Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΔΕΣΠΟΤΗΣ
Επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος.
( Μια μικρή ιστορία από τα γενικά αρχεία του κράτους )
Ο πρώτος πρόεδρος της πελοποννησιακής Γερουσίας.
Ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος είναι μία από τις σημαντικότερες μορφές του αγώνα της εθνικής Παλιγγενεσίας , ο οποίος δαπανήθηκε με αυταπάρνηση για την επιτυχία της.
Κληρικός αυτοδίδακτος έμαθε τα γράμματα στη Δημητσάνα στην Βυτίνα και στις Μονές των Αγίων Θεοδώρων και της Κερνίτσης. Ο Θεοδώρητος ανήλθε το 1813 στον επισκοπή Βρεσθένης.Είναι η ίδια Επισκοπή , η οποία με το ονομάστηκε αργότερα σε Επισκοπή Σελλασίας.
Με επίγνωση της αποστολής του έχτισε σχολεία και εκκλησίες και επιτέλεσε σπουδαίο κοινωνικό έργο.
Μυήθηκε πολύ νωρίς στην Φιλική Εταιρεία και με την έναρξη του αγώνα περιερχόταν την περιοχή του για να ξεσηκώνει τον κόσμο , ακολουθούμενος από ενόπλους αγωνιστές .Υπήρξε από τους οργανωτές και ιδρυτές του στρατοπέδου το Βερβένων. Για τούτο και τον αποκαλούσαν ΚΑΠΕΤΑΝ ΔΕΣΠΟΤΗ. Στη συνέλευση των Καλτεζών έπαιξε δημιουργικό ρόλο Και εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, αντιπρόεδρος της Β Εθνοσυνέλευσης και αντιπρόεδρος του Βουλευτικού. Στάθηκε πάντα στο πλευρό του Κολοκοτρώνη και υποστήριξε την εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια, ως πρώτου Κυβερνήτου της Ελλάδος.
Η αφοσίωση του στον αγώνα αποδεικνύεται και από την προσφορά του ,στις 18 Ιουνίου 1822 να κρατηθεί, ως όμηρος απο τους Τούρκους για να διευκολύνει την παράδοση του Ναυπλίου απο τους Τούρκους στους Έλληνες.
Τα γεγονότα , που ακολούθησαν με την εκστρατεία του Δράμαλη του στοίχισαν μία φοβερή δοκιμασία γιατί υποχρεώθηκε να παραμείνει αιχμάλωτος με φοβερές κακουχίες για ένα εξάμηνο , όπου << αντί άρτου εσιτίσθη βαμβακόσπορον >> στις φυλακές στο Παλαμήδι.
Αυτός ο σπουδαίος κληρικός και αγωνιστής ο οποίος θυσιαστικώς , πολλά προσέφερε στην Ελλάδα και γι’ αυτό πολλά γράφτηκαν , απεβίωσε πάμπτωχος , στις 26 Απριλίου 1843 , όπως άλλωστε , ήταν η κοινή μοίρα όλων των αδόλων και αγνών αγωνιστών του Γένους.
Ετάφη με έξοδα φίλων συναγωνιστών και συγγενών.
Αυτός ο Καπετάν Δεσπότης μαζί με τους αρχηγούς του , Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Καποδίστρια και όλη την χορεία γνωστών και αγνώστων ηρώων, έφεραν τελικά την ΕΥΛΟΓΙΑ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και του ΧΡΙΣΤΟΥ στην Αναστημένη ΕΛΛΑΔΑ.
Σήμερα μέσα απο την μαλθακότητα και την νωθρότητα της ζωής ,το μόνο πράγμα που αυξάνεται είναι η δειλία .Ενώ η ταλαιπωρία και ο πόνος χαλυβδώνει την ψυχή του ανθρώπου στην ΑΝΔΡΕΙΑ. Γι αυτό χρειαζόμαστε πρότυπα. Για φτιάξουμε νέους καπετάνιους , πρέπει να ξεθάψουμε ήρωες ανδρείους απο την εθνική συλλογική μνήμη μας .
Κάποτε ένας πελεκάνος , που έψαχνε σκουλήκια για τροφή σε μια λίμνη , είδε ένα θεσπέσιο πλάσμα , ένα κύκνο να κολυμπά μεγαλοπρεπώς στα νερά. Ρωτά τον κύκνο ο πελεκάνος , απο που προέρχεται αυτή η ομορφιά; Εκείνος του απαντά απο τον Παράδεισο. Α! καλά του λέει , αν δεν έχει σκουλήκια εκεί δεν αξίζει τίποτα.
Έτσι και εμείς μάθαμε στον σκουλικιασμένο τρόπο ζωής μας και δεν θέλουμε μία Ένδοξη Ελλάδα.
Αλλιώς ΕΛΛΑΔΑ μου θα είχες γεμίσει από ΚΑΠΕΤΑΝΑΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ , ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥΣ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ και ΠΑΠΑΔΕΣ και ΑΝΔΡΕΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
