MΕΡΟΣ ΙΓ΄
«Οσάκις οι Αρχιερείς παρεκτρέπονται, οι Μοναχοί εχέτωσαν τον λόγον», τονίζει ο Άγιος-όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
Μέγιστον κακό η άγνοια της θεολογικής φόρτισης των «Κολλυβάδων» (18ος αιών) και του Αγίου Νικοδήμου, ο οποίος υπήρξε «μίμημα Χριστού κατά το δυνατόν ανθρώπω, λόγοις και έργοις και εννοία εις την αγίαν Τριάδα ορθώς και αμέμπτος πιστεύων» (Κλίμαξ, Λόγος Α΄, περί αποταγής).
Επειδή συνδύασε άριστα αγιότητα και ομολογιακούς (υπέρ της Ορθοδοξίας) αγώνες, γι’ αυτό ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός υποστήριξε, μακρυά από τις σημερινές εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες: «διαβάστε άγιο Νικόδημο, για να εισέλθετε στην Ορθοδοξία των αγίων μας».
Σήμερα, όπου η εκκλησιαστική οικονομία δεν έχει το πνευματικό βάρος της Πατερικής αγάπης – ηθικής, βλέπουμε την παρανομία να τελούνται Σάββατο πολλά στέφανα και την Κυριακή μνημόσυνα!
Ο βιογράφος του ιερομόναχος Ευθύμιος (παραδελφός του αγ. Νικοδήμου) διαβεβαιώνει με απόλυτη κατηγορηματικότητα:
«Εδόθη όλως διόλου και ημέρα και νύκτας εις την μελέτην των θείων Γραφών και εις τους λόγους των αγίων Πατέρων, όπου είναι οι θεόσοφοι εξηγηταί αυτών των θεοπνεύστων Γραφών» (Πρακτικά συνεδρίου, Γουμένισσα, τόμ. Α΄, σελ. 164).
Σήμερα, που η αίρεση του οικουμενισμού έχει πολλά «πονηρά» περάσματα και «τεχνητούς» διαδρόμους – εξόδους από την Ορθοδοξία, η εκκλησιολογική διαλεκτική του Αγίου Νικοδήμου παίρνει νέα – εξέχουσα διάσταση, που μεγιστοποιεί και την (έστω) ελάχιστη (πρόθυμη) συνειδητότητα του ορθοδόξου πιστού.
Η εκκλησιολογική – Πατερική λογική του Αγίου είναι φίλτρο στην όλη ροή του σημερινού «Εκκλησιαστικού» ρεύματος, που μεταφέρει πολλές πέτρες και αγκάθια του οικουμενισμού, που προβάλλεται και ως «Ακαδημαϊκή» φιλοσοφία!
Μεγίστη η σπουδαιότητα των Νηπτικών – Ομολογιακών συγγραμμάτων του στη θεραπεία της ψυχής.
Στις σελίδες του συναντούμε ανεκτίμητη αποτεθησαυρισμένη πνευματική γνώση και εμπειρία για τις λειτουργίες της ψυχής, των λογισμών και του ασυνειδήτου.
Διδάσκοντάς μας τα μυστικά της Άσκησης και της Προσευχής μας οδηγεί απλανώς στο να βλέπουμε τα μη βλεπόμενα!
Χωρίς τραχύτατη, ανάρμοστη ή προσβλητική γλώσσα, ελέγχει (διαχρονικά) Αρχιερείς, Ιερείς, και πιστούς, που μπορούν να αποδείξουν την αλήθεια της πίστεως και δεν το πράττουν.
Εντύπωση προκαλεί το ιαμβικό επίγραμμα του Αγίου Νικοδήμου στα προλεγόμενα του «Πηδαλίου», τονίζοντας την σημασία των Ι. Κανόνων στο χώρο της Εκκλησίας: «Ιθύνεται μεν πάσα ναύς Πηδαλίω, Βίβλω δε ταύτη πάσα η Εκκλησία».
Στην εισήγηση του Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαθανασίου με τίτλο «Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας», διαβάζουμε: «Οι ιεροί Κανόνες είναι απαύγασμα της πνευματικής πείρας της Εκκλησίας» (Πρακτικά Γ΄ Πανελληνίου λειτουργικού Συμποσίου, σελ. 219, εκδ. Αποστολικής Διακονίας).
Όσο ο πιστός ανεβαίνει την κλίμακα της πνευματικής ζωής και της εκκλησιολογικής γνώσεως, τόσο απλώνει το χέρι του ν’ αγγίξει τον Κύριο∙ τόσο απλώνει το χέρι του για συνεκτικό δεσμό με την Ομολογιακή δημιουργία των Πατέρων, όπως δηλ. ο Αδάμ του Michael angelo (Μιχαήλ άγγελος) απλώνει το χέρι του ν’ αγγίξει το Δημιουργό του!
Η σημερινή δεσπόζουσα εντύπωση (στάση), ως γνώση και συναίσθημα, είναι ότι υπάρχει αδιαφορία έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού∙ αδιαφορία σφιχτοπλεγμένη με την έλλειψη γνώσεως και με το συμφέρον, σε κληρικούς και λαϊκούς.
Η οφειλόμενη πνευματική ορμή των Επισκόπων (;) έναντι της αιρέσεως αυτής δεν εκδηλώνεται, έστω και σε απλοϊκή πολύμορφη κλίμακα ελέγχου∙ έστω δηλ. και σε εικόνα απλής ελεγκτικής αναφοράς της (μέχρι του αφορισμού της, που δεν τολμά κανείς).
Το καλλιεργημένο ομολογιακό συνειδητό ωριμάζει στο πνευματικό εύρος των σελίδων του Αγίου Νικοδήμου.
Ο Άγιος Νικόδημος, πιστός στην παράδοση των Αποστόλων και των Πατέρων, είχε απορρίψει το βάπτισμα των Λατίνων, ως ψευδώνυμο. Γράφει: «το των Λατίνων βάπτισμα, είναι ψευδώνυμον βάπτισμα, και δια τούτο, ούτε κατά τον λόγον της ακριβείας είναι δεκτόν, ούτε κατά τον λόγον της οικονομίας» (Ερμηνεία του στον ΜΣΤ΄ Αποστολικό Κανόνα).
1ο Σχόλιο: Στο περιοδικό «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη» του (Βολιώτη) μακαριστού Σωτ. Σχοινά, διαβάζουμε μια επιστολή του Αγίου Νικοδήμου προς τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄, σχετική με την βάπτιση παπικού μοναχού που προσήλθε στην Ορθοδοξία. Γράφει, σχετικά:
«…καταβαπτισμένος ων και μεμολισμένος τω των Λατίνων μολύσματι, προσέρχεται… όπως βαπτισθή τω της καθ’ ημάς Ανατολική του Χριστού Εκκλησίας Ορθοδόξω βαπτίσματι» (Τεύχος Ιουλίου – Αυγούστου 1955, σελ. 222).
Να μνημονεύσουμε και την συλλογική – επίσημη απόφαση της Εκκλησίας (1755) επί Πατριάρχου Κυρίλλου Ε΄, που υπέγραψαν και οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, ότι οι παπικοί (προσερχόμενοι-επιστρέφοντες στην Ορθοδοξία) γίνονται δεκτοί μόνο δια Ορθοδόξου Βαπτίσματος και όχι μόνο με Χρίσμα. Είναι ο «όρος της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας περί του βαπτίσματος των Δυτικών» (Βλέπε βιβλίο «Ομολογώ εν Βάπτισμα», 1996, σελ. 93, του π. Γ. Mεταλληνού) (τέλος σχολίου).
Ο Ακαδημαϊκός Δογματισμός των οικουμενιστών επισκόπων παραθεωρεί τις είκοσι πέντε (25) περίπου αποκλίσεις επί Δογματικού πεδίου των αιρετικών Λατίνων, όπως πρωτεία, αλάθητα, κτιστή χάρις, filioqve, άζυμα, αλλοιώσεις μυστηρίων κ.λ.π., που συνθέτουν την αίρεση του παπισμού.
Ο φανατισμός, το συμφέρον, η αγνωσία και η ζηλοτυπία, δημιούργησαν διεργασίες αντιδράσεων προς την διδασκαλία του Αγ. Νικοδήμου, ότι (δηλ.) χαρακτηρίζεται από Δυτικές επιδράσεις, που ο π. Θεόδωρος Ζήσης απέδειξε ότι δεν υπάρχουν (Βλέπε Α΄ Επιστημονικό συνέδριο (1999) στην Ι. Μονή Οσίου Νικοδήμου – Γουμένισσα).
Στις παλαιότερες εποχές, η δαιμονική ορμή των αιρέσεων και η πίεση των κινδύνων, αντιμετώπιζαν (ως φράγμα) την ομολογιακή ζωτικότητα των Μοναχών, σ’ αντίθεση με την σημερινή ομολογιακή υποτονικότητα των Μοναχών, σ’ αντίθεση με την σημερινή ομολογιακή ύφεση των Ι. Μονών έναντι του οικουμενισμού.
Στην σημερινή πραγματικότητα κάτω από την επιφάνεια της προσδοκώμενης αναλαμπής της Ορθοδοξίας, κρύβεται η αδιαφορία των πιστών έναντι των κινδύνων του οικουμενισμού και, κυρίως, η ατολμία τους.
Δεν ακολουθείται, δυστυχώς, η θετική καλοχαραγμένη πορεία, επάνω στις σταθερές και καλά μελετημένες βάσεις των Πατέρων έναντι των αιρέσεων.
Παλαιότερα, οι Μοναχοί με την αποφασιστικότητά τους, με την θεολογική τους κατάρτιση, με την περιφρόνησή τους προς τις δοκιμασίες και τον θάνατο, διέλυαν τις μεταρρυθμιστικές, δογματικές βλέψεις των αιρέσεων επί της Εκκλησίας του Χριστού.
Τα δοκιμασμένα λεκτικά ημίμετρα στους κύκλους των οργανώσεων και στα αρχονταρίκια των Ι. Μονών, ότι «ο Θεός θα στείλει τους κατάλληλους ανθρώπους», χωρίς την ομολογιακή συμμετοχή μας, δείχνουν έλλειμα ομολογιακών αποθεμάτων, δυστυχώς!
Προβάλλονται ως πρότυπα Ορθοδόξου δυναμισμού οι εκδρομές των ιερέων, οι κύκλοι τους, οι αγρυπνίες τους και η οργάνωση των σχολών γονέων. Όλα αυτά είναι χρήσιμα ως ατομικιστική και επιφυλακτική τακτική, όχι όμως ως αντιμετώπιση της παναιρέσεως που λέγεται οικουμενισμός! Λείπει (γενικά) η πνευματική – Πατερική η γενική θέληση σε ένταση και ποιότητα, πλην ολίγων επαινετών εξαιρέσεων που μάχονται στην πρώτη γραμμή.
Ο Λύσις στα Πυθαγορικά του «Χρυσά έπη», μας ελέγχει: «…θα δεις πως τα δεινά που τους ανθρώπους δέρνουν, είναι καρποί της εκλογής τους∙ και πως μακριά τους αναζητάνε τ’ αγαθά, που η πηγή τους μέσα τους είναι κρυμμένη».
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
