Είναι γνωστός σε όλους μας ο μύθος της Ατλαντίδας που αφηγείται ο Πλάτωνας στο κείμενο του με τον τίτλο «Τίμαιος και Κριτίας».
Σύμφωνα με αυτόν, πριν 9.000 χρόνια πριν τον καιρό του Πλάτωνος (το 9560 π.Χ.), μία πολύ ισχυρή στρατιωτική (ναυτική) και πολιτική δύναμη, η οποία βρισκόταν δυτικά από τις Ηράκλειες στήλες (σημείο στα σημερινά στενά του Γιβραλτάρ και την Βόρεια Αφρική), επιτέθηκε με βία στην Ευρώπη, με σκοπό να την καταλάβει.
Ή Ατλαντίδα ήταν κατά τον Πλάτωνα, ένα τεράστιο σε μέγεθος νησί (πιο μεγάλο από την Λιβύη και μεγαλύτερο από την Ασία μαζί ενωμένες μαζί), που ξεπρόβαλε από το «Πέλαγος του Άτλαντα», δηλαδή τον γνωστό σε όλους μας, «Ατλαντικό Ωκεανό».
Το νησί αυτό, ήταν ταυτόχρονα και ο δρόμος προς άλλα νησιά, που αν περνούσες από αυτά, μπορούσες να φτάσεις στην απέναντι Ήπειρο, που περιέβαλε τον (κατά Πλάτωνα) αληθινό ωκεανό (πίστευε δε πως η θάλασσα εντός των Ηράκλειων Στηλών είναι μόνο ένα λιμάνι με στενό λαιμό και η άλλη είναι αληθινή θάλασσα, της οποίας η περιβάλλουσα γη μπορούσε όντως κανείς να την αποκαλέσει άπειρη).
Σύμφωνα με τον Κριτία, οι παλιοί Ελληνικοί θεοί διαίρεσαν την Γη ώστε ο καθένας να έχει το μέρισμα του. Ο Ποσειδώνας πήρε το νησί της Ατλαντίδας.
Πενήντα στάδια μέσα από την ακτή της Ατλαντίδας, λέγεται πως υπήρχε ένα «βουνό όχι πολύ υψηλό σε οποιαδήποτε πλευρά». Εδώ ζούσε μια ιθαγενής γυναίκα, την οποία ερωτεύτηκε ο Ποσειδώνας και «έκανε» μαζί της πέντε ζευγάρια αρσενικών διδύμων.
Ο Άτλαντας, που ήταν ο μεγαλύτερος τους, έγινε βασιλιάς ολόκληρου του νησιού και του ωκεανού (που ονομάστηκε Ατλαντικός προς τιμήν του), και του δόθηκε το βουνό της γέννησής του και η περιβάλλουσα περιοχή για να εξουσιάζει (Επίσης, ως μυθικός βασιλιάς της Ατλαντίδας, αδελφός του Άτλαντα, φέρεται και ο Αζάης).
Η Ατλαντίδα ήταν ουσιαστικά μια πολύ πλούσια χώρα, με δέκα βασιλείς (με ανώτερο επικυρίαρχο όλων, πρώτα τον Άτλαντα και μετά όλους τους απογόνους του) να την διοικούν, ανώτερους των νόμων και τιμωρούς, που εξουσίαζαν και τις άλλες νήσους, μέχρι την Αίγυπτο και την Τυρρηνία (αρχαία χώρα της Ιταλικής χερσονήσου στο κέντρο της σημερινής Ιταλίας) και οι οποίοι διατηρούσαν παράλληλα και μία μεγάλη στρατιωτική δύναμη.
Πραγματοποιούσαν εξορύξεις μετάλλων και δη ορείχαλκου, έγραφε ο φιλόσοφος Πλάτωνας. Η Ατλαντίδα, ήταν δηλαδή, μια ιερά νήσος, που παρήγε αξιοθαύμαστα προϊόντα και σε υπεραφθονία τα πάντα, είχε ήμερα και άγρια ζώα και πολλούς ελέφαντες, πλούσια βλάστηση, δέντρα, ξυλεία, άφθονα φυτά, ανθοφόρα και μη, χόρτα, καρπούς ήμερους και ξηρούς και όσπρια.
Θαυμαστά έργα είχαν κατασκευάσει γύρω από την παλαιά μητρόπολη, που βρισκόταν στο κέντρο του νησιού, με αλλεπάλληλες κυκλικές ομόκεντρες τάφρους με τεράστιο πλάτος, βάθος και μήκος, διώρυγες, τεχνητά λιμάνια, ναυστάθμους κ.λ.π.
Αυτά τα έργα, ήταν υπερμεγέθη και πλήρους ωραιότητας. Τα μέσα στην Ακρόπολη ανάκτορα, είχαν στο κέντρο τους ιερά της Κλειτούς και του Ποσειδώνα (από τους οποίους είχαν γεννηθεί οι Ατλαντίδες) με χρυσό μανδρότοιχο, όπου εκεί οι βασιλείς τελούσαν θυσίες.
Ο ναός του Ποσειδώνα, ήταν από άργυρο εκτός από τις άκρες που ήταν χρυσές. Μέσα στον ναό υπήρχαν χρυσά αγάλματα και ο θεός παριστάνετο επί άρματος να οδηγεί έξι πτερωτούς ίππους και το ύψος του άγγιζε την κορυφή. Υπήρχε μία ορειχάλκινη στήλη στο ιερό του Ποσειδώνα, όπου ήταν γραμμένοι οι νόμοι από τους πρώτους βασιλείς, και η οποία περιείχε όρκο και μεγάλες κατάρες εναντίον των παραβατών.
Όμως, οι Άτλαντες σταδιακά άρχισαν να χάνουν την θεϊκή τους δύναμη. Όταν κυριεύτηκαν από ανθρώπινες αδυναμίες, αποφάσισαν να στραφούν ενάντια σε άλλους εύπορους λαούς με σκοπό την πλήρη υποταγή τους.
Για τον λόγο αυτό, ταξίδεψαν προς την Μεσόγειο, έχοντας συγκεντρώσει μεγάλη ισχύ και με μοναδικό στόχο να κυριαρχήσουν σε Ευρώπη, Ασία και Λιβύη. Και πραγματικά, η Ατλαντίδα κατέκτησε τα μέρη της Λιβύης μέχρι και την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι την Τυρρηνία, υποβάλλοντας τους ανθρώπους τους στην τυραννικότατη δουλεία της.
Όλα αυτά, ώσπου συναντήθηκαν με τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι οδήγησαν μια συμμαχία ενάντια στην αυτοκρατορία της Ατλαντίδας, και καθώς η συμμαχία αδυνατούσε, οι Αθηναίοι επικράτησαν τελικά μόνοι τους, παρά την ολιγαριθμία τους, και νίκησαν τους Άτλαντες, ελευθερώνοντας τις κατακτημένες περιοχές και όλους τους υπόδουλους λαούς.
Την ίδια περίοδο, οι θεοί, εξοργισμένοι με τους Άτλαντες, αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν με παντοτινό αφανισμό. Τόσο μεγάλη ήταν η οργή τους, που τους κατάστρεψαν μέσα σε μία μόνο νύχτα.
Τότε ήταν, που από πολλούς σεισμούς και κατακλυσμούς, καταστράφηκε και η Αρχαία τότε πόλη της Αθήνας, ενώ ολόκληρη η Ατλαντίδα καταβυθίσθηκε και η περιοχή της σκεπάσθηκε από λάσπη, ενώ «όλοι οι πολεμιστές της βυθίστηκαν μέσα στην γη σε μια μόνο ημέρα και νύχτα ατυχίας».
Από το νησί, δεν έμεινε τίποτε άλλο παρά αδιάβατο λασπόνερο, που εμπόδιζε το ταξίδι σε οποιοδήποτε μέρος του ωκεανού.
(Ο μύθος της Ατλαντίδας θυμίζει την βιβλική ιστορία καταστροφής των Σοδόμων και των Γομόρων. Και τότε δύο πολεμοχαρείς, ισχυρές και εντελώς εκφυλισμένες ηθικά πόλεις, καταστράφηκαν από φωτιά που έπεσε από τον ουρανό πάνω σε αυτές και τους κατοίκους τους, σαν Θεϊκή τιμωρία, εξαιτίας του εκτεταμένου έκλυτου βίου και της ανηθικότητας τους. Παρεμφερής είναι και η ιστορία του Κατακλυσμού στην Γένεση).
Ο μύθος της Ατλαντίδας (όπως και των Σοδόμων-Γομόρων, αλλά και του Κατακλυσμού της Γένεσης), ταιριάζει ανά κομμάτια, σε δύο πολύ γνωστές μας σήμερα, αλλά συνάμα και πολύ ισχυρές, στρατιωτικές, ναυτικές και πολιτικές δυνάμεις.
Η πρώτη είναι οι ΗΠΑ. Μία ισχυρή στρατιωτική, ναυτική, πολιτική και οικονομική δύναμη, η οποία, όπως και η Ατλαντίδα, βρίσκεται δυτικά από τις σημερινές Ηράκλειες Στήλες, στον Ατλαντικό, περιβαλλόμενη από νησιά (π.χ. Κούβα, Αϊτή), όντας τεράστια σε μέγεθος.
Ο Τζορτζ Ουάσιγκτον, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας. Οι ΗΠΑ, είναι ουσιαστικά μια πολύ πλούσια χώρα, με πενήντα πολιτείες (με πρωτεύουσα την Ουάσιγκτον).
Μετά το πέρας κυρίως του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 (αλλά και του λεγόμενου «Ψυχρού Πόλεμου» το 1989), οι ΗΠΑ εξουσιάζουν πολλές άλλες χώρες, μέχρι την σημερινή Αίγυπτο και την Ιταλία (μέσω του ΝΑΤΟ), στις οποίες και διατηρούν μεγάλη στρατιωτική δύναμη (από τον καιρό της κατάκτησης-απελευθέρωσης τους το 1945).
Οι ΗΠΑ, πραγματοποιούν στο έδαφος τους, εξορύξεις μετάλλων, παράγουν αξιοθαύμαστα προϊόντα και έχουν σε υπεραφθονία τα πάντα, ήμερα και άγρια ζώα, πλούσια βλάστηση, δέντρα, ξυλεία, άφθονα φυτά, ανθοφόρα και μη, χόρτα, καρπούς ήμερους και ξηρούς και όσπρια.
Θαυμαστά έργα είχαν κατασκευάσει γύρω από την παλαιά μητρόπολη των ΗΠΑ, της Νέας Υόρκης, που είναι πολύ γνωστό εμπορικό και πολιτικό κέντρο της χώρας αυτής, με τεράστιο πλάτος, βάθος και μήκος, διώρυγες, τεχνητά λιμάνια, ναυστάθμους, ενώ σε αυτή βρίσκεται και το πασίγνωστο σε όλους μας, άγαλμα της Ελευθερίας.
Όμως, οι Αμερικάνοι, μετά από πολλά έτη, ευλαβούς διατήρησης της προτεσταντικής (αν και αιρετικής) Χριστιανικής τους πίστης, έχουν αρχίσει (ειδικά επί Ομπάμα) τα τελευταία χρόνια, να εκφυλίζονται πλήρως ηθικά, να κυριεύονται από απληστία και πολλές πνευματικές (και όχι μόνο) αδυναμίες, ενώ επί των τριών τελευταίων προέδρων τους (Μπους, Ομπάμα, Τραμπ), αποφάσισαν να στραφούν ενάντια σε άλλους εύπορους λαούς με σκοπό την πλήρη υποταγή τους.
Για αυτό ξεκίνησαν την υποτιθέμενη «Αραβική Άνοιξη» στην Μεσόγειο το 2011 (λίγο μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008), έχοντας συγκεντρώσει μεγάλη ισχύ και με μοναδικό στόχο να κυριαρχήσουν σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική (http://www.topontiki.gr, http://www.liberal.gr).
Και πραγματικά, οι ΗΠΑ κατέκτησαν πολιτικά τα Αραβικά κράτη, από την Λιβύη μέχρι και την Αίγυπτο (και πιο πέρα) και τώρα προσπαθούν να κάνουν το ίδιο και στην Ευρώπη, «ελευθερώνοντας τους λαούς» της ΕΕ από την δουλεία των Γερμανών (http://www.triklopodia.gr, http://www.triklopodia.gr, http://www.triklopodia.gr), και «εντάσσοντας τους» στην δική τους (το ίδιο πράγμα προσπαθούν και οι Ρώσοι από τα ανατολικά).
Για τον λόγο αυτό, οι ΗΠΑ προσπαθούν να «επιταχύνουν», αποσταθεροποιητικές για την Γερμανία εκλογικές διαδικασίες σε χώρες-μέλη της ΕΕ (π.χ. στην Ιταλία που αναμένονται σύντομα πρόωρες εκλογές-http://www.zougla.gr, http://www.zougla.gr), την ίδια ώρα μάλιστα, που η παγκόσμια πολιτική τους δύναμη, φαίνεται να εξασθενεί (https://hellasforce.com).
Θα τα καταφέρουν άραγε στου στόχους τους; Δεν είναι και πολύ σίγουρο, ενώ είναι εξίσου πιθανό, αν υπάρξει ένα νέο οικονομικό κραχ στις ΗΠΑ (http://www.briefingnews.gr, http://www.huffingtonpost.gr), παγκόσμια πολεμική ανάφλεξη [(https://hellenicsunrise.blogspot.gr, με την πτώση και εδώ «φωτιάς από τον ουρανό»-(βόμβες στην σημερινή εποχή) σαν τα Σόδομα] ή ακόμα και πιθανή προσεχή «εκδήλωση» επικείμενων φυσικών θεομηνιών (http://www.cnn.gr), οι ΗΠΑ, όχι μόνο να μην επικρατήσουν στο τέλος, αλλά κατά τα «πρότυπα» της Ατλαντίδας (και του Κατακλυσμού της Γένεσης), να καταρρεύσουν και να παρακμάσουν οριστικά.
Το δε δεύτερο «κράτος», το οποίο «μοιάζει» με την παλαιά Ατλαντίδα, δεν είναι άλλο από την σημερινή ΕΕ. Μία ισχυρή στρατιωτική (εν μέρει-http://www.triklopodia.gr), πολιτική και οικονομική δύναμη, η οποία απλώνεται Βόρεια και Ανατολικά από τις σημερινές Ηράκλειες Στήλες, περιβαλλόμενη από νησιά (π.χ. Μεγάλη Βρετανία, Ισλανδία), όντας τεράστια σε μέγεθος.
Η ΕΕ είναι ουσιαστικά μια πολύ πλούσια «χώρα» (ένωση κρατών στην πραγματικότητα), με 27 μέχρι στιγμής μέλη-κράτη (με πρωτεύουσα τις Βρυξέλλες).
Η ΕΕ, μετά το πέρας κυρίως του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, την «αρχική» ίδρυση της ως ΕΟΚ το 1957, του λεγόμενου «Ψυχρού Πόλεμου» το 1989, αλλά και την επίσημη ίδρυση της ως ΕΕ το 1992 (http://www.triklopodia.gr), εξουσιάζει υπό την ανηλεή «ηγεμονία» των Γερμανών, όλες τις χώρες-μέλη της-(παλιό σχέδιο των Μεγάλων Δυνάμεων-http://www.drachmoula.com).
Επίσης πραγματοποιεί εξορύξεις μετάλλων, παράγει αξιοθαύμαστα προϊόντα και έχει σε υπεραφθονία τα πάντα, ήμερα και άγρια ζώα, πλούσια βλάστηση, δέντρα, ξυλεία, άφθονα φυτά, ανθοφόρα και μη, χόρτα, καρπούς ήμερους και ξηρούς και όσπρια.
Θαυμαστά έργα έχουν κατασκευάσει σε πολλά κράτη της Ένωσης αυτής, γύρω από το Στρασβούργο, που είναι και πολύ γνωστό εμπορικό και πολιτικό κέντρο της, μεγάλο σε μέγεθος, όπου βρίσκεται και το πασίγνωστο σε όλους μας, από το «Βαβυλωνιακό» σχήμα του, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (http://www.pronews.gr, http://www.thetoc.gr).
Τελευταία μάλιστα, τα ισχυρά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σκέφτονται την δημιουργία μιας «Κεντρικής Ένωσης», από εννιά με δέκα περίπου μέλη (http://www.imerisia.gr, http://www.huffingtonpost.gr), όσα περίπου ήταν και τα βασίλεια των Αρχαίων Ατλάντων.
Φυσικά, αυτά θα είναι και τα πλουσιότερα κράτη-μέλη της, και θα «αποφασίζουν και θα διατάζουν» αυταρχικά για όλα τα υπόλοιπα (τα λιγότερο πλούσια και ισχυρά), υπό την «σιδηρά επικυριαρχία» πάντα του ισχυρότερου από αυτά (του βασιλείου του Άτλαντα και των απογόνων του στον μύθο της Ατλαντίδας και της Γερμανίας στην σημερινή ΕΕ).
Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά από πολλά έτη, υποτιθέμενης «ειρήνης, δημοκρατίας, συνεργασίας, ασφάλειας, αλλά και ευλαβούς διατήρησης της ευημερίας, της αδελφοσύνης, καθώς και της κοινής Χριστιανικής πίστης των λαών της ΕΕ (κατά τους ιδρυτές της)», η ΕΕ «άλλαξε δρόμο» και κατεύθυνση.
Συγκεκριμένα, επί ηγεσίας Μέρκελ, η ΕΕ άρχισε σταδιακά, να εκφυλίζεται πλήρως ηθικά, να κυριεύεται από απληστία και πολλές πνευματικές (και όχι μόνο) αδυναμίες, ενώ παράλληλα αποφάσισε να στραφεί ενάντια σε άλλους εύπορους λαούς με σκοπό την πλήρη υποταγή τους (στον τομέα αυτό, «βοήθησε» σημαντικά και η φτιαχτή κρίση με τους λαθρομετανάστες το καλοκαίρι του 2016).
Για αυτό και η Γερμανία «βοήθησε» σημαντικά στην δημιουργία της υποτιθέμενης «Αραβικής Άνοιξης» στην Μεσόγειο το 2011 (λίγο μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008), έχοντας συγκεντρώσει μεγάλη ισχύ και με μοναδικό στόχο να κυριαρχήσει στην Ευρώπη (http://www.triklopodia.gr).
Όμως, τα σχέδια των Γερμανών δυναστών της ΕΕ, στο τέλος απέτυχαν, λόγω της παρέμβασης των Ρώσων και τώρα και των ΗΠΑ, οι οποίες, υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν την «αληθινή δημοκρατία», όπως και ότι «επιθυμούν να ελευθερώσουν» όλους τους σκλαβωμένους στους Γερμανούς λαούς της ΕΕ (Φυσικά για να τους εντάξουν στην δική τους δουλεία. Το ίδιο ακριβώς επιθυμούν και οι Ρώσοι από την πλευρά τους).
Για τον λόγο αυτό, ΗΠΑ και Ρωσία, επιθυμούν να δημιουργήσουν μία συμμαχία μεταξύ τους (και με τους υπόδουλους στην Γερμανία λαούς της ΕΕ), ενώ αν αυτό δεν καταστεί εφικτό, να τους νικήσουν και να επικρατήσουν τελικά μόνοι τους, «ελευθερώνοντας» όλους τους υπόδουλους λαούς στους Γερμανούς λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Θα τα καταφέρουν άραγε στου στόχους τους, όλοι αυτοί οι «νέοι Άτλαντες»; Αργά ή γρήγορα, ο χρόνος θα δείξει. Το μόνο βέβαιο είναι, πως η χώρα μας θα πρέπει να δείξει σύνεση και να σχεδιάσει μεθοδικά τα επόμενα βήματα της, αν θέλει να επιβιώσει σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.
Και όσο σκοτεινά και εάν φαίνονται τα πράγματα αυτή την χρονική περίοδο, τόσο για την χώρα μας, όσο και τον υπόλοιπο κόσμο, αυτό δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει. Γιατί, όπως έλεγε και ένας διάσημος κινηματογραφικός χαρακτήρας από μία πολύ γνωστή σε όλους μας ταινία:
«Η νύχτα (της Εθνικής παρακμής και της καταπίεσης σήμερα) είναι πιο σκοτεινή, λίγο πριν το ξημέρωμα. Και το ξημέρωμα αυτό (της Εθνικής Αναγέννησης και ακμής) πλησιάζει».
