Λέτε να έρθει η ώρα που η Ευρώπη θα απαγορεύσει τα καλλιτεχνικά οπίσθια, από όλα τα μουσεία της, ενώ ταυτόχρονα θα διοργανώνει gay prides, στα οποία θα αποθεώνονται τα οπίσθια;
Μουσείο αφιερωμένο στο έργο του Van Gogh άνοιξε δημόσια συζήτηση για το αν είναι «κατάλληλο», κατά το έτος 2020, να παρουσιάσει ένα πίνακα «Degas» λόγω Μουσουλμάνων
Γράφει η Pamela Geller
Από: gellerreport.com
Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση
Είναι δύο από τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες όλων των εποχών: ο Edgar Degas, ο οποίος ξεχώρισε για την εξαιρετική του συνειδητοποίηση και τις τρυφερές, δυναμικές ζωγραφιές μπαλαρίνων και ο Vincent Van Gogh, λατρευόμενος όχι μόνο για την τραγική ιστορία της ζωής του, αλλά για τους λαμπερούς καμβάδες του, αυτές τις παγκοσμίου φήμης εικόνες των νυχτερινών νυχτών και των φωτεινών ηλιοτροπίων.
Βεβαίως, δεν είναι μόνο ένα σχέδιο. Το σχετικό σκίτσο απεικονίζει μια γυναίκα κολύμβησης από πίσω, η αποκάλυψη της βρίσκεται σε όλη της τη σάρκα και τη δόξα της. Είναι επίσης ένα σχέδιο του μουσείου Van Gogh που εδρεύει στο Άμστερνταμ που αγοράστηκε πέρυσι σε δημοπρασία για την τιμή των 6 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ωστόσο, προφανώς, ακόμη και πριν αποκτήσει το “Bather,” ένα μέρος μιας σειράς Van Gogh, το προσωπικό των μουσείων συζήτησε το ζήτημα του κατά πόσο θα μπορούσε ή θα έπρεπε να τεθεί σε δημόσια θέα. Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο νέος σκηνοθέτης του Μουσείου Βαν Γκογκ, η Emilie Gordenker, παρατήρησε στην ολλανδική τηλεοπτική εκπομπή ότι παρόλο που είναι ευχαριστημένοη που το έργο είναι τώρα κρεμασμένο στο μουσείο, θεωρεί σημαντικό να εξεταστεί το ερώτημα «εάν τα γυναικεία γυμνά είναι κατάλληλα για τους ανθρώπους όλων των πολιτισμών.»
Αυτό, όπως ο καθένας αμέσως θα καταλάβαινε, ήταν ένας κώδικας, ένας λεπτός τρόπος να ρωτάς πραγματικά αν τα γυμνά πρέπει να εκτίθενται σε ένα μουσείο που βρίσκεται σε μια πόλη όπου ζουν μουσουλμάνοι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που τέθηκε μια τέτοια ερώτηση. Το 2006, μια όπερα του Βερολίνου ακύρωσε τις επιδόσεις του “Idomeneo” του Μότσαρτ από την ανησυχία για τον “ανυπολόγιστο κίνδυνο ασφάλειας” που θέτει μια σκηνή που απεικονίζει τα κομμένα κεφάλια του Μωάμεθ, του Ιησού, του Βούδα και του Ποσειδώνα. Ένα χρόνο αργότερα, το Gemeentemuseum στη Χάγη ενέδωσε σε πιέσεις από μουσουλμάνους ριζοσπάστες που απειλούσαν το μουσείο αν παρουσίαζαν φωτογραφίες από τον Ιρανό φοιτητή τέχνης Soorah Hera που απεικόνιζε ομοφυλόφιλους άντρες μεταμφιεσμένους ως Mohammed και τον γιο του Ali. Τα έργα αφαιρέθηκαν από την έκθεση και η Ήρα αναγκάστηκε να κρυφτεί. Και μετά τις απειλές θανάτου και τις δολοφονίες εναντίον πολλών Ευρωπαίων γελοιογράφων που είχαν απεικονίσει τον προφήτη Μωάμεθ, μια αμαρτία στο Ισλάμ, έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα του γαλλικού σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo τον Ιανουάριο του 2015. Δώδεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν και11 τραυματίστηκαν στην επίθεση.
Αλλά από τη σφαγή του Charlie Hebdo, οι δυτικοί πολιτιστικοί ηγέτες τείνουν να είναι λιγότερο πρόθυμοι να συμβιβαστούν σε αυτά τα ζητήματα. Το πιο σημαντικό ζήτημα σε αυτή τη περίπτωση είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα βλάσφημο για το σχέδιο Degas, τίποτα για να ωθήσει τους ριζοσπαστοποιημένους μουσουλμάνους σε μια βίαιη οργή. Δεν δημιουργεί «κίνδυνο ασφαλείας» στο μουσείο. Επιπλέον, καμία μουσουλμανική κοινότητα ή μουσουλμανική ομάδα δεν απειλεί να αναλάβει δράση, ή μάλιστα δεν ανέφερε κάποια δυσφορία στο σχέδιο, τουλάχιστον δημόσια, ούτε το μουσείο ανέφερε κάτι διαφορετικό. Εν τέλει κανείς δεν φαίνεται να ζήτησε να μην τεθεί σε έκθεση.
Γιατί, λοιπόν, η συζήτηση;
«Ο ρόλος των μουσείων αλλάζει», ανέφερε ο Gordenker στο τηλεοπτικό πρόγραμμα “Buitenhof” στις 9 Φεβρουαρίου. «Αυτα θεωρούνται όλο και περισσότερο ως μέρος του πολιτισμού και της κοινωνίας γύρω τους».
Αλλά είναι αυτό πραγματικά νέο; Πολλοί στον κόσμο της τέχνης μπορούν να θυμούνται το θόρυβο όταν, το 1999, τότε ο δήμαρχος Ρούντι Τζουλιάνι απειλούσε να διακόψει όλες τις επιδοτήσεις στο Μουσείο Μπρούκλιν για τα σχέδιά του να συμπεριλάβει μια ζωγραφική του ζωγράφου Χριστόφορου Οφίλη της Παναγίας, , λάμψη και κοπριά ελεφάντων. (Το έργο είναι πλέον μέρος της μόνιμης συλλογής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.) Το μουσείο αρνήθηκε να υποκύψει στην πίεση του και το κοινό ήταν σε γενικές γραμμές μαζί του. Δεν λογοκρίνετε την τέχνη, δηλώνει το κοινό. Ειδικά δεν λογοκρίνετε την τέχνη χωρίς πρώτα να την καταλάβετε. Και η λογοκρισία των δημόσιων θεσμών δεν είναι αμερικανική αξία.
Ακόμα και στην Ολλανδία, το κοινό έχει συμμετάσχει επί μακρόν στις αποφάσεις των μουσείων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η ολλανδική κυβέρνηση πλήρωσε έναν αμερικανικό συνεργείο αποκατάστασης 800.000 δολάρια για να επισκευάσει μια ζωγραφική του Barnett Newman στη συλλογή του Μουσείου Stedelijk του Άμστερνταμ, αφού είχε υποστεί καταστροφές από βανδάλους. Η αποκατάσταση ήταν αποτυχία. Η κυβέρνηση μήνυσε τον συντηρητή, τον Daniel Goldreyer, αλλά όχι τόσο πριν όσο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το κοινό είχαν εκφράσει την αγανάκτησή τους με το κόστος και ότι είχαν καταβληθεί σε έναν συντηρητή εκτός της Ολλαδνίας.
Το σχέδιο Degas έχει γίνει πλέον το αστέρι σε ένα μουσείο αφιερωμένο αποκλειστικά στο έργο ενός διαφορετικού καλλιτέχνη, του οποίου το ηλιοτρόπιο αριστούργημα και τα σκίτσα των αγροτών στο πεδίο θα εξελιχθούν, καθώς οι επισκέπτες αναζητούν τους σαρκώδεις γλουτούς ενός συγκριτικά ασήμαντου “κολυμβητή”.
Εν τω μεταξύ, τα μουσεία καθώς και οι εκκλησίες σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να σκιαγραφούν ήσυχα τα πορτρέτα της Madonna που θηλάζουν το γυμνό μωρό Ιησού. Στο όνομα της πολιτισμικής ευαισθησίας, θα πρέπει τώρα να αποκαθηλωθούν και αυτές; Θα έπρεπε ακόμη να συζητηθεί η ερώτηση; Αντί να επιμείνουμε στη φυσιολογία του γυμνού, αντί να διδάσκουμε τη σημασία της μορφής και της ιστορίας και της ζωγραφικής του φωτός κατά μήκος των καμπυλών των μηρών και των ώμων, αντί να ρωτάμε τι βλέπετε ;, ανοίγοντας τα μυαλά και τα μάτια αυτών που σκοντάφτει στο σκοτάδι, θα βγάλουμε τα φώτα; Μπορούμε επίσης να σκοντάψουμε, σε αλληλεγγύη; Έτσι λειτουργεί;
Ναι, είναι σημαντικό για ένα μουσείο να εμπνεύσει τη συνομιλία. Αλλά όχι αυτή η συζήτηση…!
