Ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Γ.Ο.Χ. Δωδεκανήσου κ. Καλλινίκου.
Καλά Χριστούγεννα καί εὐλογημένο τό Νέο Ἔτος 2020.
Κάλυμνος 18/12/2019.
Α) Ἡ ἐξουσία ἐνῶ ἐδόθη ἀπό τόν Θεόν εἰς τούς πολιτικούς Ἄρχοντας διά νά κυβερνοῦν τόν λαόν τοῦ Θεοῦ μέ δικαιοσύνην, ὅμως αὐτοί ἠγνόησαν τήν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ καί πράττουν ὡσάν τούς τότε Γραμματεῖς καί Φαρισαίους εἰς τήν ἐποχήν τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐψήφιζαν ἐν γνώσει των νόμους ἀδίκους καί δυσβαστάκτους διά τόν πτωχόν λαόν, ὁ ὁποῖος ὑπέφερεν, ἐνῶ οἱ ἴδιοι ἀπελάμβανον ὑψηλούς μισθούς καί ἀφορολογήτους. Εἰς τόν λαόν ἔδιδαν μόνον ὑποσχέσεις ἀπραγματοποιήτους.
Λέγει λοιπόν ὁ Κύριος διαχρονικῶς εἰς τούς ἐργαζομένους τήν ἀδικίαν, πολιτικούς Ἄρχοντας καί μή: αὐτά τά ὁποῖα εἶπα εἰς τούς τότε προεστώτας Γραμματεῖς καί Φαρισαίους, ἀφοροῦν καί ἐσᾶς, δηλαδή, ὅταν θά παραστῆτε ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως, καί θά κλείση ἡ θύρα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τότε ἐσεῖς θά εἴπητε Κύριε Κύριε ἄνοιξέ μας καί ὁ Κύριος θά σᾶς ἀπαντήση, δέν σᾶς γνωρίζω ἀπό ποῦ εἶσθε (δέν εἶσθε ἰδικοί μου), τότε θά ἀρχίσετε νά λέγετε, ἐφάγομεν καί ἐπίομεν ἔμπροσθέν σου καί εἰς τάς πλατείας μᾶς ἐδίδαξες καί θά εἴπει, σᾶς λέγω ὅτι δέν σᾶς γνωρίζω ἀπό ποῦ εἶσθε, φύγετε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὅλοι οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας κ.λ.π.
Τό σχετικόν χωρίον: «Κύριε Κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν· καὶ ἀποκριθεὶς ἐρεῖ ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ. τότε ἄρξεσθε λέγειν· ἐφάγομεν ἐνώπιόν σου καὶ ἐπίομεν, καὶ ἐν ταῖς πλατείαις ἡμῶν ἐδίδαξας· καὶ ἐρεῖ· λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ· ἀπόστητε ἀπ᾿ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας. ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων…» (Λουκ.ΙΓ΄24,28).
Β) Καί οἱ χαρισματοῦχοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ἄν καί γνωρίζουν ὅτι, οὔτε αἱ πολλαί προσευχαί, οὔτε τά θαύματα, ἀλλ᾿ οὔτε καί αἱ προφητεῖαι σώζουν, παρά μόνον ἄν τηρῆ κανείς τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, ἔχοντας παράδειγμα τήν Παναγία, τόν Πρόδρομον καί λοιπούς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἐν ζωῇ δέν ἤθελον νά κάμνουν θαύματα, ἀδιαφοροῦσαν δι᾿αὐτά καί ἐάν ἔκαμνον ἀπέφευγον νά τά ὁμολογήσουν, ἐνῶ σήμερον τά διατυμπανίζουν.
Τό σχετικόν χωρίον τοῦ Ἱ. Εὐαγγελίου: «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, πολλοί ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ Κύριε Κύριε οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καί τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καί τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλάς ἐποιήσαμεν καί τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς ἀποχωρεῖτε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν…»(Ματθ. Ζ΄,21-23).
Τά ἀνωτέρω χωρία τοῦ Εὐαγγελίου, ἔχουν μεγάλη βαρύτητα, ἀλλά καί σκοπιμότητα. Διά μέν τούς Ἄρχοντας ἀφήνει ὅλα τά ἄλλα ἁμαρτήματά των κατά μέρος καί ρίχνει ὅλο τό βάρος μόνον εἰς τήν ἐργασίαν τῆς ἀδικίας εἰς βάρος τοῦ λαοῦ. Διά δέ τούς χαρισματούχους ἰδικούς Του, ὁ Θεός δέν ὑπολογίζει ὅλα τά καλά τῶν χαρισμάτων τά ὁποῖα ἔκαμαν εἰς τούς ἄλλους, τά ἀφήνει εἰς τήν ἄκρη καί τούς ἀπορρίπτει μόνον διά τήν ἐργασίαν τῆς ἀνομίας των.
Ποῖοι ὅμως εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τόσα πολλά χαρίσματα; Οἱ ἅγιοι δίδουν διαφόρους ἐξηγήσεις. Ἄλλοι λέγουν ὅτι ἐννοεῖ τούς ἁμαρτωλούς, ὅμως <ἁμαρτωλῶν ὁ Θεός οὐκ ἀκούει>, ὡς μᾶς λέγει ὁ θεραπευθείς ἀπό τόν Κύριον ἐκ γενετῆς τυφλός, «οἴδαμεν δέ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεός οὐκ ἀκούει ἀλλ᾿ ἐάν τις θεοσεβής ᾖ καί τό θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει, ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμούς τυφλοῦ γεγεννημένου, εἰ μή ἦν οὗτος παρά τοῦ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν.Θ ΄, 31-33). Ἄλλοι πάλιν λέγουν ὅτι ἐννοεῖ τούς αἱρετικούς. Ὅμως εἰς τούς αἱρετικούς Παπικούς καί Προτεστάντας, ὁ Θεός δέν δίδει τοιαῦτα χαρίσματα διότι εἶναι ἀβάπτιστοι, οὔτε εἰς τούς ἀθέους καί ἀδιαφόρους ὡς πρός τήν πίστιν. Ἄρα, ποῦ ἀλλοῦ μᾶς ὁδηγεῖ τόν νοῦν ὁ Κύριος, παρά μόνον εἰς τούς ἐκλεκτούς διακόνους Του εἰς τούς ὁποίους ἐδόθησαν τά χαρίσματα πρός οἰκοδομήν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅπως εἶναι ὁρισμένοι κληρικοί , μοναχοί καί λαϊκοί καθώς μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «…ἄλλῳ δὲ χαρίσματα ἰαμάτων ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι, ἄλλῳ δὲ ἐνεργήματα δυνάμεων, ἄλλῳ δὲ προφητεία… » (Α΄ Κορ. ΙΒ΄, 4-16).
Ὅμως ἡ ἀπορία ὅλων ἡμῶν εἶναι, ποία εἶναι ἡ ἐργασία αὐτῶν τῶν χαρισματικῶν κληρικῶν καί μοναχῶν, ἔτσι ὥστε ὁ Κύριος νά τούς ἀγνοήση καί ὅσα καλά ἔκαμαν εἰς τήν ζωήν των, πῆγαν χαμένα, λέγοντάς τους ἀποχωρεῖτε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν»;(Ματθ. Ζ΄,21-23).
Ἐξηγούμεθα. Ὅταν ἕνας χαρισματοῦχος κληρικός λάβη τήν ἐντολή ἀπό τόν ἐπίσκοπόν του νά μεταλαμβάνη τούς νέους καί τάς νέας οἱ ὁποῖοι πορνεύουν καί μαλακίζονται, μιμούμενοι τούς παπικούς, ἐπειδή κατά τόν ἐπίσκοπον εἶναι φυσική ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου καί δέν θεωρεῖται ἁμαρτία, λόγῳ λοιπόν τῆς πνευματικῆς χαρισματικῆς ἐπιρροῆς τοῦ ἱερέως αὐτοῦ, σιγά σιγά καταργεῖται ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ περί πορνείας «οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι; μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται οὔτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Α΄ Κορ. ΣΤ΄, 9-10).
Πολύ περισσότερον ὅταν αὐτός ὁ χαρισματικός κληρικός (ὁ Θεός ἀμετακλήτως δίδει εἰς τούς ἀνθρώπους τά χαρίσματά Του) ἔχει ποίμνιον μεγάλο καί ἐξ αἰτίας βεβαίως τῆς προβολῆς τῶν θαυμάτων τά ὁποῖα προβάλλει, ἤ προβάλλουν μέ ὁμιλίες, ἤ μέ βίντεο μέσω Internet, ἐν τῷ ὀνόματι βεβαίως τοῦ Κυρίου, ἐπηρεάζει πάρα πολλούς, ἀκόμη καί Ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχας, κινούμενος λοιπόν μέ σκοπιμότητα αὐτός ὁ κληρικός, δέν χωρίζεται ἀπό τούς αἱρετικούς ἐπισκόπους του, διά νά μήν χάση τούς πιστούς, ἤ διά νά μήν καθαιρεθῆ, καί ἔτσι ἀφήνει τό ποίμνιόν του νά συμπροσεύχεται μετά τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. Αὐτός λοιπόν ἐργάζεται τήν ἀνομίαν, δηλαδή τήν κατάργησιν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ περί αἱρετικῶν, «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος»(Προς Τίτ.γ΄, 10-11).
Ὅπως καί εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὑπάρχουν ἐπίσης χαρισματοῦχοι κληρικοί καί ἡγούμενοι, ὅμως καί αὐτοί ἀπό φόβον μήπως χάσουν τήν δόξαν τῆς ἡγουμενίας των καί τῆς οἰκουμενικῆς πνευματικῆς προβολῆς των, δέν χωρίζονται ἀπό τούς αἱρετικούς. Δηλαδή κινούμενοι ἀπό δειλίαν ==ἵνα μή κατηγορηθοῦν ὡς φανατικοί καί φονταμενταλισταί, μνημονεύουν καί συμμετέχουν εἰς συμπροσευχάς μετά τῶν αἱρετικῶν καί μασόνων καί ὁ πολύς λαός βλέποντας ὅλους αὐτούς τούς χαρισματικούς Ἁγιορείτας ἀδιαφορεῖ καί αὐτός. Ἔτσι σιγά σιγά ὅλοι αὐτοί συμβάλλουν εἰς τήν κατάργησιν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ περί αἱρετικῶν, δηλαδή ὅλοι οἱ ἀνωτέρω εἶναι κατά τόν Κύριον «οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν».
Ὅπως συμβαίνει σήμερον, οἱ οἰκουμενισταί κληρικοί καί διδάσκαλοι θεολόγοι διδάσκουν ὅτι, ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί θέλει τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἔστω καί μέ διαφορετικάς ὁμολογίας καί δόγματα, ἔτσι λόγῳ τοῦ κύρους τῆς θέσεώς των, ἐπηρεάζουν πολλούς καί καταργοῦν οὕτω τήν ἐντολήν τοῦ Χριστοῦ διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»(Γαλ. Α΄, 8) καί διά τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου «πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν οὐκ ἔχει· ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει. εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε· ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (B΄ Ἰωάν. Β΄, 9-11).
Καί ὅπως συνεβούλεψε ὁ σατανᾶς τόν Πέτρον καί ὁ Χριστός τοῦ εἶπε «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ»(Ματθ. Δ΄, 10), ἔτσι καί ἐδῶ ὁ σατανᾶς τούς συμβουλεύει, νά μήν χωρισθοῦν ἀπό αὐτούς, διότι θά σχίσουν τήν Ἐκκλησίαν. Ὅμως οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἀντιθέτως ἔγραψαν, ὅτι αὐτοί σχίζουν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ παραμένοντες μετά τῶν αἱρετικῶν. (Ὅσοι δέ χωρίζονται ἀπό τόν ἐπίσκοπόν τους πρό συνοδικῆς ἐξετάσεως, διατί αὐτός κηρύττει δημοσία καμμίαν κακοδοξίαν καί αἵρεσιν, οἱ τοιοῦτοι, ὄχι μόνον εἰς τά ἀνωτέρω ἐπιτίμια δέν ὑπόκεινται, ἀλλά καί τήν πρέπουσαν εἰς τούς ὀρθοδόξους τιμήν ἀξιόνονται)(Πηδάλιον σελ.34)
Ἀκόμη ὅλοι αὐτοί οἱ χαρισματοῦχοι κληρικοί καί μετά τόν θάνατόν των, ἐξακολουθοῦν νά ἐργάζωνται τήν κατάργησιν τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ περί αἱρετικῶν, διότι οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς, τούς ἁγιοποιοῦν μέ σκοπιμότητα καί ἔτσι ἐπηρεάζουν ὅλη τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι καλῶς πράττουν μέ τήν ἐπιχειρουμένην ἕνωσιν ὅλων τῶν αἱρετικῶν δοξασιῶν, συνεργοῦν δέ καί οἱ χαρισματοῦχοι θεολόγοι μέ διαφόρους ἐκδόσεις καί ὁμιλίας μέ τό ἀζημίωτο βεβαίως, διότι εἰσπράττουν πολλά χρήματα με τίς ἐκδόσεις τοῦ βίου των καί τό κακό μέ τήν ἀνοχή ὅλων, ὅλο καί μεγαλώνει καί ἀργότερον θά ἔχωμεν ἀκόμη καί μασόνους ἁγίους, προκειμένου νά μήν κατηγορῶνται. Καί ἐνῶ «ὁ Θεός πρό αἰώνων εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσω τῆς γῆς» (Ψαλμ. 73), οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν, καταργοῦν τήν σωτηρίαν, διά τῆς παραβάσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ περί αἱρέσεως.
Δέν θεωρεῖται λοιπόν ὑπερβολή νά εἴπωμεν, ὅτι οἱ πιστοί, ὅταν προσκυνοῦν σήμερον ἕναν πρόσφατον ἅγιον, ἐνδεχομένως νά μήν προσκυνοῦν ἅγιον, ἀλλά ἕναν ἀπορριπτέον ἀπό τόν Χριστόν, ἀσχέτως ἄν ἐπιτελῆ θαύματα λόγω τῆς πίστεως τῶν πιστῶν. Συνεπῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, θά ἔπρεπε μετά ἀπό 100 χρόνια νά ἀναγνωρίζη ἁγίους, καί μέ κριτήρια ὄχι μόνον τά θαύματα, ἀλλά κυρίως τά ὀρθόδοξα φρονήματα τά ὁποῖα συγκροτοῦν τόν ὀρθόν βίον κατά τόν μέγα Βασίλειον.
Συμπέρασμα: Ἐξ αἰτίας ὅλων αὐτῶν τῶν χαρισματούχων κληρικῶν καί λαϊκῶν ὡς προείπωμεν ἔχουν καταργηθῆ ἐκτός τῶν ἀνωτέρω καί αἱ κάτωθι ἐντολαί τοῦ Κυρίου: α) ἡ νηστεία ἀπό ἔλαιον τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρακευῆς καί τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς (Ἀποστ. κανών ΞΘ΄) β) τά κωλύματα τῶν γάμων λόγῳ συγγενείας γ) τά κωλύματα περί ἱερωσύνης δ) τό ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ἀλλαγήν τοῦ νέου ἡμερολογίου. «Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Β΄ Θεσαλ. Β΄, 15).
