Γράφει ο
Από τα πολύ παλιά χρόνια, ορισμένοι πνευματικοί άνθρωποι είχαν παρατηρήσει την επίδραση που ασκεί το Πνεύμα πάνω στο Σώμα. Είχαν προσέξει και μελετήσει καλά όλα τα φυσικά και ψυχικά φαινόμενα και είχαν αντιληφθεί τη σημασία που είχε η επίδραση τους στην εξέλιξη της ζωής των ανθρώπων και των κοινωνιών συνολικά. Οι Λατίνοι μάλιστα είχαν ως δόγμα το εξής: « Το Πνεύμα κινεί την Ύλη ».
Οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν μεγάλη σημασία στην καλλιέργεια του Πνεύματος , πράγμα το οποίο δημιούργησε το ανεπανάληπτο θαύμα της λαμπρής προχριστιανικής εποχής των προγόνων μας. Οι γίγαντες του θαύματος εκείνου ήξεραν καλά πολλά μυστικά του ανθρώπινου Πνεύματος . Ήξεραν όμως και κάτι άλλο: ότι όλα αυτά τα μυστικά δεν ήταν για τον πολύ κόσμο. Είχαν καταλάβει έγκαιρα ότι οι ψυχικές δυνάμεις , όταν ξεφεύγουν από τον έλεγχο της επιστήμης των μυημένων, αποτελούν « δημόσιο κίνδυνο ». Ήξεραν ότι οι αμαθείς , οι ημιμαθείς, οι φαντασιόπληκτοι , οι μυθομανείς, οι συκοφάντες, οι κομπλεξικοί , οι μανιακοί , οι ερασιτέχνες , οι σεξουαλικώς πεινασμένοι και οι πάσης φύσεως εκμεταλλευτές, θα έκαναν κακό στον πολύ κόσμο αν γνώριζαν ορισμένα πράγματα που είχαν σχέση με τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου. Ο πολύς κόσμος δυστυχώς δεν καταλαβαίνει εύκολα , δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα , δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον λογικό από τον τρελό. Διότι οι τρελοί έχουν ικανότητες καταπληκτικές τις οποίες λίγοι λογικοί μπορούν να αντιληφθούν – κι αυτοί πολύ δύσκολα.
Όμως τίποτε δεν μένει κρυφό για πάντα που κατά τον Σωκράτη « είναι ευκολότερο να κρατήσει κανένας πάνω στη γλώσσα αναμμένο κάρβουνο, παρά λόγο απόρρητο ». Έτσι, οι δυνάμεις των Θείων επιστημών έπεσαν στα χέρια του συρφετού των ανθρώπων εκείνων που επέφεραν την σημερινή πνευματική σύγχυση, παραμερίζοντας τους λιγοστούς σωστούς επιστήμονες. Να γιατί , ύστερα από δεκάδες αιώνες , οι Θείες επιστήμες βρίσκονται λίγο μόνο πιο μπροστά από το σημείο από το οποίο ξεκίνησαν, σε αντίθεση προς την τεχνολογική άνθηση, όπου οι πάσης φύσεως φαντασιόπληκτοι ή εκμεταλλευτές δεν μπορούν να βρουν εύκολα πεδίο δράσης. Τα έργα και οι ημέρες των ανθρώπων που ανήκαν και ανήκουν στις παραπάνω «ευγενείς» κατηγορίες , υπήρξαν η αφορμή για να κρατηθούν διαχρονικά οι πόρτες των πανεπιστημίων κλειστές , παρά τις φιλότιμες προσπάθειες λιγοστών αξιόλογων επιστημόνων που επεδίωκαν την προαγωγή της επιστήμης, για να περιορίσουν το κακό και να αναμορφώσουν τις κοινωνίες .
Έτσι φτάσαμε στη σημερινή εποχή της μετεξέλιξης ολόκληρων κοινωνιών που αν μη τι άλλο και νομίζω δικαίως , χαρακτηρίζεται ως « εχθρική ». Όταν για παράδειγμα απαγορεύεται στον γονιό να φιλήσει το παιδί του που μόλις έφτασε από το πανεπιστήμιο της τάδε πόλης. Όταν ο Α αντιμετωπίζει τον Β ως εν δυνάμει φορέα ενός καταστροφικού ιού και τον κρατάει σε απόσταση μιας ενδεδειγμένης ασφάλειας. Όταν το παιδί δεν αναγνωρίζει την έκφραση του προσώπου του φίλου και συμμαθητή του. Όταν ο τηλεθεατής προβληματίζεται από τον ανελέητο βομβαρδισμό τρομακτικών εικόνων , επεξεργασμένων πληροφοριών και δυσνόητων απόψεων τόσο των δημοσιογράφων, όσο και πολιτικών προσώπων σχετικών ή ασχέτων. Όταν ο πολίτης ακούει για το λαμπερό φως στην άκρη του τούνελ, αλλά φως δεν βλέπει. Όταν τα γκρίζα σύννεφα καπνού των ειδικών ή μη , αντί να αραιώνουν πληθαίνουν και δημιουργούν μία ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα . Όταν οι κατεκτημένες με αίμα και πίστη ελευθερίες του , τυλίγονται σε μια κόλα χαρτί του Εθνικού Τυπογραφείου και η ελευθερία μετατρέπεται σε λαβωμένο χελιδόνι . Όταν ανατρέπονται τα λόγια του Κικέρωνα « Ο ψεύτης δεν γίνεται πιστευτός και όταν ακόμα λέει την αλήθεια», αλλά και του Φ. Ντοστογιέφσκι « Ο άνθρωπος και ο πολίτης δεν θα υποταχτεί ποτέ στην τυραννία ». Όταν τα λόγια ενός αγνώστου, αναδύονται τόσο επίκαιρα όσο ποτέ «Η δημοκρατία βρίσκεται σε δοκιμασία σ’ ολόκληρο τον κόσμο, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη φορά ». Όταν η σφαγή ανθρώπου από άνθρωπο, το κατά των Λατίνων « Homo Homini Lupus est » ,γίνεται καθημερινό φαινόμενο σε ολόκληρη την υφήλιο. Όταν το «Εγώ » υπερισχύει του « Εμείς ». Τότε ναι, η ατμόσφαιρα γύρω μας είναι και θα γίνεται όλο και περισσότερο εχθρική.
Έτσι δυστυχώς φτάσαμε σε μια καμπή της ιστορίας όπου το πνεύμα χάνει την ουσία του, η αρετή μας κουνάει το μαντήλι και η Αρχαία Σοφία των μεγάλων Διδασκάλων της προχριστιανικής Ευρώπης, χάνεται στα πυκνά και θολωμένα σύννεφα ενός καπνού που ο ίδιος με τις πράξεις του δημιούργησε . Αυτός ο τόσο δημιουργικός και πνευματικός κάποτε άνθρωπος , κατάντησε κατά τον Βίλχελμ Ράιχ « ένας ανθρωπάκος , ένα αξιοπρεπές , εργατικό και συνεργάσιμο ζώο ». Ναι συνεργάσιμο. Τόσο συνεργάσιμο που προτιμά την μοναξιά του, που κατά τον Ράλφ Ουάλντο Έμερσον «είναι το καταφύγιο του στοχαστή, του μεγαλοφυή ο αχώριστος σύντροφος ». Αλλά εδώ δεν πρόκειται για μεγαλοφυείς ανθρώπους και στοχαστές, αλλά για καθημερινούς τρομοκρατημένους και καταθλιπτικούς Xomo Economicus των επί της Γης κοινωνιών.
Θα μπορούσε άραγε ο Μέγας των Σοφών Διδάσκαλος Σωκράτης τότε να φανταστεί , να επεξεργαστεί και να καταλάβει σε βάθος μελλοντικές αναδυόμενες έννοιες όπως : «μετ-άνθρωπος», «Κλωνοποίηση και Κρυωνική», « Up loading και τεχνητή νοημοσύνη»; Ίσως όχι , αλλά σίγουρα θα είχε να αντιπαραθέσει χιλιάδες Σοφίες αναφορικά με τα υπαρξιακά θέματα του ανθρώπου αλλά και της πολύπλοκης και περίπλοκης λειτουργίας της Φύσης γενικώς και ειδικώς. Αυτές όμως ίσως θα ήταν Σοφίες «μη συμβατές» με την πορεία της σημερινής ανθρωπότητας , η οποία όπως δείχνουν οι εξελίξεις , για κάποιους θα είναι μοιραίες και επιζήμιες για όλη την ανθρωπότητα και για άλλους καταλυτικές για την πορεία εδραίωσης του λεγόμενου « μετ–άνθρωπου » στο άμεσο μέλλον. Τα γεγονότα μάλλον ρίχνουν ειδικό βάρος στους πρώτους.
Μήπως λοιπόν μέρος της θαυμαστής Σοφίας του ανθρώπου όπως αυτή εκφράστηκε ποικιλοτρόπως στην αρχαιότητα, έχει ημερομηνία λήξης ; Μήπως δηλαδή , μετά από 2.500 χρόνια της γνωστής και καταγεγραμμένης ύπαρξης και δράσης του ανθρώπου σε όλα τα επίπεδα, δεν είναι δυνατή η εφαρμογή κάποιων από αυτές ; Διαφορετικά πώς εξηγείται το γεγονός ότι το πιο εξελιγμένο είδος του πλανήτη, ναι αυτός ο ανθρωπάκος , κατάντησε ένα είδος λύκου που καταστρέφει στην πορεία του τόσο τον όμοιο του και την φύση , όσο και τον ίδιο του τον εαυτό ;
Όταν λοιπόν ο ανθρωπάκος , όσο μαθαίνει περισσότερα πράγματα για τον μετ-ανθρωπισμό, την Τεχνητή Νοημοσύνη, την Οργουελιανή Κοινωνία, την Νέα Τάξη Πραγμάτων, καθώς και τα θαυμαστά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας τόσο στη Γη , όσο και στο Διάστημα και συγχρόνως οργιάζει η φαντασία του στο διηνεκές, τόσο πιο οικείος νοιώθει με την ιδέα του 5 G , τη διασύνδεση των πάντων , άψυχων και έμψυχων species και ρέπει προς τη Νέα Εποχή περισσότερο με αίσθηση ευχάριστης προσμονής , παρά με προβληματισμούς.
Το αν αυτή η Νέα Εποχή που εισέρχεται το αξιοπρεπές , εργατικό και συνεργάσιμο αυτό ζώο και μάλιστα όπως την προσομοιάζουν οι « Ελεγκτές του Συστήματος» , θα είναι καλύτερη από την σημερινή εποχή της αμφισβήτησης των πάντων, αυτό είναι κάτι που θα πρέπει ίσως πρώτα να το βιώσει και μετά να κριθεί. Σ’ αυτό το σημείο φαντάζομαι ότι κάποιοι θα διαφωνήσουν έντονα, όμως πώς αποδεικνύεται ότι ο αυριανός πολίτης της εποχής των ιπτάμενων οχημάτων, θα είναι δυστυχισμένος ; Ακόμη κι αν πάρουμε ως δεδομένο ότι ο Άλντους Χάξλεϋ και ο Τζωρτζ Όργουελ είχαν προφητικές ικανότητες και προέβλεψαν με απόλυτη ακρίβεια τα χαρακτηριστικά της Νέας Εποχής στα βιβλία τους, πώς μπορούμε να προεξοφλήσουμε ότι ο πολίτης που θα γεννηθεί π.χ. το έτος 2035, θα είναι δυστυχισμένος ; Άλλωστε κατά τον Αριστοκλή κοινώς Πλάτωνα : « Είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος εάν πρώτα δεν βελτιωθεί ο άνθρωπος ».
Συνεχίζεται…
