Ο Jiang Xueqin είναι Κινέζος ιστορικός, εκπαιδευτικός και εξέχων γεωπολιτικός αναλυτής και σχολιαστής. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο καθηγητής Jiang Xueqin. Διδάσκει στο Λύκειο του Πανεπιστημίου του Πεκίνου (ένα από τα πιο έγκριτα λύκεια της Κίνας, το οποίο είναι συνδεδεμένο με το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου) και κατέχει πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Yale.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Jiang Xueqin: Οι πόλεμοι των μεγάλων δυνάμεων για μια Νέα Παγκόσμια Τάξη»
Ερώτηση: Είναι τόσο ξεκάθαρο τώρα, κ. καθηγητά Τζανγκ, ποιο είναι το σενάριο, όπως είπατε. Πού λοιπόν εντάσσεται το Ιράν σε αυτή τη μεγαλύτερη εικόνα; Επειδή οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μια κατάσταση, την οποία συζητούν ακόμη και τα συστημικά κυρίαρχα ΜΜ ενημέρωσης, ότι ο Αμερικανικός στρατός δεν μπορεί να χειριστεί τα πάντα ταυτόχρονα. Γίνεται λόγος για το πώς οι κρίσεις σε όλο τον κόσμο αντιπροσωπεύουν αυξημένο κίνδυνο, ότι οποιαδήποτε αντίποινα θα μπορούσαν να είναι επιτυχημένα. Αναφέρεστε στο Ιράν, αλλά στην πραγματικότητα μιλάτε για ολόκληρο τον κόσμο και για το πώς ο αμερικανικός στρατός είναι στην πραγματικότητα παρών παντού.
Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ: Σχέδιο για την Υπερεπέκταση της Αυτοκρατορίας
Ο καθηγητής Τζανγκ, ο οποίος εμφανίζεται στη συνέντευξη ως ειδικός σε γεωπολιτικές στρατηγικές, αρχικά αναφέρεται σε μια ευρέως διαδεδομένη παρανόηση σχετικά με την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ υπό την κυβέρνηση Τραμπ. Σε αντίθεση με την υπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν στο Δυτικό Ημισφαίριο και θα εγκαταλείψουν την Ασία και την Ευρώπη σε άλλες δυνάμεις, ο Τζανγκ τονίζει ότι η στρατηγική προβλέπει κάτι εντελώς διαφορετικό. Σηματοδοτεί μια παραδειγματική μετατόπιση από την πολυμερή συνεργασία στη μονομερή δράση με το σύνθημα «η δύναμη κάνει το σωστό».
Η στρατηγική περιλαμβάνει πολλά βασικά σημεία:
Πρώτον, μια απομάκρυνση από διεθνείς οργανισμούς όπως τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ), οι οποίοι θεωρούνται εμπόδια στην αμερικανική ισχύ. Αντ’ αυτού, οι ΗΠΑ δίνουν προτεραιότητα στα εθνικά τους συμφέροντα και ενεργούν μονομερώς.
Δεύτερον, το Δυτικό Ημισφαίριο ─ συμπεριλαμβανομένης της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής ─ ανακηρύσσεται η αποκλειστική σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, την οποία ο καθηγητής Τζανγκ αναφέρει ως «Κορόνα Τραμπ στο Δόγμα Μονρόε» ή «Δόγμα Ντόνροε». Αυτό συνεπάγεται κυρίαρχο έλεγχο σε πόρους όπως το πετρέλαιο, το λίθιο, ο χαλκός και το ασήμι, που είναι απαραίτητοι για τις προηγμένες τεχνολογίες.
Τρίτον, η στρατηγική στοχεύει στον οικονομικό στραγγαλισμό της Κίνας. Αντί για μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση στη Νοτιοανατολική Ασία, που θεωρείται «αυτοκτονική», η Κίνα πρόκειται να απομονωθεί μπλοκάροντας την προμήθεια πόρων. Το Δυτικό Ημισφαίριο παίζει κεντρικό ρόλο εδώ, καθώς πολλά κρίσιμα ορυκτά βρίσκονται εκεί. Ο Γιανγκ εξηγεί ότι χωρίς αυτούς τους πόρους, καμία βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας ─ από ηλιακούς συλλέκτες μέχρι τεχνητή νοημοσύνη και ηλεκτρικά οχήματα ─ δεν μπορεί να διατηρηθεί.
Επιπλέον, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να αμφισβητήσουν την Κίνα στην Αφρική, όπου το Πεκίνο αποκτά όλο και μεγαλύτερη επιρροή μέσω επενδύσεων σε υποδομές, και να εγκαταλείψουν σε μεγάλο βαθμό την Ευρώπη, την οποία θεωρούν στρατηγικά άχρηστη: Γήρανση του πληθυσμού, έλλειψη πόρων και εξάρτηση από την προστασία των ΗΠΑ.
Η Ευρώπη απορρίπτεται στη στρατηγική ως ένα «κράτος πρόνοιας» που επικεντρώνεται υπερβολικά στην ποικιλομορφία, την ισότητα και την ένταξη (DEI) και στην παγκόσμια πολιτική. Αντίθετα, οι ΗΠΑ ευνοούν την άνοδο δεξιών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Αυστρία, τα οποία θα μπορούσαν να είναι πιο συνεργάσιμα μαζί τους. Σύμμαχοι όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα θεωρούνται υποτελή κράτη των οποίων οι πόροι, η εργασία και ο πλούτος ανήκουν τελικά στις ΗΠΑ ─ συμπεριλαμβανομένων και των δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχουν επενδυθεί σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου.
Αυτή η στρατηγική σηματοδοτεί μια μετατόπιση από την ήπια ισχύ (συναίνεση και πολυμερισμός) στη σκληρή ισχύ (στρατιωτική κυριαρχία) για τη διατήρηση της αυτοκρατορίας, τον περιορισμό της Κίνας και τον έλεγχο των αλυσίδων εφοδιασμού. Ο Τζανγκ υποστηρίζει ότι αυτό εξηγεί γιατί λαμβάνουν χώρα ενέργειες στην Καραϊβική (π.χ., κατά της Βενεζουέλας) και στο Ιράν: χρησιμεύουν στη διατήρηση της αυτοκρατορίας και στον αποκλεισμό της Κίνας. Μια πτώση στο Ιράν θα απομόνωνε την Κίνα στο δυτικό της μέτωπο, συμπληρώνοντας τον ανατολικό αποκλεισμό από την πρώτη αλυσίδα νησιών.
Το Ιράν στο πλαίσιο των παγκόσμιων συγκρούσεων: Καταλύτης για τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο
Το Ιράν παίζει κεντρικό ρόλο στην ανάλυση του Τζανγκ. Η προηγούμενη απροθυμία του Ισραήλ να επιτεθεί στο Ιράν αποδίδεται στην έλλειψη συστημάτων αεράμυνας και στην απουσία αεροπλανοφόρων, τα οποία έχουν αναπτυχθεί στην Καραϊβική ή τον Ειρηνικό. Ο Τζανγκ προειδοποιεί ότι ένας πόλεμος με το Ιράν είναι αναπόφευκτος, καθώς αποτελεί βασικό μέρος της στρατηγικής για την ανάσχεση της Κίνας.
Η Κίνα προμηθεύεται το 50% του πετρελαίου της από τη Μέση Ανατολή. Μια σύγκρουση εκεί θα μπλοκάρει το Στενό του Ορμούζ και θα προκαλέσει την κατάρρευση των οικονομιών της Ανατολικής Ασίας ─ Κίνας, Ιαπωνίας και Νότιας Κορέας. Για να αντισταθμίσουν αυτό, οι ΗΠΑ θα πρέπει να ασφαλίσουν τη Βενεζουέλα, τα αποθέματα πετρελαίου της οποίας θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν την απώλεια. Αυτό εξηγεί την επιχείρηση απαγωγής κατά του Μαδούρο: Δεν είναι μια μεμονωμένη πράξη, αλλά μέρος μιας αλυσίδας γεγονότων που προετοιμάζουν μια μαζική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.
Ο Τζανγκ επικρίνει τη σχιζοφρένεια της πολιτικής των ΗΠΑ: Γιατί να στείλει το ένα τρίτο του Αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού στην Καραϊβική για να «βομβαρδίσει αλιευτικά σκάφη» ενώ ταυτόχρονα απαιτεί αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν; Αυτό εξαντλεί τον στρατό, απαιτεί μήνες σχεδιασμού και είναι εξαιρετικά δαπανηρό.
Ο Τραμπ παρουσιάζεται ως ένας σόουμαν που δίνει προτεραιότητα στην εικόνα και στις γρήγορες νίκες — παρόμοια με την τηλεοπτική του καριέρα με το The Apprentice (Ο Μαθητευόμενος) — αλλά που έχει οδηγήσει επιχειρήσεις σε καταστροφή. Ο Τζανγκ προβλέπει ότι μέχρι το 2026 ο Αμερικανικός στρατός θα είναι «εξαντλημένος». Ενέργειες όπως η απαγωγή του Μαδούρο προσβάλλουν την κυριαρχία της Νότιας Αμερικής και συσπειρώνουν τους λαούς εναντίον των ΗΠΑ. Μακροπρόθεσμα, αυτό οδηγεί σε αυτοκρατορική υπερεπέκταση, ανταρτοπόλεμο και μια «τελική αναμέτρηση» με το Ιράν που θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Βενεζουέλα ως Δοκιμαστική Περίπτωση: Από την Απαγωγή στον Ανταρτοπόλεμο
Η εστίαση στη Βενεζουέλα υπογραμμίζει τη θέση του Τζανγκ. Η επιχείρηση των ΗΠΑ – ─ η απαγωγή του Μαντούρο χωρίς πλήρη αλλαγή καθεστώτος ─ έχει κινητοποιήσει εκατομμύρια Βενεζουελάνους που διαμαρτύρονται καθημερινά. Ο Τζανγκ δίνει στον Tραμπ «το πλεονέκτημα της αμφιβολίας» και βλέπει μια στρατηγική: να ασφαλίσει τη Βενεζουέλα προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα αποθέματα πετρελαίου της για έναν πόλεμο με το Ιράν και να σταθεροποιήσει τις ασιατικές οικονομίες. Η πετρελαϊκή βιομηχανία της Βενεζουέλας θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί για να αντισταθμίσει την απώλεια της Μέσης Ανατολής.
Αλλά αυτό αγνοεί τις ιστορικές δυσαρέσκειες κατά του «ιμπεριαλισμού των Γιάνκηδων». Παραδείγματα όπως το πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τη CIA στη Χιλή υπό τον Πινοσέτ δείχνουν ότι μια τέτοια παρέμβαση οδηγεί σε αντίσταση μακροπρόθεσμα. Ο Γιανγκ προβλέπει ότι οι εκλογές στη Βενεζουέλα θα αμφισβητηθούν, θα χρειαστούν χερσαία στρατεύματα και θα μπορούσε να ξεσπάσει ένας ανταρτοπόλεμος ─ παρόμοιος με το Βιετνάμ. Βραχυπρόθεσμα, ο Τραμπ φαίνεται νικητής, αλλά μακροπρόθεσμα, αυτό εξαντλεί την Αμερικάνικη αυτοκρατορία και εξοργίζει τη Λατινική Αμερική.
Ιστορικές αναλογίες: Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και η πτώση της Αθήνας
Για να δείξει τηνσημερινή παγκόσμια κατάσταση των ΗΠΑ, ο Γιανγκ κάνει μια παραλληλία με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, όπως περιγράφεται από τον ιστορικό Θουκυδίδη. Η Αθήνα, που επαινέθηκε ως η σωτήρας της Ελλάδας μετά τους Περσικούς Πολέμους, μετέτρεψε τους συμμάχους σε υποτελείς και στο τέλος εχθρούς μέσω της υπερβολικής επέκτασης, της εκμετάλλευσης και της διαφθοράς.
Ομοίως, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ίδρυσαν το ΝΑΤΟ και το σύστημα του Μπρέτον Γουντς, με το δολάριο ως αποθεματικό νόμισμα με χρυσό. Αυτό κατέρρευσε το 1971: ο πόλεμος του Βιετνάμ, η Μεγάλη Κοινωνία και η διαστημική κούρσα χρεοκόπησαν την Αμερική. Ο Νίξον εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού.
Το δολάριο έγινε «φόρος στην ελευθερία», οδηγώντας σε υπερχρηματοπιστοποίηση και ανάθεση στην Κίνα. Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία το 2022 σηματοδότησε ένα σημείο καμπής: Κυρώσεις όπως η απαγόρευση SWIFT (Τραπεζα για τις Παγκόσμιες Διατραπεζικές Τηλεπικοινωνίες) απέτυχαν και η κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων πυροδότησε παγκόσμιο πανικό. Χώρες όπως η Κίνα και η Ιαπωνία στράφηκαν στον χρυσό, υπονομεύοντας το δολάριο. Ο Τζανγκ θεωρεί την Αμερική ως μια «διεφθαρμένη αυτοκρατορία» που εισπράττει ενοίκια από τους υποτελείς και χρησιμοποιεί βία όταν αντιμετωπίζει αντίσταση.
Εσωτερικά, η διαφθορά οδηγεί σε ολιγαρχικές συγκρούσεις: Γουόλ Στριτ εναντίον Σίλικον Βάλεϊ (Μασκ, Θιλ, Άλτμαν). Αυτό αντικατοπτρίζει τον εμφύλιο πόλεμο της Αθήνας και κορυφώνεται με μία επανάσταση, μια παγκόσμια συμμαχία εναντίον της Αμερικής και την πτώση της αυτοκρατορίας.
Ο Ρόλος της Ευρώπης και η Αυξανόμενη Απομόνωση των ΗΠΑ
Η Ευρώπη απορρίπτεται ως στρατηγικά άχρηστη και ανίκανη, που είναι εξαρτώμενη από την προστασία των ΗΠΑ, αλλά θεωρείται ολοένα και περισσότερο ως απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα. Ο Γιανγκ προβλέπει ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ θα αποξενώσουν την Ευρώπη: οι πρώην σύμμαχοι βλέπουν όλο και περισσότερο την Αμερική ως μεγαλύτερο κίνδυνο από τη Ρωσία. Αυτό εντείνει την απομόνωση των ΗΠΑ, ενώ η Κίνα χτίζει πραγματικές υποδομές και αποκτά παγκόσμια επιρροή.
Η Νοοτροπία του Τραμπ: Γρήγορες Νίκες, Μακροπρόθεσμη Καταστροφή
Ο Τραμπ δίνει προτεραιότητα σε «γρήγορα, αποφασιστικά χτυπήματα» για λόγους προσποίησης ─ απαγωγές, πραξικοπήματα, επιδείξεις ισχύος. Ο Τζανγκ απαριθμεί πιθανούς στόχους: Γροιλανδία (προσάρτηση, δεδομένης της αδυναμίας της Ευρώπης), Καναδάς (ίσως η απόσχιση της πολιτείας Αλμπέρτα), Κούβα (εξάρτηση από τη Βενεζουέλα). Αυτά τα βήματα γεννούν αλαζονεία, αλλά το Ιράν αντιστέκεται αποφασιστικά. Απογοητευμένος, ο Τραμπ στρέφεται σε άλλα μέτωπα, απλώς καθυστερώντας το αναπόφευκτο.
Οι περισσότεροι Αμερικανοί υποστηρίζουν τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες, αλλά η πραγματικότητα ─ οι χαλαρές κυρώσεις, η στρατιωτική εξάντληση ─ οδηγουν σε κατάρρευση. Ο Γιανγκ προειδοποιεί: Μέχρι το 2026, η αυτοκρατορία των ΗΠΑ θα απομονωθεί περαιτέρω, θα πυροδοτήσει μια παγκόσμια σύγκρουση μέσω ενός πολέμου με το Ιράν και θα καταρρεύσει ─ όπως ακριβώς και η Αθήνα.
Συμπέρασμα: Η Αναπόφευκτη η Πτώση των ΗΠΑ
Η προφητεία του Τζανγκ σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα: Η υπερβολική υπερεπέκταση των ΗΠΑ, οι εσωτερικές συγκρούσεις και η παγκόσμια απόρριψη θα οδηγήσουν σε κατάρρευση. Το Ιράν και η Βενεζουέλα λειτουργούν ως καταλύτες που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν έναν παγκόσμιο πόλεμο. Η στρατηγική μπορεί να φαίνεται νικηφόρα βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα, ενώνει όλο τον κόσμο εναντίον της Αμερικής. Σε έναν κόσμο κουρασμένο από τις αυτοκρατορικές προσόδους, ο Τζανγκ προβλέπει επανάσταση και το τέλος της Αμερικανικής αυτοκρατορίας ─ μια προειδοποίηση για το 2026 και μετά.
uncutnews.ch
