Ας δούμε ένα παράδειγμα: Γνωρίζουμε πλέον ότι το χρήμα δημιουργείται ex nihilo (από το τίποτα), όταν η τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο (π.χ. 100.000 ευρώ).
Αν αυτό το χρήμα μείνει μέσα στην οικονομία και διακινηθεί, τότε θα δημιουργήσει πολλαπλασιαστικά οικονομικά αποτελέσματα.
Όταν όμως αυτός, στον οποίο έρθουν, κάποια στιγμή, στα χέρια του αυτά τα εκατό χιλιάρικα (με νόμιμο ή παράνομο τρόπο), αποφασίσει να τα «παρκάρει» σε κάποιο φορολογικό «παράδεισο», τότε το ποσό αυτό αποσύρεται από την αγορά και την παραγωγική διαδικασία και δημιουργεί ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί με παραγωγή νέου χρήματος με δανεικά.
Έτσι όμως δημιουργείται και αυξάνεται μια χρηματοπιστωτική “φούσκα”, η οποία σκάει τελικά πάνω στα κεφάλια των απλών πολιτών των πιο αδύναμων κρατών.
Αυτό το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο με αυστηρό συναλλαγματικό έλεγχο. Αν όχι στην Ελλάδα, λόγω Ευρωζώνης, τουλάχιστον στην Ευρωζώνη σε σχέση με την έξοδο του ευρώ εκτός Ευρωζώνης. Όμως, σε κατάσταση παγκοσμιοποίησης, αυτό καθίσταται σχεδόν αδύνατο, λόγω της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων.
