Στη μνήμη του πατέρα μου Πέτρου, κρατούμενου στο κέντρο του γερμανικού πολιτισμού, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, σήμερα 29 Ιουνίου του 2017, ανήμερα της γιορτής του, και του φίλου μου Μ…, που αγωνίστηκε ως Μιχάλης στη χούντα των συνταγματαρχών και έδωσε τέλος στη ζωή του, πριν τέσσερα χρόνια πέντε μέρες μετά την 29 Ιουνίου του 2013, ως Μάρκος στη χούντα των οικονομαρχών, βρισκόμενος, πάντα, απέναντι στο “Ναό του Σωτήρος” τόσο της στρατιωτικής, που υπηρετούσε τον ελληνοαμερικανικό, όσο και της οικονομικής χούντας, που υπηρετεί τον ευρωπαϊκό φασισμό.
·
“La peur du ridicule obtient de nous les pires lâchetés” (André Gide) (Ο φόβος της γελοιοποίησης μας προκαλεί τη χειρότερη δειλία)
Κάτι πρέπει να ήξερε ο συγγραφέας των “Κιβδηλοποιών” (Les faux – monnayeurs) André Gide γι’ αυτές τις αρετές, που είναι και αρετές των πολιτικών κιβδηλοποιών της χώρας μας.
Η αλήθεια είναι πως με τόσους κιβδηλοδεξιούς, κιβδηλοσοσιαλιστές και κιβδηλοαριστερούς, που πέρασαν από το τσίρκο του πολιτικού φασιστικού τρόμου έχασα τα ίχνη της αποπλάνησης του διλήμματος “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” και άρχισα να αναζητώ τις καταβολές του στο “Φυλλάδιο του Ιουνίου” (Die Junius Pamphlet – Die Krise der Sozialdemokratie) του 1916 της Rosa Luxemburg.
Παρακολουθώντας, όμως, τις λαλίστατες θριαμβολογίες γι’ αυτά που δήθεν κατά καιρούς παίρνουμε από τους μελανοχίτωνες γιουρογκρουπίτες και για μια ακόμα αλλαγή σελίδας της βίβλου της πολιτικής βλακείας, που από τις πολλές αλλαγές των σελίδων της τα τελευταία επτά χρόνια έφτασε στο οπισθόφυλλό της και τί θα κάνουμε τώρα χωρίς ηλίθιους, που “ήταν μια κάποια λύσις”, όπως και οι Καβαφικοί βάρβαροι, χωρίς ίχνος αιδούς γι’ αυτά που δίνουμε, πχ τα αποστεωμένα σώματα των φορολογούμενων, των ανέργων και των συνταξιούχων για μοσχοσάπουνο στα κρεματόρια του σκλαβοπάζαρου του Κέντακυ των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, δεν ξέρω ποιος συνειρμικός άγγελος οδήγησε τα “βήματα” της σκέψης μου “σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη” (Ελύτης), στην πνευματική χώρα του Γάλλου ιστορικού του 19ου αιώνα Jules Michelet, που τον άκουσα να φωνάζει από τον τάφο του, προφανώς, για να με διευκολύνει στον εντοπισμό της βαρβαρότητας, γιατί έτσι κι αλλιώς τα ίχνη του σοσιαλισμού ήταν ήδη χαμένα:
“Le jour où la pitié devient moquerie commence un âge barbare” (Τη μέρα που ο οίκτος γίνεται εμπαιγμός, αρχίζει μια εποχή βαρβαρότητος).
Καλώς ορίσαμε, λοιπόν, και επισήμως στην εποχή της βαρβαρότητας, τώρα που ο προσποιητός πολιτικός οίκτος έγινε εμπαιγμός, κατά τον Μενάνδρειο λόγο: “Ὅμοια πόρνη δάκρυα καὶ ῥήτωρ ἔχει”, ζώντας ακόμα και αυτό το μεγαλειώδες παράδοξο, να βλέπουμε τους θύτες να θρηνούν πάνω στα πτώματα των θυμάτων τους.
Όσο γι’ αυτά που πήραμε, χάσαμε και δώσαμε και τις θριαμβολογίες και αντιθριαμβολογίες των δεξιών τε και αριστερών παρεχασοδοσάδων εμπόρων του σκληρού ναρκωτικού, της Ευρώπης, δεν χρειάζεται να σπαταλήσω την ταπεινή μου άποψη, αφού ο Χείλων Δαμαγήτου Λακεδαιμόνιος ἔφη:
“Ζημίαν αἱροῦ μᾶλλον ἢ κέρδος αἰσχρόν· τὸ μὲν γὰρ ἅπαξ λυπήσει, τὸ δὲ ἀεί… Τῷ δυστυχοῦντι μὴ ἐπιγέλα”.
Μην κοροϊδεύετε, λοιπόν, δεξιοσοσιαλαριστεροί κιβδηλοποιοί το δύστυχο λαό σας, γιατί γνωρίζει πολύ καλά, πως ο χρόνος της αναίσχυντης, επαχθούς και βίαιης φορολογίας, αφού πήρε αυτά που είχε να πάρει, νομοτελειακά θα δώσει τη θέση του στον πληθωρισμό της ανάπτυξης, που κατά τον οικονομοσχολάρχη της Σχολής του Σικάγου Milton Friedman είναι και αυτός ένα είδος φορολογίας που επιβάλλεται χωρίς νομοθεσία (inflation is the one form of taxation that can be imposed without legislation).
Ούτως ή άλλως, η νομοθεσία της φορολογίας ήταν εισαγόμενη εκ της απανθρωπήσεως του μεταρρυθμιστικού θεού των αποπατόπαιδων του Λουθηρανισμού, οπότε με την κατάργησή της θα αποκατασταθεί το ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών μεταξύ εγχώριου εμπειροτεχνικού και εισαγόμενου επιστημονικού φασισμού, για να πληρωθεί, τελικά, το ρηθέν από τον Λένιν, πως “ο τρόπος να συντρίψει κανείς τους αστούς είναι να τους αλέσει ανάμεσα στις μυλόπετρες της φορολογίας και του πληθωρισμού”.
Και όταν ο μυλωνάς γνωρίζει την τέχνη της σύνθλιψης, ο φούρναρης θα βγάλει καρβέλια ολικής άλεσης στο θάλαμο, συγγνώμη φούρνο ήθελα να πω, των αερίων.
Κι’ όμως, με τον ποιητικό λόγο του Ιάκωβου Καμπανέλλη υπάρχει ακόμα μια ελπίδα “άμα τελειώσει ο πόλεμος”:
“Στο λατομείο ν’ αγαπηθούμε
στις κάμαρες των αερίων
στη σκάλα, στα πολυβολεία”,
γιατί δυστυχώς, η χώρα μας σήμερα είναι ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης με το λατομείο, τις κάμαρες των αερίων, τη σκάλα και τα πολυβολεία του.
Επισημείωση
Διαβάζω τις τελευταίες μέρες πως το τερατογερμανούργημα της λεγόμενης “ανεξάρτητης”, αλλά απολύτως γερμανοεξαρτώμενης, κάτι σαν τον ορμονοεξαρτώμενο καρκίνο του προστάτη και στην περίπτωσή μας του προστάτη μας δανειστή και φύλακα άγγελου των καταραμένων ψυχών μας στο καθαρτήριο της χρηματοπιστωτικής κόλασης, αρχής δημοσίων εσόδων, υβριδικό μίγμα ναζιστικής επίταξης και αιμοσταγούς οθωμανικής χαρατσοφορίας που χτυπάει τη ψυχή της υποτελούς και έντρομης δειλίας του ραγιαδισμού, δημιούργησε βάση δεδομένων για την παρακολούθηση των εμπορικών τιμών των ακινήτων, από τα στοιχεία της οποίας βάσης τεκμαίρεται η κατάρρευση της αξίας των ακινήτων.
Μαζί, όμως, με την κατάρρευση της αξίας των ακινήτων κατέρρευσε, πρώτα απ’ όλα, η αντικειμενικότητα των λεγόμενων αντικειμενικών αξιών, ξεβράζοντας το αποσυνθεμένο πτώμα ενός προσχήματος της φορολογικής βαρβαρότητας, που με το ένδυμα της δήθεν αντικειμενικότητας απέκρυπτε και αποκρύπτει το πραγματικό πρόσωπο αυτής της βαρβαρότητας, που είχε και έχει ως σκοπό την αναδιανομή του πλούτου από τον πατροπαράδοτο φετιχισμό της ακίνητης ιδιοκτησίας στον νεωτερικό φασισμό της χρηματοπιστωτικής τυραννίας, τιμωρώντας, στην πραγματικότητα, όσους δεν
εμπιστεύθηκαν το υστέρημα του μόχθου τους στη βουλιμία του τραπεζοφασισμού και αναδεικνύοντας, με αυτόν τον τρόπο, τον ταξικό χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης: τη σύγκρουση με άνισους όρους της παρασιτικής χρηματοπιστωτικής τάξης ενάντια σε κάθε μορφή παραγωγικότητας, ανάγοντας το χρήμα από μέτρο των προϊόντων της παραγωγής σε μοναδικό αντικείμενο του πόθου της.
Και αναφέρομαι σ’ αυτόν τον ταξικό χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης, γιατί ένα από τα ανθρώπινα θύματά του ήταν και ο Μ…, όταν αναγκάστηκε να “εμπιστευθεί” τα περιουσιακά αποθέματα της ακίνητης ιδιοκτησίας του στις τοκογλυφικές δανειακές χρηματοπιστωτικές υποθήκες, για να γίνουν τελικώς, κατά τη φράση του Δελφικού Ύμνου του Λιμένιου “Ἄραψ ἀτμὸς” (μαύρος καπνός).
Πολλές φορές κατηγορήθηκα τόσο εγώ, όσο και τα σχόλιά μου που θεωρήθηκαν ακόμα και ακατάλληλα για τους ευρωπροσκυνημένους πνευματικά και πολιτικά ανήλικους, αντιμετωπίζοντας και τη μήνη του διαδικτυακού κόφτη, για την ευκολία με την οποία αποδίδω τα διαδήματα του φασισμού και του ναζισμού σε κάθε πράξη, αρχή και εξουσία της έκτακτης ανάγκης, που με ναρκισσισμό αυτοαγιοποιείται τα τελευταία επτά χρόνια με πρόσχημα τη σωτηρία μας.
Αν δεν είναι φασισμός, τί άλλο είναι η επαχθής φορολογία, που ως όργανο ταξικής προβοκάτσιας δημιουργεί άλογα και παράλογα βάρη στους πολίτες και σαν τους γραφικούς απατεώνες – ποντικούς κυκλοφορεί με διάφορα ονόματα, ΦΑΠ, ΦΜΑΠ, ΕΕΤΗΔΕ, ΕΤΑΚ, ΕΝΦΙΑ, για να ροκανίζει τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας, εξαφανίζοντας τα ίχνη των εγκλημάτων της;
Αν δεν είναι φασισμός, τί άλλο είναι το τραπεζοφαλιμέντο και η τραπεζοκλοπή, που πήραν τη θέση της παραδοσιακής, βουκολικής και γραφικής ζωοκλοπής και κυκλοφορούν σαν τις φτιασιδωμένες πόρνες με τα χαϊδευτικά ονόματα των bank holidays και capital controls των νονών της τραπεζικής μαφίας, μπροστά στον παραλογισμό του περιορισμού ή της απαγόρευσης της χρήσης ενός περιουσιακού ιδιοκτησιακού δικαιώματος, του δικαιώματος των καταθέσεων, για την προστασία του, δήθεν, από τον ιδιοκτήτη του, τη στιγμή που, όταν αυτό το δικαίωμα βιαζόταν παρά φύση από τους τραπεζοπανδοχείς του, οι “ηθικές” αρχές του καπιταλισμού κρατούσαν το φανάρι και διευκόλυναν το βιασμό στα κολχόζ του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, τις τράπεζες;
Αν δεν είναι ναζισμός, τί άλλο είναι ένα βιολογικό αγαθό, η ζωή, να αποτελεί τεκμήριο φοροδοτικής ικανότητας, μετατρέποντας ακόμα και μια φυσική και βιολογική αναγκαιότητα σε φορολογικό χρέος και την ηθική αξία της ζωής σε εμπόρευμα φορολογικής συναλλαγής με συγκεκριμένη ονομαστική αξία, σήμερα τριών χιλιάδων και αύριο δεν ξέρω πόσων χιλιάδων ευρώ, ανάλογα με τις δημοσιονομικές ανάγκες;
Αν δεν είναι ναζισμός, τί άλλο είναι όταν το ένστικτο της αναπαραγωγής και της διατήρησης του είδους ανάγεται σε παράγωγο φορολογικού δικαίου και η κίνηση των σπερματοζωαρίων προς τα ωάρια ως προοπτική διεύρυνσης της φορολογικής βάσης;
Αν δεν είναι φασισμός και ναζισμός, τί άλλο είναι η αδίσταχτη λεηλασία των εργασιακών, ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, η πεμπτουσία αυτή της κοινωνικής βίας, που κάνει ακόμα και τον φασισμό και τον ναζισμό να έχουν συμπλεγματικές ενοχές κατωτερότητας μπροστά στο μεγαλείο της ευρωπαϊκής βαρβαρότητας;
Αν δεν είναι ναζισμός και φασισμός, τί άλλο είναι η προσχηματική άρνηση της δικαιοσύνης και η επιβολή του δικαίου της βίας, με άλλοθι την αοριστία ενός κακώς εννοούμενου δημοσίου συμφέροντος, μέρος του οποίου δεν αποτελεί ο λαός;
Αν δεν είναι φασιστική και ναζιστική βία, τί άλλο είναι, τελικά, η καταναγκαστική και χωρίς τη στοιχειώδη δημοκρατική νομιμοποίηση ή έστω ευαισθησία απαίτηση να έχω φίλους τους άσπονδους εχθρούς μου, τους εχθρούς των προγόνων μου και τους ηθικούς αυτουργούς του θανάτου του φίλου μου;
Πολύ συχνά βρέθηκα μπροστά στον προβληματισμό να αποτιμήσω την κατά ποσότητα και ποιότητα ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στο φασισμό και το ναζισμό και πάντα κατέληγα, όπως και ο Paul Valéry, στην ειδοποιό ομοιότητα. Το γεγονός, ότι και οι δύο θεωρούν όλους τους άλλους ηλίθιους, έχοντας, όμως, οι ίδιοι το στέμμα της ηλιθιότητας μια και μισούν την ευφυΐα και η μνημονιακή εμπειρία της χώρας μας, η οποία κοσμήθηκε με τα καλλιστεία αυτής της πολυπαραγοντικής διαστροφής με κύρια χαρακτηριστικά το ναρκισσισμό της βίας, που αμβλύνει τη βαρβαρότητα του σαδισμού, την υποτίμηση της ευφυΐας, που οξύνει τη βλακεία και την υπερτίμηση της ηλιθιότητας, που δημιουργεί το άλλοθι της αυταπάτης, επιβεβαίωσε πανηγυρικά αυτή τη διαπίστωσή μου και δεν άφησε το περιθώριο ούτε μιας έστω εξαίρεσης, που απλά θα επιβεβαίωνε τον κανόνα.
Μέσα στον οικονομικό ζουρλομανδύα της ΕΕ με τον αγκυλωτό σταυρό στο περιβραχιόνιο, αρχίζω να ελπίζω πως η διάλυση αυτού του κακοήθους μορφώματος δεν θα προκύψει από την αντίδραση στη δικτατορία της λιτότητας και της ταξικής χρηματοπιστωτικής βίας, που αποτελούν μικροοικονομικές και μικροπολιτικές παραμέτρους της ιστορίας, αλλά από την μακροοικονομική και μακροπολιτική αδυναμία της ηγέτιδας δύναμης της Ευρώπης, της Γερμανίας, να ασκήσει γεωστρατηγική πολιτική, όπως για παράδειγμα έγινε με την ενδοναζιστική παρωδία του Ποροσένκο, στην οποία η Γερμανία έδρασε ως νονός μιας οικογενειακής μαφίας, γεγονός που θα αφυπνίσει ιστορικούς γεωστρατηγικούς παίχτες, όπως ήδη το Ηνωμένο Βασίλειο και σύντομα, πιστεύω, τη Γαλλία, να ακολουθήσουν τη δική τους φυγόκεντρη από την ΕΕ γεωστρατηγική πολιτική και τότε η Ευρώπη θα μείνει με τα σκουριασμένα μουραφέτια του Schäuble και της Merkel στα χέρια.
ΥΓ
Ήταν το 2010 όταν, ως ελεύθερος άνθρωπος τότε με ανθρώπινα δικαιώματα βρισκόμενος στο Παρίσι, πριν καταλήξω κρατούμενος στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του ευρώ, είχα την τύχη να παρακολουθήσω στην Opéra Νational de Paris, μια τολμηρή παραγωγή της όπερας “Mathis der Maler” (Μαθίας ο ζωγράφος) του Paul Hindemith.
Η όπερα αυτή είναι εμπνευσμένη από τον αγώνα για πνευματική ελευθερία του ζωγράφου της γερμανικής Αναγέννησης Matthias Grünewald (1470 – 1528) κατά τη διάρκεια του επαναστατικού ξεσηκωμού για ταξική ελευθερία των Γερμανών χωρικών το 1524 – 1525.
Η σύνθεση της όπερας από τον Paul Hindemith και η ολοκλήρωσή της το 1935 έγινε κατά τη διάρκεια ενός ανάλογου περιβάλλοντος κοινωνικής, ρατσιστικής και πνευματικής βίας την περίοδο της ανόδου του γερμανικού ναζισμού, με αποτέλεσμα η πρώτη εκτέλεσή της να μην πραγματοποιηθεί στη ναζιστική Γερμανία, αλλά στη Ζυρίχη το 1938.
Η ιδιαιτερότητα της παρισινής παραγωγής του 2010 ήταν ότι έφερε την ιστορία του Matthias Grünewald του 16ου αιώνα στα ιστορικά μέτρα του Paul Hindemith του 20ου αιώνα, μεταφέροντας τη βία της γερμανικής κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας του 16ου αιώνα στη βία της ναζιστικής Γερμανίας του 20ου αιώνα.
Έτσι, οι ξεσηκωμένοι χωρικοί στην παραγωγή αυτή της όπερας ήταν μπολσεβίκοι και οι Γερμανοί ευγενείς γκεσταπίτες.
Πρέπει να ομολογήσω, πως πολλές νύχτες από το 2010 έκανα νοερές παραγωγές και αναπαραγωγές αυτής της όπερας στη σκέψη μου, βάζοντας στη θέση των ξεσηκωμένων χωρικών τους σημερινούς κρατούμενους Έλληνες της ΟΝΕ (Οικονομικής Ναζιστικής Ένωσης) και στη θέση των Γερμανών ευγενών και εκκλησιαστικών αρχόντων τους γκεσταπίτες της χρηματοπιστωτικής φεουδαρχίας και τους γραβατωμένους και αγραβάτωτους συνεργάτες τους.
Από όλες, όμως, αυτές τις νοερές παραγωγές και αναπαραγωγές λείπει ο Μαθίας ο ζωγράφος, ο Έλληνας πνευματικός άνθρωπος συμπαραστάτης και καθοδηγητής των ξεσηκωμένων Ελλήνων.
Αλλά πώς να βρεθεί ο Έλληνας Μαθίας, όταν το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής ηγεσίας του τόπου μας γαλουχήθηκε από τις Λαμπρακιάδες του πολιτιστικού ελέους του ομώνυμου σουλτανάτου του πολιτισμού ή τις ευρωπακετοφάγες κομματιάδες, που βοσκούν βελάζοντας αμέριμνα στην ευρωπαϊκή σαβάνα του κουτόχορτου;
Πάντως, το 2018 για τα πέντε χρόνια από το θάνατο του Μάρκου οραματίζομαι, αλλά το βλέπω δύσκολο η οικονομική ασφυξία να μου το επιτρέψει, παρά μονάχα στη φαντασία μου, μια ανάλογη παραγωγή του έργου του Igor Stravinsky “L’histoire du soldat” (Η ιστορία του στρατιώτη), γιατί ο Μ…, είτε ως Μιχάλης της στρατιωτικής, είτε ως Μάρκος της οικονομικής χούντας, ήταν πρώτα απ’ όλα ένας εξεγερμένος, ετοιμοπόλεμος και ασυμβίβαστος στρατιώτης εναντίον κάθε μορφής αυταρχισμού της εξουσίας.
Αυτής της εξουσίας, που τελικά τον σκότωσε.
Τόσο ο Μάρκος, όσο και εγώ γνωρίζαμε μέσα από τα συγκοινωνούντα δοχεία της γαλλογερμανικής κουλτούρας, που άλλοτε μας έφερνε απέναντι και άλλοτε μαζί, την άποψη του Honoré de Balzac, πως πίσω από κάθε μεγάλο πλούτο είναι κρυμμένο ένα έγκλημα (“Derrière chaque grande fortune se cache un crime”) και πίσω από τον πλούτο, και κυρίως πίσω από την έπαρση αυτού του πλούτου των λεγόμενων πρωτογενών πλεονασμάτων, είναι κρυμμένα πολλά εγκλήματα, γνωστών στυγερών ηθικών αυτουργών και φυσικών δολοφόνων, με πρώτο και σημαντικότερο για μένα το έγκλημα κατά της ζωής του Μ…, που θα κρατάει άσβεστο μέσα μου το μίσος για τους δολοφόνους του και την εγκληματική τους οργάνωση, την ΕΕ και στους οποίους, κλείνοντας αυτό το σημείωμα, θα ήθελα να απευθύνω ως ανυπότακτος και ευθυβόλου συνείδησης ελεύθερος Έλληνας και υποτελής με το στανιό Ευρωπαίος το μήνυμα του Molière:
“Si c’est votre façon d’aimer, je vous prie de me haïr” (Αν αυτός είναι ο τρόπος σας να αγαπάτε, σας παρακαλώ να με μισήσετε), για να μην έχω και ενοχές, όταν θα βρεθώ κι εγώ απέναντί σας για να εκφράσω με το δικό σας τρόπο την αγάπη μου σε σας, όπως την εξέφρασε και η οικογένειά μου το ’40 και την ανταποδώσατε κι εσείς με τη βαρβαρότητα του Μαουτχάουζεν στον πατέρα μου, τον εξοστρακισμό στην πολιτική εξορία του αδελφού του και τον ιδεολογικό “τουρισμό” στην Ικαρία του παππού μου, αφήνοντας τη γιαγιά μου στα μετόπισθεν να παρέχει στους αντάρτες με γενναιότητα την πρέπουσα για την οικογενειακή μοναξιά και τον πόνο της επιμελητεία.
Κλείνοντας, για να μην είμαι αχάριστος προβάλλοντας μόνο τα αρνητικά, θα ήθελα να επισημάνω και μια μοναδική θετική κατάκτηση της ευρωπαϊκής μας εμπειρίας: τον ιδεολογικό παλιμπαιδισμό μας στο κατοχικό μίσος του ’40 κατά των τότε και σημερινών κατακτητών μας. Το μίσος αυτό που μας
κληρονόμησαν με τα αφηγήματά τους οι πρόγονοί μας και τους δικαίωσε στα μάτια μας ή σύγχρονη ιστορία.
Γερμανοευρωπαίε τύραννε, διά φωνής Οδυσσέα Ελύτη σε σε κράζω:
“Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της Άνοιξης!
Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεται!
Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη.
Πάντα πάντα τη λάμψη περνάς
για να φτάσεις ψηλά τα βουνά τα χιονόδοξα.
Όμως τι τα βουνά; Ποιος και τι στα βουνά;
Τα θεμέλιά μου στα βουνά
και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει
άκαυτη βάτος!”
ΔΑ
