Σε μια εποχή που η μουσική σκηνή κατακλύζεται από εφήμερα ακούσματα και συμμετοχές που στοχεύουν αποκλειστικά στον εντυπωσιασμό και τα φώτα της δημοσιότητας, αναρωτιέται κανείς: Τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα τολμούσε να δείξει το αληθινό της πρόσωπο;
Φανταστείτε τη χώρα μας να εκπροσωπείται από έναν ήχο που δονείται από ιστορία. Τι θα γινόταν αν η Ευρώπη άκουγε έναν ρυθμό χαρούμενο, νεανικό και χορευτικό, ο οποίος όμως δεν θα μιλούσε για το “τίποτα”, αλλά για την υπέρβαση του θανάτου και τη φιλία που δάκρυσε μπροστά στον τάφο;
Αν η Ελλάδα έστελνε ένα τέτοιο τραγούδι, θα πετύχαινε κάτι που κανένα “φαβορί” δεν μπορεί να καταφέρει:
Θα μετέτρεπε τη σκηνή σε γέφυρα: Συνδέοντας τη μουσική και τους στίχους με τη ζωντανή μνήμη των προσφύγων της Νικομήδειας.
Θα πρότεινε μια νέα αισθητική: Εκεί που όλοι αναζητούν το εκκεντρικό, εμείς θα προβάλλαμε το αυθεντικό. Εκεί που όλοι τραγουδούν για το εφήμερο, εμείς θα τραγουδούσαμε για τον “Παππού” μιας ολόκληρης κοινότητας, τον Άγιο που περπατά ανάμεσα στα παιδιά.
Θα κατέθετε πρόταση πολιτισμού: Θα αποδεικνύαμε ότι η Ορθόδοξη παράδοση δεν είναι κλεισμένη σε μουσεία, αλλά είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μπορεί να χορέψει, να τραγουδήσει και να συγκινήσει τις καρδιές των νέων σε όλο τον κόσμο.
Φανταστείτε, την ώρα που ακούγεται αυτό του τραγούδι της ζωής, το πλήθος να κυματίζει την Ελληνική Σημαία. Εκείνη τη στιγμή, ο Σταυρός που δεσπόζει επάνω της δεν θα ήταν απλώς ένα τυπικό σύμβολο, αλλά η ίδια η καρδιά του τραγουδιού μας που χτυπά με υπερηφάνεια και ελπίδα μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων θεατών.
Ένα τέτοιο τραγούδι δεν θα ήταν απλώς μια συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό· θα ήταν μια δήλωση ταυτότητας. Θα έδειχνε ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο ο ήχος της στιγμής, αλλά η μελωδία που έρχεται από μακριά και ξέρει να αγκαλιάζει το μέλλον.
Γιατί τελικά, ο σκοπός της μουσικής δεν είναι μόνο να ακούγεται, αλλά να θεραπεύει τη ματαιότητα και να θυμίζει στον άνθρωπο ότι είναι πλασμένος για το Φως.
