- Του Dmitry Trenin, καθηγητή έρευνας στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών και επικεφαλής ερευνητή στο Ινστιτούτο Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων. Είναι επίσης μέλος του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων (RIAC).
Πολλοί μιλούν πλέον τώρα για την ολίσθηση της ανθρωπότητας προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και οραματίζονται γεγονότα παρόμοια με εκείνα του 20ού αιώνα. Αλλά ο πόλεμος αυτός ήδη υπάρχει & εξελίσσεται. Δεν θα ξεκινήσει με μια εισβολή τύπου Μπαρμπαρόσα όπως τον Ιούνιο του 1941 ή με μια πυρηνική αντιπαράθεση στο στυλ της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας. Στην πραγματικότητα, ο νέος παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη σε εξέλιξη — μόνο που δεν τον έχουν αναγνωρίσει όλοι ακόμα έτσι, γράφει ο Ντμίτρι Τρένιν.
Για τη Ρωσία, η προπολεμική περίοδος έληξε το 2014. Για την Κίνα, ήταν το 2017. Για το Ιράν, ήταν το 2023. Έκτοτε, ο πόλεμος — στη σύγχρονη, διάχυτη μορφή του — έχει ενταθεί. Δεν πρόκειται για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο. Από το 2022, η εκστρατεία της Δύσης κατά της Ρωσίας έχει γίνει πιο αποφασιστική. Ο κίνδυνος μιας άμεσης πυρηνικής αντιπαράθεσης με το ΝΑΤΟ λόγω της σύγκρουσης στην Ουκρανία αυξάνεται. Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο δημιούργησε ένα προσωρινό παράθυρο μέσα στο οποίο μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε να αποφευχθεί, αλλά μέχρι τα μέσα του 2025 τα γεράκια στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη μας είχαν φέρει ξανά επικίνδυνα κοντά.
Αυτός ο πόλεμος είναι μια μάχη μεταξύ των κορυφαίων παγκόσμιων δυνάμεων: των ΗΠΑ και των συμμάχων τους από τη μία πλευρά, της Κίνας και της Ρωσίας από την άλλη. Είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος, όχι λόγω της κλίμακάς του, αλλά λόγω του διακυβεύματός του: Της μελλοντικής ισορροπίας δυνάμεων. Η Δύση βλέπει την άνοδο της Κίνας και την ανάκαμψη της Ρωσίας ως υπαρξιακές απειλές. Η αντεπίθεση, οικονομική και ιδεολογική, έχει σχεδιαστεί για να σταματήσει αυτή τη μετατόπιση των ισορροπιών.
Είναι ένας πόλεμος επιβίωσης για τη Δύση, όχι μόνο γεωπολιτικά αλλά και ιδεολογικά. Η δυτική παγκοσμιοποίηση — είτε οικονομική, είτε πολιτική, είτε πολιτιστική — δεν ανέχεται εναλλακτικά μοντέλα πολιτισμού. Οι μετα-εθνικές ελίτ στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη είναι αποφασισμένες να διατηρήσουν την κυριαρχία τους. Η ποικιλομορφία των κοσμοθεωριών, η πολιτισμική αυτονομία και η εθνική κυριαρχία δεν θεωρούνται επιλογές, αλλά απειλές.
Αυτό εξηγεί τη σφοδρότητα της αντίδρασης της Δύσης. Όταν ο Τζο Μπάιντεν είπε στον πρόεδρο της Βραζιλίας Λούλα ότι θέλει να «καταστρέψει» τη Ρωσία, αποκάλυψε την αλήθεια πίσω από ευφημισμούς και τα ωραία λόγια όπως «στρατηγική ήττα». Το υποστηριζόμενο από τη Δύση Ισραήλ επέδειξε το σύνολο αυτού του δόγματος — πρώτα στη Γάζα, μετά στο Λίβανο και τέλος στο Ιράν. Στις αρχές Ιουνίου, μια παρόμοια στρατηγική χρησιμοποιήθηκε στις επιθέσεις σε Ρωσικά αεροδρόμια. Οι αναφορές δείχνουν ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία εμπλέκονται και στις δύο περιπτώσεις. Για τους Δυτικούς σχεδιαστές, η Ρωσία, το Ιράν, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα αποτελούν μέρος ενός ενιαίου άξονα. Αυτή η πεποίθηση διαμορφώνει τον στρατιωτικό σχεδιασμό.
Ο συμβιβασμός δεν αποτελεί πλέον επιλογή. Δεν βλέπουμε προσωρινές κρίσεις, αλλά συνεχείς συγκρούσεις. Η Ανατολική Ευρώπη και η Μέση Ανατολή είναι τα δύο σημερινά σημεία ανάφλεξης, τα δύο μέτωπα. Μια τρίτη εστία ανάφλεξης είναι γνωστή εδώ και καιρό: Η Ανατολική Ασία, ιδιαίτερα η Ταϊβάν. Η Ρωσία εμπλέκεται άμεσα στην Ουκρανία, έχει συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και θα μπορούσε επίσης να παρέμβει και στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ο πόλεμος δεν αφορά πλέον την κατοχή, αλλά την αποσταθεροποίηση. Η νέα στρατηγική επικεντρώνεται στη σπορά εσωτερικής αναταραχής: Οικονομικό σαμποτάζ, κοινωνική αναταραχή και ψυχολογική εξάντληση. Η Δύση δεν θέλει να νικήσει τη Ρωσία στο πεδίο της μάχης, αλλά μάλλον να την δει να καταρρέει σταδιακά.
Η τακτική είναι ολοκληρωμένη. Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στοχεύουν τις υποδομές και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις. Οι πολιτικές δολοφονίες δεν αποτελούν πλέον ταμπού. Δημοσιογράφοι, διαπραγματευτές, επιστήμονες, ακόμη και οι οικογένειές τους, καταδιώκονται θανάσιμα. Οι κατοικημένες περιοχές, τα σχολεία και τα νοσοκομεία δεν αποτελούν παράπλευρες απώλειες — είναι πλέον στόχοι. Αυτός είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος.
Αυτό υποστηρίζεται από την απανθρωποποίηση (δαιμονιοποίηση του αντιπάλου). Οι Ρώσοι παρουσιάζονται όχι μόνο ως εχθροί, αλλά και ως υπάνθρωποι, αγροίκοι. Οι δυτικές κοινωνίες χειραγωγούνται για να το αποδεχτούν αυτό. Ο έλεγχος των πληροφοριών, η λογοκρισία και ο ιστορικός αναθεωρητισμός χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν τον πόλεμο. Όσοι αμφισβητούν την κυρίαρχη συστημική αφήγηση χαρακτηρίζονται προδότες.
Εν τω μεταξύ, η Δύση εκμεταλλεύεται τα ανοικτά συστήματα των αντιπάλων της. Μετά από δεκαετίες άρνησης να παρέμβει στην εξωτερική πολιτική, η Ρωσία βρίσκεται τώρα σε άμυνα. Αλλά αυτό πρέπει να σταματήσει. Ενώ οι εχθροί μας συντονίζουν τις επιθέσεις τους, εμείς πρέπει να διαταράξουμε την ενότητά τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μονολιθική. Η Ουγγαρία, η Σλοβακία και μεγάλο μέρος της νότιας Ευρώπης δεν επιθυμούν κλιμάκωση. Αυτά τα εσωτερικά ρήγματα πρέπει να διευρυνθούν.
Η δύναμη της Δύσης έγκειται στην ενότητα των ελίτ της και στον ιδεολογικό έλεγχο που ασκούν επί των πληθυσμών τους. Αλλά αυτή η ενότητα δεν είναι άτρωτη. Η κυβέρνηση Τραμπ προσφέρει τακτικές ευκαιρίες. Η επιστροφή του έχει ήδη μειώσει την Αμερικανική εμπλοκή στην Ουκρανία. Ωστόσο, ο Τραμπισμός δεν πρέπει να ρομαντικοποιείται. Η Αμερικανική ελίτ παραμένει σε μεγάλο βαθμό εχθρική προς τη Ρωσία. Δεν θα υπάρξει νέα αποκλιμάκωση, νέα ύφεση.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξελίσσεται σε πόλεμο μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και της Ρωσίας. Βρετανικοί και Γαλλικοί πύραυλοι επιτίθενται ήδη σε Ρωσικούς στόχους. Οι υπηρεσίες πληροφοριών του ΝΑΤΟ έχουν ενσωματωθεί στις Ουκρανικές επιχειρήσεις. Χώρες της ΕΕ εκπαιδεύουν τα Ουκρανικά στρατεύματα και σχεδιάζουν επιθέσεις από κοινού. Η Ουκρανία είναι απλώς ένα εργαλείο. Οι Βρυξέλλες προετοιμάζονται για έναν ευρύτερο & μακροχρόνιο πόλεμο.
Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι: Προετοιμάζεται η Δυτική Ευρώπη για άμυνα ή για επίθεση; Πολλοί ηγέτες έχουν χάσει τη στρατηγική τους διορατικότητα. Αλλά η εχθρότητα είναι πραγματική. Ο στόχος δεν είναι πλέον η ανάσχεση, αλλά η «επίλυση του Ρωσικού ζητήματος μια για πάντα». Κάθε ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα επιστρέψουν στο φυσιολογικό πρέπει να εγκαταλειφθεί & να απορριφθεί.»
Είμαστε αντιμέτωποι με έναν μακροχρόνιο πόλεμο. Δεν θα τελειώσει όπως το 1945, ούτε θα προσαρμοστεί στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι επόμενες δεκαετίες θα είναι ταραχώδεις. Η Ρωσία πρέπει να αγωνιστεί για τη θέση που της αξίζει σε μια νέα παγκόσμια τάξη.
Τι Πρέπει λοιπόν να Κάνουμε;
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να ενισχύσουμε το εσωτερικό μας μέτωπο. Χρειαζόμαστε κινητοποίηση, αλλά όχι τα άκαμπτα μοντέλα του Σοβιετικού παρελθόντος. Χρειαζόμαστε έξυπνη, ευέλικτη, προσαρμοσμένη κινητοποίηση σε όλους τους τομείς — οικονομικούς, τεχνολογικούς και δημογραφικούς. Η Ρωσική πολιτική ηγεσία αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα. Πρέπει να παραμείνει σταθερή, διορατική και οραματική.
Πρέπει να προωθήσουμε και να εδραιώσουμε την εσωτερική ενότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον πατριωτισμό. Κάθε πολίτης πρέπει να αισθάνεται το διακύβευμα. Πρέπει να προσαρμόσουμε τις δημοσιονομικές, βιομηχανικές και τεχνολογικές μας πολιτικές με την πραγματικότητα ενός παρατεταμένου, μακροχρόνιου πολέμου. Οι πολιτικές γονιμότητας και ο έλεγχος της μετανάστευσης πρέπει να αντισταθμίσουν τη δημογραφική μας συρρίκνωση & παρακμή.
Δεύτερον, πρέπει να εδραιώσουμε τις εξωτερικές μας συμμαχίες. Η Λευκορωσία είναι ένας ισχυρός σύμμαχος στη Δύση. Η Βόρεια Κορέα έχει αποδειχθεί αξιόπιστη στην Ανατολή. Αλλά μας λείπει ένας παρόμοιος σύμμαχος στο Νότο. Αυτό το κενό πρέπει να καλυφθεί.
Ο πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Ιράν προσφέρει σημαντικά μαθήματα. Οι αντίπαλοί μας συνεργάζονται στενά. Πρέπει να κάνουμε το ίδιο. Όχι αντιγράφοντας το ΝΑΤΟ, αλλά αναπτύσσοντας το δικό μας μοντέλο στρατηγικής συνεργασίας.
Θα πρέπει επίσης να επιδιώξουμε την τακτική συνεργασία με την κυβέρνηση Τραμπ. Αν μας επιτρέψει να αποδυναμώσουμε την πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ στην Ευρώπη, θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε. Αλλά δεν πρέπει να συγχέουμε την τακτική με τη στρατηγική. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ παραμένει θεμελιωδώς εχθρική.
Οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι είναι ευάλωτες. Οι πρωτεύουσές τους δεν είναι απρόσβλητες & άτρωτες. Το ίδιο μήνυμα πρέπει να φτάσει στη Φινλανδία, την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής. Οι προκλήσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται γρήγορα και αποφασιστικά.
Εάν η κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη, πρέπει να εξετάσουμε προληπτικά μέτρα — κυρίως με συμβατικά όπλα. Και εάν χρειαστεί, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αναπτύξουμε «ειδικά μέσα», συμπεριλαμβανομένων και των πυρηνικών όπλων, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Η αποτροπή πρέπει να είναι τόσο παθητική όσο και ενεργητική.
Το λάθος μας στην Ουκρανία ήταν ότι αργήσαμε να αντιδράσουμε. Η καθυστέρηση δημιούργησε την ψευδαίσθηση της αδυναμίας. Αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί. Νίκη σημαίνει ματαίωση των σχεδίων του εχθρού, όχι κατάληψη εδαφών.
Τέλος, πρέπει να σπάσουμε την πληροφοριακή ασπίδα της Δύσης. Το πεδίο της μάχης αποτελείται τώρα από αφηγήσεις, συμμαχίες και την κοινή γνώμη. Η Ρωσία πρέπει να μάθει ξανά να παρεμβαίνει στην εσωτερική πολιτική των άλλων, όχι ως επιτιθέμενος, αλλά ως υπερασπιστής της αλήθειας.
Η εποχή των ψευδαισθήσεων έχει τελειώσει. Βρισκόμαστε ήδη σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι η τολμηρή, στρατηγική δράση.
ΠΗΓΗ: https://dissident.one/de-derde-wereldoorlog-is-al-begonnen
ΠΗΓΗ: https://swentr.site/news/621362-dmitry-trenin-nukes-world-order/
