειδή προσέφερε βοήθεια «σε λάθος στιγμή» και ούτω καθεξής. Κατά την άποψή σας, διαθέτει η Ευρώπη σήμερα κάποια δυνατότητα δράσης — όχι μόνο στις σχέσεις της με τον Τραμπ, αλλά και στο πλαίσιο του πολέμου στον Κόλπο, αφού η Ευρώπη είναι αυτή που υποφέρει εξαρχής από αυτή τη σύγκρουση; Έχει διατηρήσει την ικανότητα να επηρεάζει οποιαδήποτε από τις πολιτικές εξελίξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Σε αυτήν την περίπτωση, για να συνεχίσουμε τη μεταφορά του νησιού του Έπσταϊν, η Ευρώπη ενεργεί ως συνεργός, ως φύλακας ή ως συνεργάτης στα τερατώδη εγκλήματα που διαπράττουν οι κύριοι δράστες. Έχουν περιορισμένη ελευθερία, αλλά στην ουσία, είναι απλώς υπάλληλοι αυτού του νησιού. Δεν είναι οι κύριοι εγκληματίες, αλλά δεν είναι ούτε και εντελώς τα θύματα. Βαθιά μέσα τους, μπορεί να θέλουν να γίνουν «πρωταγωνιστές», αλλά καταλαβαίνουν ότι μπορούν να παραμεριστούν ανά πάσα στιγμή και να μετατραπούν σε κομπάρσουν και στο τέλος θύματα. Ο Βέλγος πρωθυπουργός μίλησε για τη διαφορά μεταξύ ενός υποτελούς και ενός σκλάβου, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει: ένας υποτελής αντιμετωπίζεται με σεβασμό ενώ απαιτείται να υποταχθεί πλήρως, ενώ ένας σκλάβος αντιμετωπίζεται χωρίς κανέναν απολύτως σεβασμό.
Αυτή είναι η θέση στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη. Αν ο Τραμπ ήθελε να την χτυπήσει απαλά στο μάγουλο και να της πει «Μπράβο, με υπηρετείς καλά, μπράβο», θα την αποκαλούσε «πιστό υποτελή», όπως κάνει όταν έχει καλή διάθεση. Αλλά αν θυμώσει, φέρεται στο προσωπικό του σαν σκλάβους — δεν τους χτυπάει απαλά στο μάγουλο, αλλά τους δαγκώνει, τους χτυπάει, τους πετάει ένα τασάκι κατευθείαν στο μέτωπο.
Η θέση του υποτελούς σκλάβου είναι η εξής: ο αφέντης σου άλλαξε, ένας τρελός έφτασε, αλλά τι μπορείς να κάνεις; Μπορείς να περιμένεις μέχρι να μεταφερθεί σε ψυχιατρική κλινική ή μπορείς σταδιακά να σαμποτάρεις τα πράγματα, λέγοντας ότι το τμήμα σου δεν θα διεξάγει εγκληματικές επιχειρήσεις. Αλλά τότε, σε αυτή την περίπτωση θα απολυθείς ή θα υποβιβαστείς μόνιμα στις τάξεις των θυμάτων. Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ένωση έχει λίγα περιθώρια ελιγμών: Νομίζω ότι οι Ευρωπαίοι ονειρεύονται την ημέρα που αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει, που ο μανιακός θα φύγει κάπου και θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην ιδιότητά τους ως περήφανοι υποτελείς. Προς το παρόν, ενώ ο Τραμπ τους αντιμετωπίζει σαν ανυπάκουους σκλάβους, προσπαθούν να αντισταθούν, προσπαθώντας να ξεφύγουν από αυτό το κυνήγι στο νησί του Έπσταϊν, ουσιαστικά βρίσκοντας τους εαυτούς τους στη θέση εκείνων των δυνάμεων που ο Τραμπ αντιμετωπίζει όπως θέλει περιφρονητικά.
Εδώ, όλοι όσοι έχουν να κάνουν με τον Τραμπ απουποκειμενοποιούνται. Αυτός είναι το μοναδικό υποκείμενο και όλοι οι άλλοι είναι τα αντικείμενα. Όποιος μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο, όποιος μπορεί να χλευαστεί ατιμώρητα, όποιος μπορεί να σκοτωθεί ή να βιαστεί — το κάνει. Αλλά η Ευρώπη κατέχει μια ενδιάμεση θέση: φαινομενικά, και αυτοί είναι επίσης «επισκέπτες» από το νησί του Έπσταϊν που ανά πάσα στιγμή μπορούν να μετατραπούν σε θύματα, αναταξινομώντας τους εαυτούς τους από την τάξη των βιαστών στο καθεστώς των βιασμένων. Η Ρωσία, η Κίνα και το μεγάλο Ιράν — το οποίο αποδεικνύει την αξιοπρέπειά του και την απροθυμία του να γίνει χειραγωγούμενο αντικείμενο αρνούμενο να απουποκειμενοποιηθεί — στεκόμαστε ενάντια σε αυτόν τον μανιασμένο ψυχοπαθή. Τον κρατάμε πίσω: Οι δυνατότητές μας, τα στρατηγικά μας πυρηνικά όπλα, η οικονομία μας, η θέλησή μας, ο πρόεδρός μας και η κοινωνία μας, η οποία ορκίζεται πίστη στις παραδοσιακές αξίες, και όχι στις αξίες του Έπσταϊν. Μιλάμε για την εθνική κυριαρχία & ανεξαρτησία και δεν είμαστε διατεθειμένοι να παίξουμε τον ρόλο των υποτελών, ακόμα κι αν μας περιποιηθούν και μας χαϊδέψουν. Δοκιμάσαμε ήδη αυτόν τον ρόλο τη δεκαετία του 1990 και ξέρουμε πώς κατέληξε.
Οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις μαζί μας και με την Κίνα αποτελούν μια σοβαρή ψυχολογική δοκιμασία για τον Τραμπ, επειδή εκεί βλέπει υποκείμενα. Δεν είναι τόσο εύκολο να μας απουποκειμενοποιήσει, και αυτό είναι το κύριο πρόβλημα γι’ αυτόν. Αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι, υποστηρίζοντας το Ιράν όσο το δυνατόν περισσότερο, είναι να καταστρώσουμε μια αντί-στρατηγική, επειδή μια τέτοια παγκόσμια τάξη δεν μπορεί να επιτραπεί: πρέπει να βρούμε πώς να χαλιναγωγήσουμε αυτό το άγριο θηρίο και να το τοποθετήσουμε σε μια ασφαλή ζώνη.
Πολλοί άνθρωποι συζητούν πόσο προφητικός ήταν ο πρόεδρός Πούτιν όταν είπε ότι η Καμάλα Χάρις θα ήταν καλύτερη. Όλοι το θεωρήσαμε ειρωνεία, υποθέτοντας ότι ο Τραμπ θα έκανε αυτό που υποσχέθηκε. Αποδείχθηκε ότι ο πρόεδρός μας έβλεπε πιο καθαρά την ουσία του ζητήματος. Είναι ένας αξιοσημείωτα διορατικός άνθρωπος που βλέπει όλο και πιο βαθιά. Αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι μια παγκόσμια καταστροφή: βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός πυρηνικού πολέμου ακριβώς επειδή ένας άνθρωπος που είναι ειλικρινά ψυχικά ασταθής, με τρελές ιδέες, διαταραγμένη ψυχή και εμφανή άνοια, βρίσκεται στο τιμόνι μιας γιγάντιας χώρας. Αυτό είναι επικίνδυνο για όλους, οπότε πρέπει να σκεφτούμε πώς να σώσουμε τους εαυτούς μας. Παρεμπιπτόντως, ήρθε η ώρα η Ευρώπη να στραφεί σε εμάς, επειδή είμαστε λογικά προβλέψιμοι.
■ Παρουσιαστής: Επιτρέψτε μου να συνεχίσω σε αυτό ακριβώς το σημείο. Αν αφήσουμε στην άκρη την προσωπικότητα του Τραμπ, βλέπουμε ότι αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή – μια ενεργειακή και οικονομική καταστροφή — οδηγεί αναπόφευκτα την Ευρώπη σε μια ολοκληρωτική καταστροφή. Σχεδόν όλοι οι ειδικοί γράφουν γι’ αυτό. Αποδεικνύεται ότι οι Ευρωπαίοι βαδίζουν προς τη σφαγή τους, σαν σιωπηλά αρνιά. Θέλω να καταλάβω τον λόγο αυτής της συμπεριφοράς: είναι συνέπεια της κοντόφθαλμης σκέψης και της υποβάθμισης των ελίτ, οι οποίες απλώς δεν συνειδητοποιούν ότι αυτή η κρίση θα τους φέρει μόνο φτώχεια και οικονομική κατάρρευση, ή μήπως είναι μια συνειδητή προδοσία εκ μέρους της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και άλλοι, οι οποίοι καταλαβαίνουν πολύ καλά πού τους οδηγούν όλα αυτά, αλλά συνεχίζουν απτόητοι σε αυτό το μονοπάτι; Κατά την άποψή σας, ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο πίσω από τη παθητική στάση της Ευρώπης, η οποία συμπεριφέρεται τόσο αυτοκαταστροφικά;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Απλώς δεν έχουν άλλη επιλογή. Έχουν όντως άλλη επιλογή; Είναι απλώς μέρος αυτού του συστήματος, είναι απλοί υπάλληλοι.
■ Παρουσιαστής: Αλλά σίγουρα δεν μπορούν να ξεσηκωθούν ενάντια στον Τραμπ, να υποστηρίξουν το Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα, και ούτω καθεξής; Μπορείτε να το φανταστείτε αυτό;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Όχι, φυσικά και όχι. Ο Μακρόν, αυτός ο ενεργητικός πολιτικός του οποίου ο προσανατολισμός είναι άγνωστος, ή το στέλεχος της BlackRock ο Γερμανός Μερτς, που μοιάζει με τον Χίμλερ σε βαθύ ύπνο μετά θάνατον, ή ο απόλυτα ανόητος Στάρμερ — υποτίθεται ότι πρέπει να πάρουν θέση υπέρ της ευρωπαϊκής κυριαρχίας; Όλοι οι πολιτικοί που θα μπορούσαν να είχαν κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση — ο Σρέντερ στη Γερμανία ή προσωπικότητες στη Γαλλία όπως ο Μιτεράν και ο Σιράκ — έχουν φύγει από την πολιτική σκηνή. Αυτοί οι πολιτικοί ήταν πραγματικά κυρίαρχοι: ακόμα κι αν ενεργούσαν σύμφωνα με τους κανόνες του δυτικού κόσμου, σύμφωνα με τους ατλαντικούς κανόνες, κατείχαν εθνική κυριαρχία.
Έκτοτε, υπήρξε μια σειρά από εναλλαγές μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι έχουν μετατραπεί πλέον τώρα σε απλές μαριονέτες. Μπορεί να είναι ματαιόδοξα άτομα, αλλά δεν αντικατοπτρίζουν καθόλου ούτε τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών ούτε τις στρατηγικές της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής. Στην ουσία, αποτελούν μέρος ενός ενιαίου αμερικανοκεντρικού συστήματος στο οποίο δεν έχουν καμία απολύτως ελευθερία. Οι ηγέτες της παγκοσμιοποίησης της Αμερικής διατύπωσαν αυτή την υποταγή των ελίτ της ΕΕ με ευγενικούς όρους: μίλησαν για πολυμερισμό, για συνεργασία και ισχυρίστηκαν ότι «οι απόψεις των εταίρων μας είναι πολύ σημαντικές για εμάς». Είναι σαν μια αυτοματοποιημένη απάντηση: «Η γνώμη σας είναι πολύ σημαντική για εμάς», αλλά στην πραγματικότητα, κρατήστε την για τον εαυτό σας.
■ Παρουσιαστής: Λοιπόν, κατά την άποψή σας, τι είναι αυτό: βλακεία ή προδοσία;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας τεράστιας ιστορικής διαδικασίας. Δεν συνέβη από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν είναι απλώς βλακεία ή προδοσία. Η Ευρώπη ουσιαστικά έχασε την εθνική κυριαρχία της μετά το 1945. Μόλις οι ΗΠΑ έγιναν υπερδύναμη, ανέλαβαν την ευθύνη για τα μεγάλα στρατιωτικοπολιτικά και, αργότερα, και τα οικονομικά ζητήματα της Ευρώπης, και η εξουσία του Παλαιού Κόσμου, της Ευρώπης όλο και μειώνονταν. Φυσικά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει να απελευθερωθούν από αυτήν την αμερικανική ηγεμονία και να εδραιώσουν την Ευρώπη ως κυρίαρχο παράγοντα με τα δικά της συμφέροντα, στόχους, σκοπούς και αξίες — θυμηθείτε τον Ντε Γκωλ, ο οποίος αποσύρθηκε εντελώς από το ΝΑΤΟ. Αλλά αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν, επειδή η Ουάσιγκτον έλεγε: «Γιατί να θέλετε να χωριστείτε; Μοιραζόμαστε κοινές αξίες. Σας σεβόμαστε. Είστε οι εταίροι μας». Αποκαλούνταν εταίροι, αλλά στην πραγματικότητα παρέμειναν υποτελείς που τους φέρονταν «καλά & ευγενικά». «Δεν χρειάζεται να ενισχύσετε την ταυτότητά σας. Αυτή είναι η δουλειά μας — θα σκεφτούμε εμείς για εσάς». Όπως έλεγαν στη Γερμανία: «Σταματήστε να ανησυχείτε για τη συνείδησή σας. Ο Φύρερ σκέφτεται για εσάς» — το ίδιο συμβαίνει και τώρα: «Ευρωπαίοι ηγέτες, η Ουάσιγκτον σκέφτεται για εσάς».
Και περίμεναν μέχρι να εμφανιστεί ένας μανιακός τρελός στο κέντρο αυτού του συστήματος. Φυσικά, δεν περίμεναν να βρεθούν υπό την πίεση ενός εντελώς παράφρονα ηγέτη που άρχισε να τους κοροϊδεύει και να τους ταπεινώνει ανοιχτά δημόσια. Τους παίρνει τους ενεργειακούς πόρους, και όταν ρωτιέται «γιατί;» απαντά: «Έτσι το ήθελα και το έκανα. Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο, υπάρχει μόνο το εγώ μου και η ιδέα μου για το τι είναι ηθικό». Αν ενδιαφέρεστε για το πετρέλαιο — παρακαλώ, πηγαίνετε στο Στενό του Ορμούζ και πολεμήστε τους Ιρανούς, αλλά εγώ μένω έξω από αυτό. Είναι πολύ πιθανό οποιαδήποτε μέρα να ανακοινώσει: «Νίκησα, η Αμερική κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα, το Ιράν δεν υπάρχει πια, νίπτω τας χείρας μου». Και όλα θα παραμείνουν τα ίδια: βομβαρδισμοί του Ισραήλ, εκρήξεις σε νέες βάσεις. Αλλά ο Τραμπ θα επιμείνει ότι όλα αυτά είναι ψεύτικες ειδήσεις. Ισχυρίζεται ήδη ότι όλη η ζημιά που υφίσταται το Ισραήλ είναι απλώς τεχνητή νοημοσύνη, ότι ούτε ένας πύραυλος δεν έχει διαπεράσει τον «Σιδερένιο Θόλο», ότι όλα πάνε πολύ καλά. Σε έναν τόσο παραισθησιογόνο, σολιστικό κόσμο, μπορείς να ανακηρύξεις τη νίκη για τον εαυτό σου και η Ευρώπη θα μείνει μόνη της να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.
Και πού μπορεί να πάει; Δεν υπάρχει καμία ελευθερία εκεί. Αυτοί οι ηγέτες δεν συμπαθούν τον Τραμπ, και ποιος θα μπορούσε άλλωστε να τον συμπαθήσει; Κοιτάζοντας τη Μελάνια Τραμπ, αναρωτιέμαι: Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό της; Με ποιον έχει περάσει τη ζωή της; Είναι πραγματικά τρομακτικό. Πώς μπορεί κάποιος να αγαπάει κάποιον που είναι έτσι; Μπορείς να το ανεχτείς αν έχεις υποδουλωθεί, αλλά τίποτα περισσότερο. Έχει μια τόσο αυστηρή έκφραση επειδή καταλαβαίνει: τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Είναι θύμα. Ίσως μάλιστα στέλνει μηνύματα όταν λέει: «Είμαι διορατική, είμαι οραματίστρια» — ουσιαστικά ουρλιάζοντας: «Σώστε με».
■ Παρουσιαστής: Τότε ξέρει πολύ περισσότερα από εμάς…
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Σίγουρα ξέρει περισσότερα από εμάς, και νομίζω ότι αυτή η γνώση της καταστρέφει τρομερά τη ζωή. Αλλά ας την αφήσουμε ήσυχη. Όσο για την Ευρώπη, έχει βρεθεί σε μια θέση όχι καν αγαπημένης συζύγου, αλλά κάποιας πολύ πιο άθλιας σε αυτό το νησί Έπσταϊν στο οποίο έχει μετατραπεί ολόκληρη η Δύση. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν «πέσει σε παγίδα». Δεν το ήθελαν αυτό, ονειρεύονταν ένα διαφορετικό καθεστώς, ήθελαν να είναι αυτοί που θέτουν τους κανόνες, αλλά δεν λειτούργησε. Δεν τους λυπάμαι καθόλου. Τους αξίζει αυτό που τους συμβαίνει, και ακόμα χειρότερα να πάθουν. Γι’ αυτό πρέπει να βασιστούμε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις, να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο, να πλησιάσουμε & να συνεργαστούμε με τους συμμάχους μας — το Ιράν, την Βόρεια Κορέα, την Κίνα — και να αναζητήσουμε και άλλους άλλους εταίρους για έναν πολυπολικό κόσμο. Πρέπει να πείσουμε όλους όσους είναι ακόμα ικανοί να ασκήσουν έστω και μια ελάχιστη εθνική κυριαρχία για το τι τους απειλεί αν αυτή η ηγεμονία συνεχιστεί, και να οικοδομήσουμε τον πολυπολικό μας κόσμο.
Αν ξεσπάσουν επαναστάσεις στην Ευρώπη και οι τοπικές φιλελεύθερες, παγκοσμιοποιημένες ελίτ ανατραπούν — λοιπόν, νομίζω ότι θα τους τείνουμε ένα χέρι βοήθειας, μια «σανίδα σωτηρίας» ή ακόμα και μια ολόκληρη σειρά από σανίδες σωτηρίας. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν εκείνους από τους οποίους έχουν εξαρτηθεί. Οι λαοί της Ευρώπης υποφέρουν διπλά: κυβερνώνται από μανιακούς που, με τη σειρά τους, έχουν βρεθεί υπό την κυριαρχία ενός ακόμη πιο τρομακτικού μανιακού. Μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι γι’ αυτούς; Το πιο σημαντικό είναι ότι τώρα έχουν σταματήσει ακόμη και να τρέφονται. Ενώ οι υποτελείς και οι σκλάβοι τουλάχιστον παρείχαν τροφή στο παρελθόν, τώρα ο αφέντης (ο Τραμπ) αρνείται να τους ταΐσει και όλοι οι άλλοι δεν έχουν καμία πρόθεση να παρέμβουν για να βοηθήσουν. Ο Έπσταϊν και ο Μπιλ Γκέιτς κάποτε συζήτησαν τι να κάνουν με όλους αυτούς τους φτωχούς, την μπλέμπα του πλανήτη – που σε λίγο θα είναι άνεργοι για πάντα λόγο Τ.Ν. – και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να εξαλειφθούν. Στην πραγματικότητα, ίσως ακριβώς έτσι λειτουργεί αυτό το σχέδιο αυτή τη στιγμή.
