“Ο Θεός, παιδί μου, είναι αγάπη. Και από αγάπη κινούμενος, θέλων να μεταδώση τον πλούτον της πολλής Του αγάπης, τα πάντα εδημιούργησεν. Ο Θεός δεν είχεν, μήτε έχει ανάγκην από τον άνθρωπον˙ είναι αυτοδόξαστος, είναι όλος αγάπη. Δι αυτό και άλλο δεν ζήτησε από τον άνθρωπον, ει μη την αγάπην. «Αγαπήσεις», λέγει, «Κύριον τον Θεό σου εξ όλης ψυχής, εξ όλης καρδίας, εξ όλης της διανοίας, εξ όλης της ισχύος».
Βλέπεις δηλαδή˙ όλη η έφεσις της ψυχής σου να στρέψη εις Αυτόν, να μην μοιραστή η αγάπη σου σε γονείς, σε τέκνα, σε ύλην τινά, αλλά όλος εξ όλοκλήρου να στρέψης εις Αυτόν και να φωνάζεις˙ «Ιησού μου, η γλυκειά πνοή μου, το φως της ζωής μου, η μόνη αγάπη μου, η μόνη λατρεία μου, σε λατρεύρω, αγάπησόν με, δείξον μοι τον έρωτα της αγάπης σου,να σου αποδώσω “τα σα εκ των σων”. Μητέρα γλυκειά του Χριστού και ιδική μου, οδήγησον με προς τον Υιό σου, όπου εγέννησας και βαστάζεις, όπου βαστάζει τα πάντα».
Τοιάυτα λέγων και πολλά άλλα, όπου κινούν την αγάπην, είναι αδύνατον εντός ολίγου να μην γευθής του Χριστού την αγάπην, όπου τα εντός σου, η καρδία σου θα φτερουγίζη, φλεγόμενη απ’ του Χριστού την θερμήν αγάπη.
Τότε ανοιχθήσονται σου οι οφθαλμοί της ψυχής και θα φύγη η ζάλη των παθών σου. Αλλά και πάλιν δεν θα πάυσουν οι πειρασμοί και οι συνεχείς θλίψεις.
Διότι μόλις η Χάρις υποχωρεί προς δοκιμασίαν,τα πάθη αρχίζουν και οι πειρασμοί. Αλλά και πάλιν βία, πάλιν αρχή, πάλιν φωνείς, «σώσον με Κύριε», πάλιν την γλυκειά μας Μανούλα, πάλιν κυλίου στον κόλπον της ωσάν βρέφος ψελλίζον. Και ούτος ολίγον ολίγον θα φωτισθής.
Βιάζου, μην ξεχνάς την Ευχή, διότι σου βοηθεί πολύ εν καιρώ πειρασμού.”
Επιστολή Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού προς μοναχή Βρυαίνη (Καλαμάτα) – 09/04/1959
