Όταν όλη σου η ζωή αφιερώθηκε στην εφαρμογή του δικαίου , όταν όλο σου το ΕΙΝΑΙ ήταν η ενσάρκωση της δικαιοσύνης τότε , είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να «κλείσεις» τον κύκλο σου πιεζόμενος να αποφανθείς σε κάτι αντίθετο με τη λογική σου , χωρίς να «σκοτωθείς» με τη συνείδησή σου.
Κάπου εδώ ανακύπτει το αδιανόητο. Κάτι από βαθιά μέσα σου , από εκεί που η συνείδησή σου με την ψυχή της δικαιοσύνης ¨συμφωνούν απόλυτα ¨ , σε παρακινεί αυτό το «ΑΝΤΙΘΕΤΟ» να το κάνεις τόσο αισθητό και φανερό , ώστε να καταπέσει στην κλίμακα του κοινού περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας , στην τελική και σε κοινή θέα .
Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται «κοινωνικό απωθημένο» που αποζητά και προτάσσει την ανάγκη το ΔΙΚΑΙΟ να ανακτήσει την τιμή του και την αξιοπρέπειά του .
Ξέρεις ότι , ΤΟΥΤΟ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ και το αποδέχεστε … το αποδεχτήκατε.
Ξέρουμε και ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ πλέον ότι , με τον τρόπο αυτό αποδόσατε την ανώτατη δικαιοσύνη αφού , ¨θυσιάσατε¨ στο τέλος , ότι χτίζατε όλα τα χρόνια μόνο και μόνο γιατί στο βάθος της συνείδησής σας , τούτο εξ αρχής επιδιώκατε … την αληθινή απονομή της δικαιοσύνης .
Τη ¨μετατροπή¨ ενός Ποινικού Κρατούμενου σε Πολιτικό Κρατούμενο.
Υποκλινόμαστε στην ανωτερότητά σας και στη σοφία σας
