Γράφει η Παρασκευή Σιδέρη
Δεν ξέρω, αλλα όταν συνειδητοποίησα ότι για άλλη μία φορά αυτοι που κρατάμε την δύναμη στα χέρια είμαστε εμείς οι ίδιοι, και ότι πάλι εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να την χρησιμοποιήσουμε αλλά για καταστροφικούς σκοπούς, τρελαίνομαι, και πάλι τα έχω με σένα άνθρωπε ..
Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του Κυρίου Ιησού Χριστού μας και θα σταθώ στο συγκλονιστικό, από κάθε άποψη γεγονός, αυτό της σύλληψης του..
Οι περισσότεροι “χριστιανοί” λοιπόν εξαπολυουμε τα εξ αμάξης στους κακούς Φαρισαίους, στους κακούς αρχιερείς, στον διπλωμάτη Πιλάτο, στον προδότη τον Ισκαριώτη και προσπερνάμε στο γρήγορο, το χαζοβιολικο πόπολο!
Για μένα, την μεγαλύτερη ζημιά, την μεγαλύτερη προδοσία, την μεγαλύτερη αναλγησία και την μεγαλύτερη ανοησία την επέδειξε αυτο ακριβώς το πόπολο, και δεν εστιάζω στους Εβραίους..
Όπως όλοι ξέρουμε λοιπόν, ο Πιλάτος πρότεινε, σύμφωνα με το έθιμο του Πάσχα, να διαλέξει το “φιλοθεαμον” κοινό σε ποιόν από τους δύο, τον Μεσσία ή τον Βαραββα, θέλει να απονείμει χάρη και με ελαφρά την καρδία το πόπολο επέλεξε τον Βαραββα..
Προσέξτε τώρα,με ποιο κριτήριο κατέληξαν σ αυτήν την αποκαρδιωτική απόφαση.. τους ξεσήκωσαν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι, μαθαίνουμε μέσα από τους Ευαγγελιστές μας, και τα κουτορνιθια ξέχασαν στο πιτς φυτίλι και τα θαύματα που έκανε μπροστά τους, ξέχασαν και τα ρούχα που Του έστρωναν στον δρόμο, κατά την είσοδο του στα Ιεροσόλυμα, ξέχασαν και οι 5000 το φαι που έφαγαν από το πουθενά και όπως ο σταρ πάνω στην σκηνή ζητάει από το πόπολο να χειροκροτήσει έτσι και αυτοί άκουσαν ευλαβικά τους αρχιερείς και πείστηκαν και γράψανε την μαύρη ιστορία τους …
Ιστορία όμως που εξακολουθεί να γράφεται με μελανό μελάνι, γιατί μια απο τα ίδια και στις μέρες μας και βάση λογικής μια από τα ίδια και στο μέλλον και σε παίρνει η μπάλα και σένα χριστιανέ, μην πω κυρίως εσένα..
Δεν θα κάνω αναφορα για τις σημερινές προδοσίες γιατί είναι ατέρμονες και θα σταθώ λίγο στην αποτελειωτικη προδοσία στο εγγύς μέλλον..
Όταν επικρατήσει λοιπόν το απόλυτο χάος και η απόλυτη αθλιότητα στον κόσμο (οσονουπω), αποτέλεσμα των αμαρτιών μας, μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό, τότε θα Του μπηξουμε το κοφτερό μαχαίρι όσο πιο βαθιά γίνεται..
Το πόπολο θα χάσει κάθε λογική κρίση και πνευματική νόηση και εκεί να δεις τί θα Του σουρουν! Τι αναίσθητο, τι άσπλαχνο, τι εκδικητικό, τι άφαντο, τι σκληρό, τι τζάμπα Θεό θα τον χαρακτηρίσουν, και αντί να πέσουμε καταχαμα και να μετανοήσουμε, θα γίνονουμε χειρότεροι από ότι είμασταν και θα τον αναθεματιζουμε για τα κακά που μας βρήκαν, και πάλι ο Κύριος μας ευθύνη δεν θα φέρει καμία, για την ανεξέλεγκτη πτώση μας..
Αιώνες τώρα το πόπολο δεν έμαθε να ξεχωρίζει απλά πράγματα… τον φίλο του από τον εχθρό του καθως και δεν έμαθε, από την στιγμή που ξεχώρισε τον φίλο του, πως να τον κρατήσει αλλά έγινε μάστερ στην προδοσία!
Θα αναπτύξω και ένα άλλο θέμα που με συγκλόνισε…
Όλοι μας γνωρίζουμε ότι ζούμε καταστάσεις πρωτόγνωρες και οι περισσότεροι ψαχνομαστε νομικά, λογικά, θεολογικά και γενικά ψάχνουμε τρόπους πως να πείσουμε τους άλλους ότι η επιβολή του εμβολίου, της ταυτότητας, του Π.Α, σε λίγο και του ενδοδερμικου τσιπ, είναι παράνομη, είναι αδικαιολόγητη και γενικά είμαστε αρνητικοί βρε παιδί μου σε οποιαδήποτε επιβολή και έτσι είναι..
Και έτσι είναι, γιατί έτσι μας δίδαξε ο Μέγας διδάσκαλος, ο ίδιος ο Κύριος μας με το αυτεξουσιο!
Οποιος δηλαδή πάει να μας πείσει για την αναγκαιότητα της οποιαδήποτε επιβολής, οφείλουμε να προβάλουμε ως μέγιστο επιχείρημα το αυτεξουσιο..
Και ο ίδιος ο Θεός ξέρει ότι ο σ@τ@ν@ς μας προξενεί ανεπανόρθωτο κακό, αλλά μας τον παραχωρεί και μας αφήνει ελεύθερους να τον ακολουθήσουμε ή να τον αποφύγουμε ..
Έτσι και εμείς, ενώ ξέρουμε φερειπειν ότι η παλιά ταυτότητα δεν θα μας “διευκολύνει” και θα “ταλαιπωρουμαστε” θέλουμε να έχουμε το ελεύθερο να επιλέξουμε την “δυσκολία” και την “ταλαιπωρία” με την παλιά ταυτότητα γιατί είμαστε χριστιανοί και γιατί έτσι μας τα δίδαξαν και γιατί έτσι οφείλουμε να τα τηρούμε!
Η μουσουλμάνα για παράδειγμα, που δεν γνωρίζει για το αυτεξουσιο του Χριστού μας, εχει το ελεύθερο στην έκδοση διαβατηρίου να φοράει την μαντίλα αλλά εγώ που είμαι χριστιανή και είμαι ας πούμε υποχρεωμένη να εφαρμόζω τα της θρησκείας μου, μου απαγορεύουν να φοράω τον σταυρό μου..
Που είστε ιερείς να ενημερώσετε το ποίμνιο σας για τα δικαιώματα του και για τα ευλαβικά του καθήκοντα;
Ίσως σε κάποια μουσική συναυλία εντός του ξένου οίκου, του οίκου του Θεού!
Άραγε, έχετε συνειδητοποιήσει ότι δεν είστε ιδιοκτήτες του οίκου Του, ούτε καν νοικιαρηδες και απλά ο Κύριος σας τον παραχώρησε για να ποιμανετε τα πρόβατα Του και μέχρι εκεί;
Κοινώς, με το αυτεξουσιο και μόνο που μας παραχωρήθηκε, θα έπρεπε να εξανεμιστεί οποιαδήποτε υποχρεωτικοτητα και οποιαδήποτε αναγκαιότητα αλλά να ναι καλά τα “κουμάντα” ..
Και μέρες που είναι, θα αναφέρω ένα περιστατικό για την δύναμη της αγάπης..
Δεν ανήκω στους φιλοζωους, χωρίς να σημαίνει ότι θα βλάψω ποτέ μου ζώο!
Τα παιδιά μου πάλι, σαν παιδιά που είναι αγαπάνε τα ζώα..
Στην γειτονιά λοιπόν έχει αρκετά σκυλιά και ένα συγκεκριμένο, είναι αυτό που λέμε ο φόβος και ο τρόμος..
Είναι κατάμαυρο και μεγαλώσομο και σχεδόν όλοι, όταν το βλέπουν το κυνηγάνε με τις πέτρες..
Μια μέρα, βλέπω τα παιδιά μου να προχωράνε στον δρόμο μαζί με το σκυλι και λαχταρησα..
– Μαμά,το σκυλί κάθε μέρα μας πηγαίνει στο σχολείο και όταν τελειώνουμε, μας περιμένει να φύγουμε μαζί!
Αυτό ήταν.. Τα παιδιά του δώσανε αγάπη, και αυτό την ανταπέδωσε!
Για μένα η ανεκτίμητη αγάπη είναι αυτη μεταξύ των ανθρώπων, η οποία έχει ψυχρανθεί και εύχομαι να αρχίσουμε όλοι μας να σπάμε τον πάγο..
