Ο Ντούγκιν βρίσκεται στο πιο σημαντικό σημείο του κόσμου που δεν πρέπει να αγγιχτεί.
Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή στους Αγίους Τόπους έχουν εξαιρετική σημασία όχι μόνο τώρα, αλλά και από τα μέσα του 20ού αιώνα. Η ίδρυση του Εβραϊκού έθνους-κράτους του Ισραήλ στο έδαφος της Παλαιστίνης, η οποία βρισκόταν υπό Βρετανική εντολή μετά τη διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια συνηθισμένη πολιτική πράξη. Σε αντίθεση με την ίδρυση και τη διαίρεση της Τσεχοσλοβακίας ή την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, που αναμφίβολα ήταν σημαντικά γεγονότα, τα γεγονότα στους Αγίους Τόπους είναι ασύγκριτα μεγαλύτερου μεγέθους.
Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες στην Ιερουσαλήμ: το Δυτικό Τείχος των Δακρύων για την Εβραϊκή θρησκεία, η Γιορτή του Αγίου Φωτός, το Πάσχα για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και το Τζαμί Αλ-Άκσα για τους Μουσουλμάνους.
Και για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες ─ τον Ιουδαϊσμό, τον Ισλάμ και τον Χριστιανισμό ─ δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα εδαφών ή ζωνών, τα όρια ενός πολιτικού σχηματισμού. Είναι ένας καθρέφτης της παγκόσμιας ιστορίας. Στις παραδοσιακές κοινωνίες αυτών των θρησκειών, πιστευόταν ανέκαθεν ότι ένας κάθετος άξονας διέσχιζε την Ιερουσαλήμ και τους Αγίους Τόπους, συνδέοντας τον ουράνιο, τον γήινο και τον υπόγειο κόσμο. Στο σημείο αυτό βρίσκονταν η είσοδος στον παράδεισο και η είσοδος στην κόλαση.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η περιοχή αυτή είχε τεράστια σημασία για τους αρχαίους Εβραίους, για τους Χριστιανούς (εξ ου και οι Σταυροφορίες) και για τους Μουσουλμάνους, καθώς η Ιερουσαλήμ είναι ο Ιερός τόπος όπου, σύμφωνα με το Κοράνι, ο Μωάμεθ αναλήφθηκε στον παράδεισο. Αυτή η κάθετη γραμμή που συνδέει τον ουρανό με τη γη καθιστά τη γη αυτή πολύ, πόλυ σημαντική για τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας που ασπάζεται τις μονοθεϊστικές θρησκείες.
Τα ερωτήματα που προκεύπτον σχετικά με το ποιος κατέχει τους Αγίους Τόπους και τι συμβαίνει εκεί ─ αν υπάρχει ειρήνη ή πόλεμος, αν λαμβάνει χώρα εθνοκάθαρση, ποιος λαός πολεμά εναντίον ποιου, ποιος συμπεριφέρεται ευγενικά και ποιος είναι άθλιος, ποιος είναι δολοφόνος και ποιος θύμα, ποιος επιτίθεται σε ποιον, πώς χαράσσονται τα σύνορα, ποια είναι η νομοθεσία σε αυτές τις περιοχές ─ όλα αυτά δεν είναι ασήμαντα ζητήματα. Είναι σαφές ότι κάθε πολιτική τάξη σε κάθε περιοχή του κόσμου είναι σημαντική για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Αλλά τα γεγονότα τα οποία συμβαίνουν στην Ιερουσαλήμ έχουν απόλυτη σημασία για όλους. Είναι πολύ πιο σημαντικά από ό,τι, για παράδειγμα, η ύπαρξη των κρατών της Βαλτικής ή της Ουκρανίας, που μπορεί να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν. Η σημασία τους είναι τοπική. Για την ανθρωπότητα στο σύνολό της, η τύχη της Παλαιστίνης και της Ιερουσαλήμ έχει κεντρική σημασία.
Η ιδέα της παράδοσης της Παλαιστίνης στους Εβραίους, η οποία διαδόθηκε περίπου εκατό χρόνια πριν, ειδικά μετά τις θηριωδίες του Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, φαινόταν σαν μια απόλυτα λογική λύση. Πολλοί λαοί έχουν τα δικά τους έθνη-κράτη, αλλά οι Εβραίοι όχι. Είναι αλήθεια ότι θα μπορούσε να είχε προταθεί ένα άλλο έδαφος για να αποκτήσουν πατρίδα (και τέτοιες επιλογές εξετάστηκαν, συμπεριλαμβανομένης και της Ουγκάντας στην Αφρική), δεν επρόκειτο μόνο για γη, αλλά για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Εβραϊκού έθνους-κράτους, κάτι με το οποίο πολλοί, συμπεριλαμβανομένου του Στάλιν, τελικά συμφώνησαν. Και έτσι ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ.
Αλλά η πιο σημαντική πτυχή του σχεδίου του ΟΗΕ για τον διαμελισμό της Παλαιστίνης παραβλέφθηκε. Αφορούσε την εκπλήρωση προφητειών που είναι απόλυτης σημασίας για την Εβραϊκή θρησκεία. Ότι οι Εβραίοι θα επέστρεφαν στη Γη της Επαγγελίας μετά από δύο χιλιάδες χρόνια περιπλάνησης και διασποράς. Σκεφτείτε το για μια στιγμή: Εμείς οι Σλάβοι δύσκολα θυμόμαστε τι μας συνέβη πριν από χίλια χρόνια. Και εδώ ένας λαός έζησε έξω από την ιερή του γη για δύο χιλιάδες χρόνια. Το αν αυτή η διασπορά ήταν άξια ή όχι είναι θέμα θεολογίας, κυρίως Εβραϊκής θεολογίας, η οποία το βλέπει αυτό ως μια τιμωρία ή ως μία δοκιμασία, ένα λεγόμενο galut, μια τιμωρία από τον Θεό για να εξαγνίσει τον Εβραϊκό λαό. Έχει εξαγνιστεί για δύο χιλιάδες χρόνια και, σύμφωνα με την πίστη του, θα ολοκληρώσει τον εξαγνισμό του, την κάθαρση του, και θα περάσει από τα βάσανα & τον πόνο στη βασιλεία, από την ήττα στη νίκη, όταν έρθει ο Μασιάχ (Maschiach), ο Εβραίος Μεσσίας. Τότε θα πραγματοποιηθεί η επιστροφή όλων των Εβραίων στη Γη της Επαγγελίας, το Ισραήλ.
Και αυτό ακριβώς συνέβη. Δεν έχει ακόμη εμφανιστεί ο Μεσσίας, αλλά η επιστροφή των Εβραίων έχει πραγματοποιηθεί. Συνεπώς, οι Άγιοι Τόποι παραδόθηκαν σε μία μόνο θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό. Γνωρίζουμε πολύ καλά πώς συμπεριφέρθηκαν οι Εβραίοι σε αυτή τη γη. Στην αρχή, όλοι τους αντιμετώπιζαν με συμπόνια επειδή ήταν τα θύματα. Αλλά στη συνέχεια έδειξαν την άλλη τους πλευρά ─ και όσο περισσότερο περνούσε ο χρόνος, τόσο περισσότερο την έδειχναν την κακή τους πλευρά. Όσο περισσότερο καθυστερεί η άφιξη του Μεσσία, τόσο πιο σκληρή, βίαιη και απάνθρωπη γινόταν η συμπεριφορά των Εβραίων στη γη που είναι ιερή για όλους μας. Μια απίστευτη, άθλια πλευρά της ταυτότητάς τους άρχισε να αποκαλύπτεται.
Ένα σημερινό παράδειγμα: Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα τεράστιο σκάνδαλο στην Αμερική για την υπόθεση παιδεραστίας του Επστάιν, ο βομβαρδισμός του Ιράν, η κλιμάκωση των σχέσεων μαζί με εμάς (τους Ρώσους), η δολοφονία του Προέδρου Κένεντι, και σε όλες αυτές τις υποθέσεις το Ισραήλ παίζει παντού πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι ενεργοί Ισραηλινοί λομπίστες στις ΗΠΑ κατηγορούνται ότι έχουν θέσει υπό τον έλεγχο τους όλες τις ΗΠΑ, στην υπηρεσία τους, και οι Αμερικανοί καλύπτουν όλες τις ενέργειές τους, αμυντικές και επιθετικές. Χάρη στην μεγάλη επιρροή τους στην Αμερικανική ελίτ. Ακόμη και αν αυτές οι ενέργειες είναι ακατανόητες για τους ίδιους τους Αμερικανούς. Ξαφνικά, αποδεικνύεται ότι η Αμερική κυβερνάται από το Ισραήλ, ένα σκληρό, απάνθρωπο Ισραήλ που δεν γνωρίζαμε μέχρι τώρα (μια σκληρότητα που ίσως έχει διατηρηθεί από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης)
Αυτό το Ισραήλ πραγματοποιεί εθνοκάθαρση στη Γάζα, επιτίθεται στο κυρίαρχο κράτος του Ιράν για να μην έχει πυρηνικά όπλα, παρόλο που τα κατέχει το ίδιο. Φέρνει τον δήμιο και τρομοκράτη Αλ-Σαράα (Αλ-Τζουλάνι) στην εξουσία στη Συρία και στη συνέχεια αρχίζει να βομβαρδίζει την παλιά Δαμασκό, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει ότι είναι δολοφόνος και δήμιος, Τίθεται επομένως, το ερώτημα: Σε ποιον έχει εμπιστευτεί η ανθρωπότητα αυτή την περιοχή – αυτή την Ιερή Γη η οποία είναι ο καθρέπτης του κόσμου, αυτή την Ιερή Γη που αποτελεί την πύλη τόσο προς τον παράδεισο όσο και προς την κόλαση; Φαίνεται ότι η σημερινή Ισραηλινή ηγεσία ανοίγει τις πόρτες όχι προς τον παράδεισο, αλλά προς την κόλαση. Και πράγματι, Ισραηλινοί και Ιρανικοί πύραυλοι πετούν πάνω από την πεδιάδα του Αρμαγεδδώνα και πάνω από την Ιερή Γη της Συρίας. Με λίγα λόγια, αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή σήμερα αποτελεί μια εξαιρετικά απειλητική εικόνα.
Και το πιο σημαντικό: Γιατί εμείς, οι εκπρόσωποι της μονοθεϊστικής Χριστιανικής πίστης, παραχωρήσαμε τον πλήρη έλεγχο αυτής της γης, της Ιερής για όλους μας ─ Χριστιανούς και Μουσουλμάνους εξίσου ─ στους Εβραίους; Υπήρχαν ψηφίσματα του ΟΗΕ από το 1947 που όριζαν ότι η Ιερουσαλήμ έπρεπε να παραμείνει μια διεθνής πόλη υπό διεθνή διοίκηση. Αλλά οι Σιωνιστές δεν έδωσαν σημασία σε αυτά και συμπεριφέρθηκαν εντελώς μονομερώς & απροσδόκητα. Αυτή η συμπεριφορά ενός λαού που, μόλις χθες, θεωρούνταν θύμα, που αντιμετωπίστηκε με συμπόνια & συμπάθεια και του οποίου τα βάσανα & τα δεινά θυμόντουσαν οι άλλοι λαοί & τα έθνη, αποκάλυψε ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική, άθλια πλευρά. Αποκαλύφθηκε το φρικιαστικό πρόσωπο μιας απόλυτα απάνθρωπης, αντιανθρώπινης, κτηνώδους δύναμης, η οποία κυριαρχεί με πονηριά και δολιότητα στα άλλα γειτονικά έθνη, εξοντώνει τους αντιφρονούντες, κατεδαφίζει τα ιερά των άλλων πολιτισμών, υφαίνει τερατώδεις δολοπλοκίες και εξαλείφει δολοφονώντας την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των άλλων χωρών. Με μια λέξη, κάνει ό,τι θέλει & λογαριασμό δεν δίνει σε κανένα.
Και αυτό γεννά, φυσικά, πολλές σκέψεις. Σχετικά με την εποχή στην οποία ζούμε. Η θρησκευτική ερμηνεία των γεγονότων που εκτυλίσσονται στους ιερούς τόπους και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών δεν μπορεί να περιοριστεί στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα hedge funds, τις τιμές του πετρελαίου, την αξία του Bitcoin ή τις πολιτικές ίντριγκες. Πρόκειται για κάτι πολύ πιο σημαντικό και θεμελιώδες.
