Παρασκευή Σιδέρη : Η Κόλαση μέσα από τα δικά μου μάτια… αξίζει να της ρίξεις μια ματιά…

Γράφει Η Παρασκευή Σιδέρη

Συνηθίζω να κάνω αναφορές προσωπικών μου βιωμάτων όχι λόγω κάποιας σπουδαιότητας του προσώπου μου, ούτε λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας των εμπειριών μου αλλά λόγω της γνησιότητας αυτών και οι στόχοι των οποίων είναι ανιδιοτελείς και πηγάζουν από ακέραια συναισθήματα…

Όλοι γνωρίζετε ότι όσοι κάνουμε αναρτήσεις το κάνουμε χωρίς χρήματα, και χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες αν κρίνει κανείς ότι οι περισσότεροι διατηρούν την ανωνυμία τους και το κάνουμε γιατί πιστεύουμε σε “κάτι” και θέλουμε να το μοιραστούμε μαζί σας για καλό πάντοτε σκοπό και να ‘ναι πάντα καλά ο διαχειριστής μας, ο κύριος Μιχάλης και τον ευχαριστούμε!

Έτσι και τώρα, όπως αυθόρμητα σκέφτομαι έτσι αυθόρμητα θα παρουσιάσω και το συγκεκριμένο άρθρο που πηγάζει από την προσωπική μου ανάγκη να μεταδώσω όσο καλύτερα μπορώ την προσωπική μου εμπειρία για το πώς στο περίπου θα είναι η κόλαση που θα βιώσουμε όσοι κριθούμε από τον μεγάλο κριτή και καταλήξουμε σε αυτήν, την οποία απευχομαι για όλους ακόμη και για αυτούς που κατά την γνώμη μας την αξίζουν…

Αμάν κοπέλα μου,με τί κάθεσαι και ασχολείσαι Αυγουστιατικα, θα μου πει κάποιος! Και όμως, η αίσθηση αυτής της θλιβερής κατάληξης μετά από το υπέροχο δώρο της ζωής που μας χαρίστηκε δεν πρέπει να φεύγει ποτέ από μπροστά μας και θα πρέπει να αναμοσβηνει αλαρμ μαζί με τον “φόβο Θεού” και να κάνουμε στόχο ζωής την αιώνια ζωή!

Η αμαρτία ,όπως πολύ σωστά αποτυπώθηκε από τον ψαλμωδο Δαυίδ, συνυπάρχει από την κοιλιά της μητέρας μας ακόμη, από την στιγμή της σύλληψης μας και πορευόμαστε με αυτήν καθόλη την διάρκεια της ζωής μας.. το γεγονός όμως αυτό δεν πρέπει να μας εφησυχαζει αλλά αντιθέτως να μας κινητοποιεί!

Οι αμαρτίες μου λοιπόν πολλές, όπως και των περισσότερων και δεν τις ξεχωρίζω σε μικρές και μεγάλες γιατί οι μικρές είναι αυτές που οδηγούν στις μεγαλες και γιατί ένας είναι ο Κριτής αυτών!

Για πρώτη φορά, και σ’ ευχαριστώ θεέ μου δημόσια για αυτήν την δωρεά σου, διαισθάνθηκε όλο μου το είναι την διαδικασία, την διαδρομη της αμαρτίας με αρχή, μέση και τέλος και τα αμέτρητα καλούδια που μου χαρίστηκαν!

Είναι γλυκό λεν το πιοτό της αμαρτίας.. και πολύ ορθά το λεν γιατί έτσι ξεκινάει, γλυκά, χωρίς πολλά-πολλα καμπανάκια μέσα στο κεφάλι σου και όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ της! Ξεκινάς λοιπόν το ταξίδι μαζί της χωρίς “περιττές” αποσκευές και πολλά κανονισματα και βουρ όπου βγει…

Ο Θεός μας είναι πρεσβευτής της ελευθερίας και αφού μας ψελλίσει μέσα από την συνείδηση μας ποιο είναι το σωστό ,μας αφήνει ελεύθερους να επιλέξουμε… και δυστυχώς οι περισσότεροι αγνοούμε την υπέροχη αυτή φωνουλα και επιλέγουμε την εκκωφαντικη φωνή του κραχτη και πάμε να γευτούμε την απατηλή πραμάτεια του !

Ήδη επιβιβαστήκαμε στο τρενάκι του τρόμου και ενώ έχουμε αρχίσει να διαισθανόμαστε ότι κάτι δεν μας αρέσει δεν κατεβαίνουμε ..ο Θεός ποτέ δεν μας εγκαταλείπει, μας θέλει κοντά του και διακριτικά ,σαν Κύριος που είναι, προσπαθεί να μας επαναφέρει αλλά μάταια τις περισσότερες φορές..

Ξέρει πολύ καλά ότι είμαστε “ζαλισμενοι” από την αμαρτία και όποια “διατάραξη” θα μας φανεί ενοχλητική και απλά μας “παραχωρεί” την ησυχία μας για την ώρα!

Είναι κοινό μυστικό ότι όλοι οι αμαρτωλοί αντιλαμβάνονται την αμαρτωλοτητα της πράξης τους αλλά για α’β’γ’ λόγους επιλέγουν να την τελέσουν.. τώρα η αμαρτία αρχίζει να αποκαλύπτεται σιγά-σιγά και την επιφανειακή γλυκαδα της καραμελας διαδέχεται μια γλυκόπικρη γεύση την οποία παραταύτα δεν λέμε να φτύσουμε… και μαζί με την όποια θολή ενοχή που αισθανόμαστε, αρχίζουν και οι “παράπλευρες απώλειες” που κάποιοι τις αποδίδουν στο κακό φεγκ σούι και άλλοι στην γκαντεμια τους αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από την Θεία επέμβαση που πραγματοποιείται για να μας αποτρέψει από την συνέχιση της αμαρτίας και τί εννοώ… μεσα σε δέκα μέρες και κατακαλοκαιρο ,χαλάει το ψυγείο, η καινούρια τηλεόραση, σπάει το τηλέφωνο, παθαίνει μια κοστοβορα ζημιά το δόντι και έχω κάτι μικροπροβλήματα υγείας ικανά όμως να με ταράξουν και να πηγαινοέρχομαι στους γιατρούς!

Όμως εκεί…τώρα το πλήρωσα το εισιτήριο, κρίμα να κατέβω! Κοινως, αφού την ξεκίνησα την αμαρτία ας την ολοκλήρωσω και η ηθική μαζί με την λογική παν περίπατο… όσο αυτές λοιπόν πάνε περίπατο ,εσύ πας ντουγρού για τον γκρεμό!

Όλα μέσα σου είναι ακόμη θολά: οι τύψεις, οι συνέπειες, η καταπάτηση των αξιών σου ,το πρόσωπο του Κυρίου σου!

Ο Κύριος όμως βλέπει καθαρά και με μάτια γεμάτα αγάπη αναμεμιγμένα με θλίψη σου στέλνει ανθρώπους για να σε επαναφέρουν και τί “καλή μου” και τί “χρυσή” μου αλλά εσύ εκεί, τον χαβά σου!

Μην σου πω ότι δυσανασχετείς κιόλας… δεν φτάνει που λουζεσαι όλα τα κακώς κείμενα της αμαρτίας έχεις και αυτήν την “φωνουλα” που τρεις και λίγο σε αναστατώνει έχεις και τις τσιριδες των κολλητών! Αστο, ευχαριστώ δεν θα πάρω, αφήστε με όλοι στο χάλι μου, γιατί για χάλι πρόκειται..

Ο Θεός μας ,σύμφωνα πάντα με το θέλημα Του, δεν σταματά να επεμβαίνει και να περιμένει υπομονετικά να κατέβεις από το τρένο με τον δικό του μοναδικό τρόπο! Εμένα ας πούμε, αν και με κακοφανηκε στην αρχή, επέλεξε μονος του να μου κλείσει τον δρόμο κατεβάζοντας τις μπάρες και τον ξανά ευχαριστώ γι’αυτό… τότε όμως οχι! ναι μεν είχα κατέβει από το βαγόνι της αμαρτίας αλλά μέσα μου ήθελα να ολοκληρώσω την διαδρομή και ας ξεπροβάλει πλέον μπρος τα μάτια μου ο γκρεμός! Πόση υπομονή, αγάπη, μακροθυμια και έλεεος μας δείχνεις θεέ μου και εμείς τα ανθρωπακια μια μικρή σπίθα να δούμε από τον αδερφό μας αμέσως ανάβουμε φωτιά! Και από την άλλη, πόσο μεγάλη απάτη είναι ο δημιουργός της αμαρτίας…

Ωραία,ουφ! Ξεμπερδεψα με δαυτην την κακιασμενη και δόξα τω θεώ δεν λες; Τι ήταν και αυτό; πολύ κακό για το τίποτα τελικα! Απαπα, ξανά μακριά από μένα οι αμαρτίες… και πριν λαλήσει πετεινός αρχίζουν οι αμαρτωλοί λογισμοί και δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό και νατο μπροστά μου το κακό! Τώρα όμως το χαιδεμα θα το διαδεχτεί η σφαλιάρα και πολυ κακώς άργησε… Αυτός όμως ξέρει ακριβώς και τον χρόνο και τον τρόπο!

Τώρα τι γίνεται; Τι να πρωτομαζέψω; Τον καημό που δεν γεύτηκα μέχρι ρανιδας την αμαρτία; Τις συνέπειες των πράξεών μου ,που χτύπησαν αλύπητα το περιβάλλον μου; Την ντροπή μου; Την λύπη μου για την αδυναμία που έδειξα; Και προπάντων την συνειδητοποίηση της προδοσίας που επέδειξα στον Κύριο μου;

Τώρα αρχίζω πραγματικά να ζω μια κόλαση επί γης! Ο Κυριος που τα πάντα με σοφία εποίησε, με έκανε να ξεράσω την αμαρτία μέχρι τελικής καθάρσεως μέσα από την παιδαγωγια Του!

Τώρα λοιπόν αρχίζω και αισθάνομαι πραγματικά τί πάει να πει ενοχή και τύψεις, τι πάει να πει φόβος, ταραχή και θλίψη ..το μαρτύριο της καθάρσεως μέσα από την παιδαγωγια με παραλύει, έρχονται εικόνες στο μυαλό μου με τρομακτικες αποκαλύψεις και τρομάζω, αρχίζω να απομονώνομαι από τους ανθρώπους γιατί ντρέπομαι, γίνομαι σιγά σιγά τόσο μικρή που δεν υπάρχω ..με ακυρώνω, με κατακρίνω, με φτύνω και δεν θέλω να με βλέπω! Μέρα και νύχτα ζω με τον εφιάλτη και αυτός αλλάζει πρόσωπο και γίνεται κάθε φορά ακόμη πιο αποκρουστικος.. Περασαν μέρες ,μήνες και έκλεισα κοντά χρόνο και Δόξα τω θεώ που δεν ήμουν ποτέ επιρρεπής σε οποιαδήποτε κατάχρηση και γλύτωσα και τα χειρότερα και επιτέλους το σκοτάδι το διαδέχεται το φως… τα μάτια μου αν και χαμένα από την πολλή τρομάρα και θλίψη βλέπουν τώρα καθαρά και βλέπω τον Κύριο μου! Είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας μου… αρχίζω να τον πλησιαζω δειλά δειλά γιατί τον ντρέπομαι αλλά μέσα μου κάτι με σπρώχνει προς αυτόν και εγώ ακολουθώ… αρχίζω και γεμίζω από την παρουσία Του μελετώντας Τον και συνομιλώντας μαζί Του!

Έχω αρχίσει να ζεσταίνομαι και να τον αναζητώ όλο και πιο πολύ και Αυτός δεν μου χαλάει χατίρι και μου αποκαλύπτεται! Οι τρομερές τύψεις και οι ενοχές μου υπάρχουν αλλά ξεθωριάζουν σιγά σιγά και πλέον επιθυμώ διακαώς να σβηστούν και να γίνω “πιο λευκος από το χιόνι”… πρώτη φορά νιώθω τί πάει να πει καρδιακή προσευχή και τί σημαίνει θείος ποθος και πλημμυρίζω χαρά! Αλλά η αμαρτία μου ,αμαυρώνει ακόμη την ψυχή μου! Το ξέρω όμως ότι δεν θα φύγει ποτέ από εκεί ,για να μου θυμίζει την αμαρτωλοτητα της και να με συγκρατεί από την μια και για να μου θυμίζει την πέτρα που σκονταψα πάνω της και αφού έπεσα, σηκώθηκα και κοίταξα ψηλά τον Κύριο μας και έφτιαξα την σχέση μου μαζί Του και Αυτός την έκανε ακόμα πιο δυνατή και ποθητή!

Αναλογιστείτε τώρα καλοί μου άνθρωποι, αν για μία μόνο αμαρτία περνάει ο άνθρωπος όλο αυτό το μαρτυριο των τύψεων, των δυσάρεστων συναισθημάτων και των υπαρκτών ή νοερών φόβων επί γης, τί θα γίνεται στην κόλαση όπου θα “μαστιγωνομαστε” για όλες τις αμαρτίες μας στο σύνολο τους εις τους αιώνες των αιώνων…!!!

Πόσο ευγνώμων σου είμαι Κυριε για την παραχώρηση σου γι αυτό το αμαρτωλό μου ταξίδι..

Και προς Θεού δεν συνιστώ σε κανέναν να αμαρτάνει αλλά ου μη γένοιτο εύχομαι να βιώσει την αμαρτία και την κάθαρση του όπως την βίωσα και γω και να βγει κερδισμένος…καλή μετάνοια σε όλους !

Υ.Γ Οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι αλλά είναι ευκαιρία μέσα από αυτές τις δυσκολίες να στρέψουμε τον εαυτό μας αλλού, σε άλλες καταστάσεις πιο αποδοτικες και κυρίως πνευματικες! Ζούμε, αν όχι ακριβώς τα έσχατα, προς τα έσχατα και καλό είναι να ξεχάσουμε την ζωη όπως την ξέραμε… να σπουδάσω, να βρω και μια καλή δουλειά, να παντρευτώ και να χτίσω ένα ωραίο σπίτι και να κάνω και ένα κομποδεμα και να πάρω και ένα αυτοκίνητο και και… και φυσικά δεν εννοώ να παραδωθεις και να κλειστείς στην μιζέρια σου και στην δυστυχία σου αλλά να την δεις αλλιώς!

Άρχισε να ψάχνεις τον αδερφό σου, άρχισε να ψάχνεις τα παιδιά σου, άρχισε να ψάχνεις τον εαυτό σου εσωτερικά και πνευματικά και άρχισε να ψάχνεις τον Θεό σου! Πλέον η μόνη σίγουρη επένδυση είναι αυτή και προπαντώς είναι αρεστή στον Κύριο μας… Τα ίδια λέω στον εαυτό μου τα ίδια λέω και στον άντρα μου, να μην αγωνια και να μην τον πιάνει πρεμουρα για το μέλλον μας αλλά να παλευουμε για το σήμερα και για κάτι ουσιώδες… πλέον δεν ξέρει κανείς τί τον ξημερώνει!

Κόπιασες όλη σου την ζωή για ένα σπίτι και πλέον το σενάριο της πυρκαγιάς, του σεισμού, του πολέμου είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα.. τί θα κάνεις; θα ζεις με τον επικείμενο φόβο της καταστροφής του; ή πιστεύεις πως έχεις την εξουσία να το προστατεύσεις; έχεις όμως την δυνατότητα να τα εμπιστευτείς όλα στον Θεό μας και συ να ασχοληθείς με τα πάνω που προανέφερα…