Με πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) 3,6%, με δευτερογενή τομέα (μεταποίηση, κατασκευές) 13,4% και με τριτογενή τομέα (υπηρεσίες, εμπόριο, τουρισμός) 83%, που είναι το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, μόνο με συνεχή δανεικά και δια βίου υποτέλεια στους ξένους δανειστές μπορούμε να επιβιώσουμε.
Οι λύσεις είναι δύο:
1) Είτε μετατρέπουμε τη χώρα σε φορολογικό παράδεισο, ώστε να
έρθουν εδώ απίστευτα κεφάλαια από όλο τον κόσμο. Το ποιος θα ωφεληθεί όμως, αυτό θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον στέρεη θα είναι η δημοκρατία.
2) Είτε επιστρέφουμε σε εθνικό νόμισμα, ώστε να επέλθει βίαιη ανασύνθεση του παραγωγικού μοντέλου προς την κατεύθυνση της αυτάρκειας και της ενίσχυσης των εξαγωγών. Η λύση αυτή δεν είναι εύκολη, θα πονέσει, αλλά έχει απόλυτη προοπτική.
Πάντως, με την πολιτική της εξοντωτικής για το έθνος και το λαό λιτότητας, που επιβάλουν τα μνημόνια, δεν υπάρχει κανένα απολύτως μέλλον και μάλιστα με αυτό το παραγωγικό μοντέλο, το οποίο κανείς δεν ακουμπάει.
