Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Τι μεταμόρφωση κι αυτή
που της δημοκρατίας
ο άρχων, ο αιρετός
κι ο λαοπρόβλητος, της βίας
κι αυθαιρεσίας ζήλεψε
την εύκολη οδό
και μας μεταμορφώθηκε
σε μια νύχτα εις τον
τύραννο του παραμυθιού
στο σινεμά που βλέπαμε
και εις τους εφιάλτες μας,
στο όνειρο όταν τρέχαμε
από κάποιον σχιζοφρενή
να βρούμε σωτηρία
που καταδίωκε να μας
τσιμπήσει έχοντας μία
μεγάλη εις τα χέρια του
τεράστια βελόνα
κι αντί στον εαυτό μας να έρθουμε
ξυπνώντας, την εικόνα
την ίδια κι απαράλλακτη
στο φως να βασιλεύει
βλέπουμε εμπρός μας ζωντανή
κι αυτός που διαφεντεύει
τις τύχες της πατρίδας μας,
αντί να ασχολείται
με τα τόσα προβλήματα
εξ ων πολιορκείται
η καθημερινότητα
κι η ειρήνη του λαού ,
που τον επέλεξε πρωθυ-
πουργό του, εις τον νου
αυτού ωσάν να σάλεψε
κάτι, κυριαρχείται
από την έμμονη ιδέα πως
δεν πρέπει να αρνείται
κανένας του υπήκοος
να εμβολιασθεί,
που αν δεν μπολιάσει τον λαό
όλο θα τρελαθεί,
γιατί ένα τείχος, στο μυαλό
του μπήκε, πειθαρχίας
να κτίσει με τα σώματα
του κόσμου, ανοσίας
τείχος που το ονομάτισε,
μα τείχος πρακτικά
βίας και τυραννίας είναι,
που θέλει από πολλά
θύματα αίμα η λάσπη του
εις τα θεμέλιά του
δια να πήξει και για να
γίνει το θέλημά του,
αυτού που το συνέλαβε,
το πρώτον σαν ιδέα
και έπειτα επιστράτευσε
πολλούς την αγελαία
θεωρία του να πλάσουνε,
κοινώς το παραμύθι
που όταν το λένε από κοινού
πολλοί ,κινούνται οι λίθοι,
μα και βουνά ολόκληρα
κι οι γάϊδαροι πετούνε
και τρέχουνε απ’ τον φόβο τους
όλοι να μπολιαστούνε
και ποιος θα πει στον Καίσαρα
που έχει επιστήμονες
τώρα κοντά του ότι υπάρ-
χουν κι άλλοι επαϊοντες,
που λένε τα αντίθετα
από όσα αυτοί πρεσβεύουν,
που στην αυλή του έχει αυτός
για να του κανακεύουν
την κάθε ιδεοληψία του
και μεγαλομανή
ιδέα του να αναγορευτεί
στον μέγα βιαστή
της βούλησης των πολιτών,
των ίδιων που τον ψήφισαν
και έπειτα αντιλήφθηκαν
τι έπραξαν, ποιον πίστεψαν.
Και πώς αλήθεια γίνεται
αυτή η μεταμόρφωση,
που μια δημοκρατία
που έχει θεσμούς, αγνώριστη
γίνεται και ποδοπατεί
κάθε ιερό και όσιο
που έχει στο σύνταγμά της
και ως δόγμα της, εμπόδιο
κανένα που στον δρόμο της
μη βρίσκει η εξουσία
καθώς μεταμορφώνεται
σε μία μοναρχία
αδίστακτη, παράλογη
και καταχρηστική
που να ‘ν για όλα πρόθυμη,
δια κάθε ντροπή,
πολύ χειρότερη εν πολλοίς
της γνήσιας, όπου ένας
αποφασίζει, ενώ σ’ αυτήν
υποκριτής καθένας
πρέπει να γίνεται υπο-
κρινόμενος ελεύθερος
ότι είναι, ενώ γνωρίζει ότι
καθίσταται συνένοχος
της εξουσίας, όταν εις
τα ψεύδη της σιωπά,
καθ΄ ότι αλλιώς ο κίνδυνος
υπάρχει τελικά
να γίνει αποσυνάγωγος,
ένας αφορισμένος
για κάποιου ψύλλου πήδημα,
σαν το ότι εμβολιασμένος
δεν είναι, ώστε υπό αίρεση
να είναι και το δικαίωμα
αυτού να περιφέρεται
στην πόλη του, που για έγκλημα,
λές και βαρύνεται , μακριά
να κρύβεται απ’ τους άλλους
και μες την τρύπα του να ζει
σαν ποντικός και θάρρους
ανάλογου πώς γίνεται
μέσα εις την καρδία
να μην έχουν οι άνθρωποι
που σε δημοκρατία
μεγάλωσαν, το άδικο
δια να καταγγείλουνε,
όταν των συνανθρώπων τους
τα μείζονα όλα πλήττονται
στην πράξη δικαιώματα,
που συνταγματικά
θεωρούντο απαραβίαστα
παραδοσιακά
και ουδείς στο πισωγύρισμα
αυτό στην βαρβαρότητα
δεν αντιδρά, όταν κενό
γράμμα για την κοινότητα
της πολιτείας του καθίσταται
το προστατευτικό
δίκτυο άρθρων του συντάγματος ,
αυτό που τον λαό
εξασφαλίζει από τις νο-
μικές υπερβολές
εκείνων που νομοθετούν ,
αφ’ υψηλού, δοτές
ενώ είναι οι εξουσίες τους,
υπό αυτόν τον όρο ,
ότι ίσα δικαιώματα
θα εξασφαλίζουν για όλο
τον κόσμο και απαρέγκλιτα
το σύνταγμα αυτού
θα προασπίζουν, που η καρδιά
του δημοκρατικού
στην πράξη πολιτεύματος
είναι , μα τέτοια αυτοί
θέλουν δημοκρατία,
χωρίς καρδιάς ροή
αίματος εις τις φλέβες της,
που από την αναιμία
να ‘χει γαλαζοαίματους
ψηλά η εξουσία.
Και πώς η μεταμόρφωση
αυτή που ως αποτρόπαιο
θαύμα συνέβη στο πολί-
τευμά μας και ανώριμο
απέδειξε πόσο είναι
το πνεύμα του λαού
να διατηρήσει ζωντανό
το κλίμα σεβασμού
στην εξουσία ανάμεσα
κι αυτόν, που αν αυτός
τον σεβασμό αυτού
δεν είναι ικανός
να εμπνεύσει σε αυτούς
που ο ίδιος επιλέγει,
πώς είναι δυνατόν
δικαιώματα να θέλει
και δεν παρατηρήθηκε μόνο σ’ εμάς
το έλλειμμα αυτό,
που δείχνει ότι ο λαός
πίστη στον εαυτό
αυτού δεν έχει, σεβασμό
στους άλλους για να εμπνεύσει,
γιατί δεν έχει ως σύνολο
αισθήματα συνθέσει
συνταύτισης, που δι’ αυτό
στην πράξη είναι ανίσχυρος
κι όχι μόνο ο ελληνικός,
μα όλοι οι λαοί, που ανήμπορος
νιώθει ο πολίτης μέσα του
για να ΄ναι ενεργός,
αν δεν μιλάει στην καρδιά
αυτού ο Ιησούς Χριστός
και είναι αυτό που σήμερα
χρειάζεται η οικουμένη
άγιους πολλούς να’ χει ο λαός,
πίστη Χριστού, δεμένοι
για να ‘ναι οι πολίτες του
κι αυτός να ξέρει τι
ανήκει εις τον Καίσαρα
και στον Θεό του τι,
που ό,τι ανήκει στον Θεό
ανήκει και στον ίδιο,
που ο Χριστός αίρει αυτού
τις αμαρτίες, φίλο
όποιος δε έχει τον Θεό
άνθρωπο δεν φοβάται
κι ούτε την εξουσία του,
που διαρκώς καυχάται
ότι αυτή γνωρίζει πιο
καλά απ’ τον καθένα
ποιο είναι το πρέπον,
μα Θεό μη έχοντας στο πνεύμα
ταυτίζει αυτό με αψηλά
και δόλια συμφέροντα
περιφρονώντας τον λαό,
τον πάντα υποφέροντα.-
ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΕΛΛΗΝΟΣ
