Οι Αμερικανικές Ελιτ αποφάσισαν: Το Χονγκ Κονγκ πρέπει να διαχωριστεί από την Κίνα

Αν το Πεκίνο εξακολουθούσε να ελπίζει ότι εάν ο δημοκρατικός υποψήφιος στις εκλογές του 2020 κερδίσει, οι σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας θα επανέλθουν σε μια περισσότερο ή λιγότερο ειρηνική μορφή της εποχής του Μπαράκ Ομπάμα, η προσπάθεια αποκοπής του Χονγκ Κονγκ από την Κίνα, την σάρκα του κινεζικού έθνους πιθανότατα θα διαβρώσει αυτές τις ελπίδες για πάντα.

Για να κατανοήσουμε τη λογική των πράξεων της Ουάσινγκτον αξίζει να διαβάζουμε όχι τόσο το κείμενο των νομοσχεδίων όσο τον τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ των ΗΠΑ παρέχουν υποστήριξη στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αυτών που θέλουν να διαχωρίσουν το Χονγκ Κονγκ. Εάν κοιτάξουμε πέρα ​​από την οθόνη των τελετουργικών φράσεων για τη δημοκρατία και την ελευθερία και κοιτάξουμε το κύριο επιχείρημά τους, καταλήγουμε σε μια απλή διατριβή: «Το Χονγκ Κονγκ δεν είναι η Κίνα» και οι Αμερικανοί επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης έχουν ακόμη και οιονεί επιστημονικά επιχειρήματα υπέρ αυτού.

Σύμφωνα με έρευνες του Ινστιτούτου Δημόσιας Έρευνας του Χονγκ Κονγκ, που αναφέρεται από το περιοδικό Economist πάνω από το 60% του πληθυσμού του Χονγκ Κονγκ ηλικίας 19 έως 39 ετών δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Κινέζους αλλά του Χονγκ Κονγκνέζους.

Επιπλέον, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν ότι η εκρηκτική αύξηση της δημοτικότητας αυτής της “μη-κινεζικής” περιφερειακής ταυτότητας έχει συμβεί κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, ξεκινώντας από τις μαζικές ταραχές του 2014. Ίσως αυτό το φαινόμενο (αν οι έρευνες του Ινστιτούτου Δημοσίων Ερευνών του Χονγκ Κονγκ αντικατοπτρίζουν πραγματικά την πραγματικότητα) σχετίζονται με την επιτυχημένη δουλειά της δυτικής προπαγάνδας, η οποία σαφώς εξήγησε τουλάχιστον σε μερικούς από τους νέους του Χονγκ Κονγκ ότι δεν είναι Κινέζοι αλλά πολύ ειδικοί εκπρόσωποι άλλης εθνικότητας ή άλλης κουλτούρας. Και ότι η παραμονή υπό τη βρετανική κυριαρχία έδωσε στο έδαφος αυτό το δικαίωμα και την ευκαιρία να είναι μια ξεχωριστή χώρα.

Αυτό είναι περίεργο, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι όσοι πραγματικά κατόρθωσαν να ζήσουν στην αποικία που ονομαζόταν “Βρετανικό Χονγκ Κονγκ”, δηλαδή οι σημερινοί ηλικιωμένοι του Χονγκ Κονγκ και οι πολίτες “πάνω από τα 40 έτη” θεωρούνταν στην πραγματικότητα ότι είναι Κινέζοι. Παρεμπιπτόντως, στο πλαίσιο των ταραχών μεγάλης κλίμακας σε αυτή την προβληματική επαρχία των κινέζων γειτόνων μας, η Ρωσία πρέπει να μάθει ένα σημαντικό μάθημα: η σημερινή αγάπη των δυτικών μας αντιπάλων (και ορισμένων Ρώσων πολιτικών ακτιβιστών) για την καλλιέργεια “περιφερειακών ταυτοτήτων” και “περιφερειακών πατριωτισμών” είναι μια προσπάθεια να δημιουργηθούν οι συνθήκες για το “Ρωσικό Χονγκ Κονγκ” του αύριο. Οποτε είναι δυνατόν.

Περιγράφοντας τα αντιΚινέζικα νομοσχέδια που υιοθέτησε το Κογκρέσο, το Associated Press; εφιστά την προσοχή μιας δήλωσης του ηγέτη της δημοκρατικής πλειοψηφίας στην κατώτερη Βουλή του Αμερικανικού κοινοβουλίου: «Η Nancy Pelosi είπε ότι το θάρρος των νέων διαδηλωτών στο Χονγκ Κονγκ είναι αντίθετο με την« δειλή κυβέρνηση που αρνείται να σέβεται το κράτος δικαίου “και την αρχή της” Μίας χώρας, δύο συστημάτων “, η οποία υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε μια ομαλή μετάβαση στην πολιτική ζωή μετά την επιστροφή της πρώην βρετανικής αποικίας στην Κίνα το 1997.”

Σε γενικές γραμμές, στην ηγεσία της Κίνας στέλνει μήνυμα ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες το Χονγκ Κονγκ επέστρεψε στην πατρίδα του δεν πληρούνται και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συνεπώς κάθε δικαίωμα να τιμωρήσουν για τη μη συμμόρφωσή τους.

Αυτή η επιθυμία να τιμωρηθεί η Κίνα και να “χωριστεί” σταδιακά το Χονγκ Κονγκ από αυτήν καθίσταται διπλά προφανής, δεδομένου ότι, πέρα από τις κυρώσεις, το Κογκρέσο ενέκρινε ένα ειδικό ψήφισμα που εξηγεί τη λογική των Κογκρέσσων. Σύμφωνα με το BBC, “οι νομοθέτες έχουν επίσης εγκρίνει ένα προαιρετικό ψήφισμα που αναγνωρίζει τη σχέση του Χονγκ Κονγκ με τις Ηνωμένες Πολιτείες και καταδικάζει την” παρέμβαση “του Πεκίνου.

Μόνο η παρουσία μιας ιδιαίτερα έντονης αίσθησης Αμερικανικής αποκλειστικότητας στους πολιτικούς της Ουάσινγκτον μπορεί να εξηγήσει την απίστευτη επιμονή που τους επιτρέπει να καταδικάσουν το Πεκίνο για παρέμβαση στις υποθέσεις της κινεζικής περιφέρειας και ταυτόχρονα να του επιβάλουν κάποιες προϋποθέσεις και ισχυρισμούς σχετικά με διαδικασία επιστροφής της βρετανικής (και όχι της αμερικανικής) αποικίας.

Ωστόσο, μπορούν επίσης να γίνουν κατανοητοί: κρίνοντας από τις σημαίες των ΗΠΑ, οι οποίες είναι το κύριο χαρακτηριστικό των συμμετεχόντων στις εξεγέρσεις στο Χονγκ Κονγκ, το χορωδιακό τραγούδι του αμερικανικού ύμνου και τις συναθροίσεις στο αμερικανικό προξενείο με τα συνθήματα “Trump, help!” , στο Χονγκ Κονγκ, μέρος του πληθυσμού (ιδίως οι νέοι) αισθάνονται ταυτόχρονα πολίτες των ΗΠΑ και, ίσως, ακόμη και χωρίς πέντε λεπτά Αμερικανικής ιθαγένειας.

Την ίδια στιγμή, η κινεζική ηγεσία δείχνει αξιέπαινη συγκράτηση. Φαίνεται μάλιστα ότι οι διαδηλωτές και οι χωριστές έχουν την ευκαιρία να αποφασίουν για τους εαυτούς τους. Το γεγονός είναι ότι η αποκλειστικότητα του Χονγκ Κονγκ, δηλαδή οι υψηλοί μισθοί, η διαθεσιμότητα καλών θέσεων εργασίας και το ενδιαφέρον για την πόλη πραγματικά μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών – όλα αυτά υπάρχουν μόνο επειδή το Χονγκ Κονγκ είναι μια παραδοσιακή «οικονομική πύλη στην Κίνα», την οποία ο υπόλοιπος κόσμος χρησιμοποιεί από το τέλος του περασμένου αιώνα.

Σήμερα, όταν η ηπειρωτική οικονομία της Κίνας δεν χρειάζεται πλέον αυτές τις εξειδικευμένες «πύλες», το μόνο πράγμα που θα επιτύχουν οι διοργανωτές των ταραχών είναι ότι οι περισσότερες χρηματοοικονομικές ροές, μαζί με τους υψηλά αμειβόμενους ομογενείς, τα παράγωγα και την εμπορία μετοχών (κυρίως Κινέζικα) με τα άλλα ευχάριστα και κερδοφόρα χαρακτηριστικά του Χονγκ Κονγκ, απλά θα μεταβούν σε άλλες κινεζικές πόλεις. Η οικονομία της ίδιας της αυτονομίας βρίσκεται ήδη σε ύφεση, οι επιχειρήσεις κλείνουν, τα εστιατόρια το ίδιο, οι τουρίστες παρακάμπτουν την πόλη και οι ιδιοκτήτες των ακριβών μπουτίκ και των αποκλειστικών καταστημάτων (συχνά νεαρών αυτονομιστών) υφίστανται τεράστιες απώλειες.

Οι νέοι, που ελπίζουν ότι η Κίνα θα τιμωρηθεί με το να στερηθεί το Χονγκ Κονγκ από εξαγωγικά προνόμια στις συναλλαγές με τις ΗΠΑ (μια τέτοια δυνατότητα προβλέπεται σε έναν από τα νομοσχέδια ), δεν καταλαβαίνουν ότι στην περίπτωση αυτή η πόλη θα μείνει χωρίς χρήματα, και αυτοί – χωρίς εργασία. Δυστυχώς, η πρακτική δείχνει ότι είναι απολύτως άχρηστο να εξηγηθούν οι οικονομικές συνέπειες των πράξεών τους σε όσους επιθυμούν να «οργανώσουν τη Μαϊντάν(χρωματιστή επανάσταση) και να φύγουν στη Δύση».

Υπάρχει όμως και μια θετική πτυχή: οι ανόητοι όσοι είναι έτοιμοι να κάψουν την πόλη ή τη χώρα τους για να αισθάνονται σαν «πραγματικοί Ευρωπαίοι ή Αμερικανοί» μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική προειδοποίηση σε όσους μπορούν ακόμα να σκέφτονται με το κεφάλι τους.