Ευχαριστούμε από καρδιάς τους Αγιορείτες και κελιώτες Πατέρες, τον υπέργηρο π. Ιωάννη Διώτη, τον Μητροπολίτη πρώην Αιγιαλείας Αμβρόσιο και όλους εκείνους τους γνωστούς και άγνωστους κληρικούς και μοναχούς που δεν φοβούνται να υψώσουν φωνή.
Γιατί πίσω από ένα ταπεινό ράσο μπορεί να κρύβεται ένα λιοντάρι. Μπορεί να κρύβεται ένας Παπαφλέσσας.
Και ευτυχώς υπάρχουν ακόμη τέτοιοι ποιμένες.
Από την άλλη, όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που η διοικούσα Εκκλησία δεν μπορεί συνεχώς να προσπερνά:
ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ, ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΟΥ;
Στην περίοδο της πανδημίας η επίσημη Εκκλησία μίλησε. Πήρε θέση. Η Ιερά Σύνοδος προέτρεπε δημοσίως το χριστεπώνυμο πλήρωμα στον εμβολιασμό και στην εφαρμογή των υποδείξεων της ιατρικής κοινότητας.
Τότε, όπως και τώρα, καθοδηγεί σε λάθος κατεύθυνση, ευθυγραμμισμένη απολύτως με τον Καίσαρα της εξουσίας.
Τώρα που μπροστά μας βρίσκεται ο Προσωπικός Αριθμός και οι λεγόμενες νέες ψευτοταυτότητες, ακούμε ακόμη και τη θέση ότι το ζήτημα «δεν είναι πνευματικό».
Αλήθεια, Πατέρες μου;
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ;
Η ελευθερία του δεν είναι;
Η συνείδησή του δεν είναι;
Η αγωνία του δεν είναι;
Η σχέση του με την εξουσία δεν είναι;
Και ας το πούμε όπως ακριβώς το πιστεύουμε:
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ. ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΟΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ.
Τις αποκαλούμε ΨΕΥΤΟΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ, γιατί θεωρούμε ότι δεν αποτελούν απλώς μέσα ταυτοποίησης, αλλά εργαλεία ενός ευρύτερου συστήματος ψηφιακής διακυβέρνησης, που εμείς καταγγέλλουμε ως ψηφιακό ολοκληρωτισμό με απόλυτο έλεγχο των πολιτών.
Και δίπλα τους βρίσκεται ο Προσωπικός Αριθμός.
Κι όμως, απέναντι στην αγωνία τόσων πιστών, η απάντηση που ακούμε είναι:
«Δεν είναι πνευματικό ζήτημα».
Όχι, Πατέρες μου.
Αυτό δεν αρκεί.
Όταν πριν λίγα χρόνια θεωρούσατε καθήκον σας να πείτε στον πιστό τι πρέπει να κάνει ακόμη και για ένα ζήτημα υγείας, όπως τα mRNA εμβόλια, δεν μπορείτε σήμερα να του λέτε ότι η αγωνία της συνείδησής του για τον Προσωπικό Αριθμό δεν σας αφορά πνευματικά.
Και γι’ αυτό ρωτάμε ξανά:
ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ;
Άλλαξαν οι Γραφές;
Άλλαξε η αποστολή του ποιμένα;
Άλλαξε το Ευαγγέλιο;
Άλλαξε ο Θεός;
Ή μήπως κάποιοι ξέχασαν ότι η Εκκλησία οφείλει πρώτα να ακούει τον Χριστό και μετά τον Καίσαρα με τους παχυλούς μισθούς;
Γιατί η Εκκλησία δεν είναι κυβερνητικό παράρτημα, αλλά η Κιβωτός της Σωτηρίας των πιστών.
Δεν υπάρχει για να επικυρώνει κάθε επιλογή της εκάστοτε εξουσίας.
Υπάρχει για να ποιμαίνει ψυχές.
Και όταν η συνείδηση του ποιμνίου κραυγάζει, ο ποιμένας δεν μπορεί να γυρίζει το κεφάλι από την άλλη.
Γι’ αυτό δοξάζουμε τον Θεό που υπάρχουν ακόμη οι Αγιορείτες Πατέρες, ο π. Ιωάννης Διώτης και τόσοι άγνωστοι κληρικοί και μοναχοί που μιλούν.
Η ΖΩΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.
Μπορεί να μη βρίσκεται πάντοτε μπροστά στις κάμερες.
Μπορεί να μη βρίσκεται στα μεγάλα γραφεία.
Μπορεί να μη φωνάζει από τηλεοπτικά παράθυρα.
Αλλά υπάρχει.
Και μέσα στα ταπεινά ράσα της υπάρχουν ακόμη λιοντάρια και Παπαφλέσσες.
Αδέλφια μου, συνεχίζουμε.
Δεν καταδικάζουμε ανθρώπους — η κρίση ανήκει στον Θεό.
Αλλά δεν πρόκειται και να σιωπήσουμε.
Και προς τη διοικούσα Εκκλησία απευθύνουμε μία μόνο έκκληση:
ΜΗΝ ΤΑΥΤΙΖΕΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ.
ΤΑΥΤΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Γιατί οι κυβερνήσεις παρέρχονται.
Οι εξουσίες παρέρχονται.
Οι Καίσαρες παρέρχονται.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕΝΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ.
