ΤΟ ΘΕΜΑ με τις βεβηλώσεις των Ιερων Προσώπων της πίστης μας ως Χριστιανοί, έχει ,όχι μόνον τις Θεολογικές, μα και τις κοινωνικές πτυχές του.
Τονίζει το χάος που χωρίζει τους απλούς βιοπαλαιστές Έλληνες από τους αριστοκράτες της ιδεολογικής αφρόκρεμας και λοιπούς χορτασμένους που εχουν καταστήσει την άνοια και το βόλεμά τους σε υψηλή “τέχνη” και “πολιτισμό” ποδοπατώντας ανεθρίαστα στα ιερά και όσια της κακομοίρας της πλέμπας.
Είναι όλα τα καλοβολεμένα κακομαθημένα άτομα που, όσα αγαθά κι αν τους εχει δώσει ο Θεός, είναι τόσο δυστυχισμένοι και άδειοι μέσα τους γιαυτό και επιδίδονται ολοένα σε εκκεντρικότητες και ντόρο για να ξεβαρεθούν μπας και πνίξουν την πλήξη τους και να νιώσουν για λίγο ζωντανοί.
Όμως ο φτωχούλης και μεροκαματιάρης πολίτης ,που δεν καταφέρνει κάθε μήνα να πληρώσει την ΔΕΗ ,το νοίκι του και να ζήσει με την στοιχειώδη αξιοπρέπεια, ανευρίσκοντας μόνο στην ποδιά της Παναγίας λίγη παρηγοριά, ουδέποτε θα στραφεί εναντίον Της ,ουτε καν θα συλλογισθεί να ασχοληθεί με τους ψευτογκαλερίστες , τον ελίτ και αφ’ υψηλού πολιτισμό τους και τους πίνακές τους, όταν δεν έχει ούτε το πινάκιο της φακής του γεμάτο και ψάχνει στα συσσίτια να χορτάσει την πείνα του.
Γιαυτό …
Οι φτωχοί μες’την σαβούρα
Κι’ οι χορτάτοι στην κουλτούρα.
π.Διονύσιος Ταμπάκης
