Παλαιστίνη δεν Υπάρχει πια Για να γίνει το Μεγάλο Ισραήλ

Αντρέας Μαρτσιλιάνο 

Το Σχέδιο του Τραμπ για την Παλαιστίνη είναι κραυγαλέο, ξεκάθαρο. Και δηλώνεται. Ένα εύκολο σχέδιο, τουλάχιστον στα λόγια. Η διαγραφή των Παλαιστινίων. Και έτσι να εξαλείψει, μια για πάντα, οριστικά, μια από τις κύριες, ίσως την πρωταρχική  αιτία των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή. 

Παράλογο; Όχι και τόσο. Σίγουρα, με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται τρελό, αλλά… υπάρχει μέθοδος σε αυτή την τρέλα. 

Αν ρίξουμε μια, έστω και σύντομη, ματιά στο παρελθόν, θα συνειδητοποιήσουμε στην πραγματικότητα ότι η Παλαιστίνη, ως πολιτική οντότητα, είναι μια αρκετά πρόσφατη εφεύρεση. 

Χρονολογείται, άλλωστε, από τότε που ο Αραφάτ, ο ιστορικός ηγέτης της PLO, την ανακήρυξε ανεξάρτητη. Το 1980. Στην καλύτερη περίπτωση, μπορούμε να πάμε μερικές δεκαετίες πίσω. Όχι πολλές. Διότι οι Αραβικοί πληθυσμοί των εδαφών αυτών άρχισαν να αισθάνονται διαφορετικοί από τους Ιορδανούς και τους άλλους Άραβες, επειδή ήταν υπό κατοχή από το Ισραήλ. Και ουσιαστικά εγκαταλελειμμένοι από τον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο. 

Τα υπόλοιπα είναι πρόσφατη ιστορία. Το όνειρο του Αραφάτ και των συνεργατών του. Η αμφιλεγόμενη και αβέβαιη γέννηση μιας Παλαιστινιακής Αρχής που ήθελε, χωρίς να τα καταφέρει, να είναι το έμβρυο ενός κράτους. 

Ο παραλογισμός αυτού του εμβρυακού κράτους που αρθρώνεται σε δύο ξεχωριστά εδάφη. Δυτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας. 

Η αδυναμία, για μια όλο και πιο αποδυναμωμένη και διασπασμένη Αρχή μετά το θάνατο του Αραφάτ, να διατηρήσει τον αποτελεσματικό έλεγχο των εκχωρημένων εδαφών. 

Η πολιτική του Ισραήλ και, κυρίως, του Νετανιάχου, ήταν ξεκάθαρα αντίθετη από την αρχή, με τη γέννηση ενός Παλαιστινιακού κράτους και στόχευε, αντ’ αυτού, μάλλον, στην υποστήριξη της επέκτασης των Εβραίων εποίκων και των οχυρωμένων κατοικιών τους. 

Η ουσιαστική, αδιαφορία, αν όχι η απόλυτη αποστροφή του Αραβικού κόσμου για το πρόβλημα των Παλαιστινίων. Ο οποίος, στα λόγια, πάντα υποστήριζε την Παλαιστινιακή υπόθεση. Αλλά μόνο στα λόγια, γιατί οι πολιτικές επιλογές και αποφάσεις πήγαιναν σχεδόν πάντα προς την αντίθετη κατεύθυνση. 

Και, τέλος, η κατάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς στη Γάζα. 

Το οποίο σίγουρα χώρισε το εμβρυώδες παλαιστινιακό κράτος στα δύο. Και, για το θέμα αυτό, επιβεβαίωσε μια πραγματικότητα που ελέγχεται από μια, ισχυρή, τζιχαντιστική ομάδα. Η οποία επιβλήθηκε δια της βίας στην κοινωνική και θρησκευτική πραγματικότητα των Παλαιστινίων. 

Η οποία είναι μια σύνθετη & πολύπλοκη πραγματικότητα, δεδομένου ότι σχεδόν το 30% είναι Χριστιανοί. Και ακόμη και η Μουσουλμανική πλειοψηφία απέχει πολύ από το να είναι ενιαία. Πάνω απ’ όλα, δεν μπορεί να αποδοθεί μαζικά σε μια φονταμενταλιστική ομάδα. 

Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παλαιά Παλαιστινιακή αντίσταση ήταν εθνικιστικού τύπου, χωρίς θρησκευτικά χαρακτηριστικά και ουσιαστικά κοσμική. Όπως, άλλωστε, είναι και ό,τι έχει απομείνει από την PLO. 

Η Χαμάς, από την άλλη πλευρά, έχει μια έντονα τζιχαντιστική ιδεολογία. Βεβαίως, διαφορετική από την Αλ Κάιντα και, κυρίως, από το ISIS, διότι προς το παρόν ενδιαφέρεται μόνο για τη διατήρηση του ελέγχου του εδάφους της Γάζας. Και, ίσως πάνω απ’ όλα, επειδή χρειάζονταν επειγόντως την υποστήριξη του Ιράν. Μιας Σιιτικής χώρας λοιπόν. Οι οποίοι, σύμφωνα με τα κριτήρια της Χαμάς θα έπρεπε να είναι αιρετικοί και να καταπολεμηθούν.  

Η πραγματικότητα οδηγεί συχνά σε περίεργες συμμαχίες. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει την προέλευση της Χαμάς. Η οποία δεν συνδέεται με τον, εκκολαπτόμενο, Παλαιστινιακό εθνικισμό. Αν μη τι άλλο, προβάλλεται, σε προοπτική, σε μια παναραβική πραγματικότητα. 

Εξ ου, όμως, και το σκεπτικό πίσω από τις αποφάσεις του Τραμπ. 

Η Παλαιστίνη ως κράτος είναι μια πρόσφατη εφεύρεση, ή μάλλον ένα όνειρο. 

Επομένως, μπορεί να εξαλειφθεί. Επαναφέροντάς το, λίγο-πολύ, σε αυτό που ήταν πριν από λίγο καιρό. Μια απλή γεωγραφική έκφραση. 

Ένα παραλήρημα; Ειλικρινά, θα ήμουν μάλλον προσεκτικός να το χαρακτηρίσω έτσι. 

Ένα παραλήρημα; Ειλικρινά, θα ήμουν μάλλον επιφυλακτικός στο να το χαρακτηρίσω έτσι. 

Ο Τραμπ πιέζει στην Αίγυπτο και την πιο πρόθυμη Ιορδανία να επωμιστούν τους Παλαιστίνιους που εκδιώχθηκαν από τη Γάζα. Και το Αμμάν να ανακτήσει τον έλεγχο μέρους της Δυτικής Όχθης. 

Η Αίγυπτος θα λάβει σημαντική οικονομική βοήθεια για να εξασφαλίσει τη μεταφορά Παλαιστινίων από τη Γάζα στο Σινά. 

Ένα υψηλό κόστος, σίγουρα, αλλά και πάλι χαμηλότερο από εκείνο ενός μακροχρόνιου, εξαντλητικού, πολέμου. 

Η Γάζα θα ολοκλήρωνε έτσι το όνειρο του Μεγάλου Ισραήλ. 

Και οι Παλαιστίνιοι απλά δεν θα υπήρχαν πια. 

Βέβαια, πρόκειται για ένα σχέδιο προς το παρόν. Στην υλοποίηση του οποίου στέκονται πολλά εμπόδια. Και ακόμη περισσότερα, όπως είναι αναμενόμενο, θα προκύψουν στο μέλλον. 

Ωστόσο, είναι ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Το οποίο πρέπει να εξεταστεί χωρίς, υπερβολική, έκπληξη. Και, κυρίως, χωρίς ανόητη ειρωνεία. 

ΠΗΓΗ: https://electomagazine.it/cancellare-la-palestina/ 

Μετάφραση : ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ