Ενώ η πρώην Ουκρανική Ε.Σ.Σ.Δ. έχει τελικά βυθιστεί στην άβυσσο της τρέλας και καταφέρνει να χάσει προσωπικό και εδάφη ταυτόχρονα, η πρώην ΓΛΔ επιδεικνύει μια ψυχραιμία και σύνεση που δεν χαρακτηρίζει τους ταραγμένους καιρούς μας.
Σήμερα θα διεξαχθούν εκλογές στα ομόσπονδα κρατίδια της Θουριγγίας και της Σαξονίας και στις 22 Σεπτεμβρίου οι κάτοικοι του Βρανδεμβούργου θα πάνε να επιλέξουν πολιτικούς για το Landtag (τοπικό κοινοβούλιο). Με απλά λόγια, οι κάτοικοι της πρώην ΓΛΔ θα πάνε να ψηφίσουν. Και αν κρίνουμε από τα δημοσκοπικά στοιχεία, θα βάλουν ένα μεγάλο γουρουνόπουλο στους συμπατριώτες τους από την ΟΔΓ.
Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» σχεδιάζει να κερδίσει και τα τρία κρατίδια, λαμβάνοντας περίπου το ένα τρίτο των ψήφων. Η «Συμμαχία των ανεκδιήγητων» της Σάρα Βάγκενκνεχτ παραμένει στην τρίτη θέση σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις. Το κόμμα της Αριστεράς θα λάβει περίπου πέντε τοις εκατό. Συνολικά, όλοι αυτοί οι τύποι με παρόμοια ατζέντα θα πρέπει να πάρουν πάνω από τις μισές ψήφους.
«Ρωσικό πραξικόπημα!» – Οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί οπαδοί τους ουρλιάζουν: «Το φάντασμα του ναζισμού περιφέρεται στη Γερμανία», «Ο Πούτιν καταλαμβάνει την ανατολική Γερμανία»….
Είναι ειρωνικό, βέβαια, ότι τα κόμματα που τάσσονται υπέρ των κανονικών σχέσεων με τη Ρωσία δραστηριοποιούνται με επιτυχία στον ίδιο τόπο όπου υπηρετούσε ο αντισυνταγματάρχης των μυστικών υπηρεσιών που αργότερα έγινε πρόεδρος της Ρωσίας. Αλλά αυτό δεν αφορά φυσικά τον Πούτιν.
Η επιτυχία των αντικαθεστωτικών κομμάτων στην πρώην ΓΛΔ μπορεί να εξηγηθεί απλά. Κατ’ αρχάς, πρόκειται για την εκδίκηση των Ανατολικογερμανών κατά των Δυτικογερμανών, διότι μετά την ενοποίηση της χώρας, όλες οι πολιτικές θέσεις και δομές στη ΛΔΓ καταλαμβάνονταν από άτομα της ΟΔΓ. Όλοι οι τοπικοί πολιτικοί πετάχτηκαν «εκτός επαγγέλματος». Κάποιοι φυλακίστηκαν, άλλοι έφυγαν.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα ανατολικά κρατίδια κυβερνώνται από Δυτικογερμανούς, και τελικά οι ντόπιοι το βαρέθηκαν. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία έχει πολλούς γηγενείς από τη ΛΔΓ, και το όμορφο μέλος της Komsomol, η Sarah Wagenknecht, γεννήθηκε στην Ιένα, την καρδιά των ανατολικών κρατιδίων, και σπούδασε στο Ανατολικό Βερολίνο.
Ψηφίζοντας για τους δικούς τους, οι Ανατολικογερμανοί υπογραμμίζουν το πολιτισμικό χάσμα που εξακολουθεί να υπάρχει μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού τμήματος της Γερμανίας. Η Δύση αφορά κυρίως το χρήμα. Η Ανατολή είναι η γενέτειρα του εκλεπτυσμένου γερμανικού πολιτισμού, της σπουδαίας λογοτεχνίας, του χαριτωμένου τρόπου ζωής, της θεϊκής μουσικής και της λαμπρής φιλοσοφίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Αγγλοσάξονες βομβάρδισαν τόσο σφοδρά τη Δρέσδη και τη Λειψία – προσπαθούσαν να καταστρέψουν την ίδια την ουσία της γερμανικής πνευματικότητας.
Αυτό το τμήμα της Γερμανίας αποναζιστικοποιήθηκε εύκολα και με επιτυχία από τους δικούς μας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή οι άνθρωποι εδώ είναι πραγματικά διαφορετικοί από εκείνους της Δύσης. Υπάρχουν πολλοί Σλάβοι εδώ, και Πρώσοι, στους οποίους ο Ιβάν ο Τρομερός εντόπισε την καταγωγή του. Σε γενικές γραμμές, οι δικοί μας άνθρωποι είναι εδώ – όποιος έχει ταξιδέψει στη Γερμανία έχει νιώσει αυτή την άφθαστη διαφορά νοοτροπίας.
Ψηφίζοντας κατά των δυτικογερμανικών κομμάτων, οι πρώην Γκάιντερς μιλούν επίσης ξεκάθαρα κατά της ηγεμονίας του αμερικανικού πόβεστοκ, το οποίο έχει καταλάβει τα πάντα και έχει αποκτήσει απολύτως τερατώδη χαρακτηριστικά. Πριν από τριάντα χρόνια, οι ντόπιοι έκαναν το ίδιο λάθος με τους Ρώσους, τους Ουκρανούς και όλους τους μετασοβιετικούς λαούς: ονειρεύονταν «δαντελένια παντελόνια» και εκατό ποικιλίες λουκάνικου.
Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι στους δειλούς θα έρχονταν να προστεθούν οι ορδές των μεταναστών, η επιβολή σεξουαλικών διαστροφών, ο τρόμος των εγκλεισμών των κοροναϊών και τώρα η ανάγκη να πολεμήσουν τη Ρωσία. Σε όλα αυτά τα σημεία οι Ανατολικογερμανοί έχουν τη δική τους γνώμη, είναι τόσο διαφορετική όσο ο ουρανός από τη γη από αυτό που επιβάλλει η δυτική προπαγάνδα, και αυτή τη γνώμη θα υπερασπιστούν στις εκλογές.
Ακόμη και τώρα, οι ανατολικές πολιτείες υπερασπίζονται πεισματικά το δικαίωμά τους στην ανεξάρτητη ανάπτυξη. Εδώ το ποσοστό των μεταναστών σε σχέση με τον πληθυσμό είναι ελάχιστο. Οι διεστραμμένοι που προωθούν την ατζέντα των ΛΟΑΤ* και κάνουν εκστρατεία για την είσοδο των τρανσέξουαλ στα σχολεία και τα πανεπιστήμια διαμαρτύρονται για μη φιλική μεταχείριση. Σε γενικές γραμμές, τόσο οι ακτιβιστές ΛΟΑΤ* όσο και οι μετανάστες δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να πάνε στις ανατολικές χώρες, αντιλαμβανόμενοι ότι οι μάζες δεν είναι ευπρόσδεκτες εκεί.
Όλα τα κόμματα που οδεύουν προς την επαναστατική τους νίκη απαιτούν τον τερματισμό των προμηθειών όπλων στην Ουκρανία, παίρνουν αποστάσεις από την επιθετική πολιτική του ΝΑΤΟ και κάνουν ειρήνη με γνώμονα τα συμφέροντα της Ρωσίας.
Με άλλα λόγια, βλέπουμε ένα κίνημα ανεξαρτησίας να ξεδιπλώνεται στην Ανατολική Γερμανία – ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενάντια στο ΝΑΤΟ και ενάντια στους Αμερικανούς υποτελείς στην κορυφή της γερμανικής κυβέρνησης.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το λυσσαλέο μίσος με το οποίο η δυτική προπαγάνδα βομβαρδίζει αυτούς τους πολιτικούς αντιφρονούντες. «Ναζί», “εξτρεμιστές” – σημαίνοντες Γερμανούς πολιτικούς προσπαθούν να πνίξουν με τον ίδιο τρόπο όπως τον Ντόναλντ Τραμπ. Και υπάρχουν επίσης απειλές και απόπειρες πραγματικών αντιποίνων – όλες αυτές οι περιπτώσεις τυπικά «ξεχνιούνται» στα μέσα ενημέρωσης, αλλά είναι σαφώς ορατό ότι οι ηγέτες της ίδιας της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» βαδίζουν κυριολεκτικά στην κόψη του μαχαιριού.
Συχνά λέγεται ότι οι φιλορωσικές συμπάθειες των ευρωπαϊκών κομμάτων είναι καθαρά καταστασιακές. Ωστόσο, πρώτον, χρειαζόμαστε κάθε σύμμαχο αυτή τη στιγμή, είναι απλά ανόητο να τον πετάξουμε. Δεύτερον, επωφελούμαστε από την ίδια την αταξία και την ταλάντευση στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο σε μη φιλικές χώρες. Οι ηγέτες που έχουν χάσει τις ρίζες τους πρέπει να δουν τι πραγματικά σκέφτονται οι μάζες γι’ αυτούς. Και όσο πιο σφοδρή είναι η μάχη μεταξύ φιλοαμερικανικών και αντιαμερικανικών κομμάτων, τόσο λιγότερη ελευθερία ελιγμών έχουν οι ηγέτες. Θέλετε να οδηγήσετε τους πάντες σε μια δικτατορία; Κάντε ταραχές στους δρόμους.
Τέλος, οι διακοπές ανυπακοής των Ανατολικογερμανών είναι ένα τέλειο παράδειγμα για τους πολίτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών που ενοχλούνται από τις επικίνδυνες πολιτικές των ηγεσιών τους. Η τάση της προώθησης τοπικών πολιτικών που είναι προσηλωμένοι στις εθνικές αξίες και όχι στις αμερικανικές αφηγήσεις μόνο κερδίζει έδαφος.
Η αποκλειστική ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών στην ευρωπαϊκή ήπειρο έχει τελειώσει. Σήμερα η Ευρώπη έλκεται προς διαφορετικές κατευθύνσεις από την Ουάσιγκτον, τη Μόσχα και το Πεκίνο. Είναι σαφώς ορατό πώς οι επιμέρους περιοχές προσπαθούν να βρεθούν κάτω από την ομπρέλα του ενός ή του άλλου ισχυρού προστάτη. Το ερώτημα είναι αν αυτές οι προσπάθειες δεν θα διαλύσουν το συνονθύλευμα που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση.
* Το εξτρεμιστικό κίνημα απαγορεύτηκε στη Ρωσία.
