Ο Εχθρός ανελέητος , ασταμάτητος έσπερνε πανικό και φόβο στο διάβα του. Ο Ήλιος χάθηκε , η γη έκαιγε κι ο καυτός αέρας έκοβε την ανάσα . Το τοπίο απόκοσμο , φόβιζε τον ίδιο τον εφιάλτη , λες και η κόλαση ξεπήδησε από τα έγκατα της γης . Παντού φωτιά και καταστροφή , απόγνωση και υστερία . Πυροσβέστες και λοιποί αποκαμωμένοι από την πολυήμερη μάχη με το τέρας που ξερνούσε φωτιά και θανατικό κι άφηνε πίσω του καμένη γη , έδιναν την ύστατη μάχη με ό,τι δυνάμεις τους απέμειναν . Η μάχη όμως είχε ήδη κριθεί .
Κάπου εκεί η αντεπίθεση ξεκίνησε . Ατρόμητοι σαν άλλοτε , μπαρουτοκαπνισμένοι , ξεπρόβαλαν ο ένας μετά τον άλλο από το βάθος της σκοτεινιάς και του καπνού, κατά δεκάδες , έως και 100 μαζί , σα να φορούσαν περικεφαλαίες και στα χέρια τους να κρατούσαν δόρυ και ασπίδα . Με αυτά χτυπούσαν το τέρας , σε κάθε φαράγγι , σε κάθε ρεματιά σε κάθε πλαγιά και στράτα , από χωριό σε χωριό ,από σπίτι σε σπίτι.
Οι μαχητές των χωριών της Β Εύβοιας , οι σύγχρονοι μυρμιδώνες , ήταν εκεί .Ποτέ δεν έφυγαν εδώ και χιλιάδες χρόνια , ποτέ δεν εγκατέλειψαν , κι ούτε πρόκειται να εγκαταλείψουν. Ήταν εκεί για να στείλουν ΞΑΝΑ το μήνυμα «Μολὼν λαβέ»!!
Δήμητρα Χ , μέλος της
