ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, (Η ΠΡΟΫΠΑΡΞΗ, Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ).

Εἰσαγωγικά 

Ἡ ἐργασία αὐτή ὑπό τήν μορφή ἐρωταποκρίσεων, εἶναι ἔργο τοῦ Ἀρχιμ. π. Προκοπίου Παπαθεοδώρου μέ τίτλο: Ἁγιογραφικά μελετήματα. Ἀναφέρει τίς ἐρωτήσεις μέσα ἀπό τόν βίο τοῦ Κυρίου μας, σχεδόν μόνο τά χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς.  

Ἡ ἐργασία αὐτή εἶναι κατατεθημένη στό περιοδικό «Ἑφημέριος» τ. 1,2, τοῦ 1955, τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.  

Μᾶς κέντρισε τό ἐνδιαφέρον οἱ ἐρωτήσεις τῆς ἐργασίας αὐτῆς καί ἑρμηνεύ-σαμε τά ἀναφερόμενα χωρία ὄχι μόνο γιά τήν προσωπική μας ὠφέλεια ἀλλά καί τῶν ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν. 

Ἡ ἑρμηνεία τῶν κειμένων πραγματοποιήθηκε ἀπό τήν: Καινή Διαθήκη, τοῦ Παν. Τρεμπέλλα, «ὁ Σωτήρ» 1991. 

Ὑπάρχουν βέβαια λάθη γραμματολογικά καί συντακτικά καί γι’ αὐτά ζητοῦμε τήν ἐπιείκιά σας. 

Ἀπευθύνονται, ὅπως ἀναφέρεται στήν εἰσαγωγή κυρίως σ’ ὅσους «ἔχουν θέ-σει τήν χεῖρα των ἐπί τό ἄροτρον» καί καλλιεργεῖται τό χωράφι πού εἶναι οἱ ψυ-χές μας.  

Ἡ καλλιεργημένη γῆ νά ἀποδώσει πολλούς πνευματικούς καρπούς πρός δόξα τοῦ Κυρίου καί τήν σωτηρία μας.  

Μέ τήν εὐχή τοῦ κοιμηθέντος π. Προκοπίου Παπαθεοδώρου, ὁ Κύριος νά ἀνα-παύσει την ψυχήν του καί γιά μᾶς νά εὔχεται. 

 

Α. Η ΠΡΟΫΠΑΡΞΗ 

 

1. Ἔχει ἀρχή ὑπάρξεως ὁ Χριστός; 

 

Ὄχι γιατί εἶναι αἰώνιος, ὁ Δημιουργός, ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, τήν Ἁγία Τριάδα. 

Ὁ Χριστός ὑπῆρχε κατά τήν ἀρχή τῆς δημιουργίας. (Ίωάνν. α, 2) 

Ὑπάρχει προτήτερα ἀπό ὅλα, καί ἀπό αὐτόν συγκρατοῦνται τά κτίσματα καί διατηροῦνται στήν ὕπαρξή των ἀλλά καί κυβερνιῶνται. (Κολ. α, 17).  

Ἀλήθεια σᾶς λέγω, προτοῦ γεννηθεῖ ὁ Ἀβραάμ, πρίν δύο χιλιάδες χρόνια, ἐγώ ὑπάρχω αἰωνίως καί πρό τῶν αἰώνων. (Ἰωάνν.η 45, 58). 

Ὁ Χριστός ἦταν χθές, εἶναι καί σήμερα ὁ αὐτός καί θά εἶναι ὁ Ἴδιος καί στούς αἰῶνες. (Ἑβρ. ιγ, 8). 

Εἴθε νά εἶναι σέ σᾶς Χάρη καί εἰρήνη ἀπό τόν Θεόν Πατέρα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ πράγματι καί ἐξ ἑαυτοῦ ὑπάρχων καί ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε πάντοτε καί θά ὑπάρχει διαρκῶς καί στό μέλλον, καί ἀπό τά πλούσια πνευματικά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι ἐμπρός στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ ἕτοιμοι νά σταλοῦν πρός φωτισμό καί ἁγιασμό τῶν ἀνθρώπων. 

Ἐγώ βεβαιώνω τοῦτο, ὁ ὁποῖος εἶμαι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή πού ἐδημιούργησε τά πάντα καί τό τἐλος στό ὁποῖο θά καταλήξουν στόν ὕψιστο σκοπό ὅλα… εἶναι ὁ Θεός ὁ Παντοκράτωρ. (Ἀποκ. δ, 4, 8). 

 

2. 2. Πού ἦταν πρίν γεννηθεῖ ὁ Χριστός στήν Βηθλεέμ;

 

Ὑπῆρχε ἀχώριστος ἀπό τόν Θεό καί ἦταν πλησιέστατα πρός αὐτόν. Γιατί εἶναι ὁ τέλειος Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός. (Ἰωάνν. α, 1). 

Ὑπῆρξα πάντοτε γιά τό Θεό ἡ μόνιμη χαρά καί μακαριότητά Του. Κατά τό διά-στημα τῆς δημιουργίας, ἐγώ ἀπήλαυσα τήν χαρά καί τήν τέρψη τοῦ προσώπου Του (τοῦ Θεοῦ Πατρός). Καί ἐφραίνετο ὁ Χριστός βλέποντας τούς υἱούς τῶν ἀνθ-ρώπων τῆς γῆς. (Παροιμ. η, 30-31). 

Ὁ Υἱός πού γεννήθηκε μόνος ἀπό τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ Πατρός καί εἶναι ἀχώρι-στος πάντοτε ἀπό αὐτόν. Ὁ Χριστός μᾶς ἐξήγησε καί μᾶς γνώρισε τόν Θεό Πατέ-ρα. (Ἰωάνν. α, 18). 

Κατά την ἀρχή τῆς δημιουργίας ὑπῆρχε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα ὡς ἄπειρος καί ζωντανός Λόγος, ἀπό τόν ἀπειροτέλειο καί πάνσοφο Νοῦ (Θεό Πατέρα). (Ἰωάνν. α, 1). Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔχει τήν αὐτήν οὐσία καί φύ-ση πρός τόν Θεό Πατέρα. ἀλλά εἶναι καί ἀπαράλακτος εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατρός, Ὁ Χριστός ὑπῆρχε πρό τῆς δημιουργίας λαμπρά ἀκτινοβολία τῆς ἐνδόξου φύ-σεως τοῦ Θεοῦ Πατέρα. (Φιλιππ. β, 6). 

Εἶναι Φῶς ἐκ Φωτός καί συνάναρχος μέ τόν Θεό Πατέρα. Περιέφερε καί κυ-βερνᾶ τά πάντα μέ τό παντοδύναμο πρόσταγμά Του. (Ἑβρ. α, 3). 

Στή συνομιλία τοῦ Κυρίου μέ τόν Φίλιππο: Λέγει σ’ αὐτόν ὁ Φίλιππος· Κύριε δεῖξε μας δι’ ἀποκαλυπτικῆς ὁπτασίας, τήν δόξα καί τήν ἁγιότητα τοῦ Πατέρα; Ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾶ: Τόσο καιρό εἶμαι μαζί σας καί δέν μέ ἐγνώρισες ἀκόμη ποιός εἶμαι κατά τήν θεία φύση; Ἐκεῖνος πού ἔχει δεῖ ἐμένα καί ἐκτίμησε τήν ἀλήθεια τῆς διδασκαλίας μου καί τήν ἁγιότητα τῆς ζωῆς μου καί τήν θαυματουργική δρά-ση, ἴδε καί τόν Πατέρα. Γιατί εἶμαι ὁ φυσικός Υἱός Του καί μέ τήν ἀνθρώπινη φύ-ση λάμπει ἡ δόξα καί ἡ ἁγιότητά Του. (Ἰωάνν. ιδ, 9).  

 

Β. ΟΥΡΑΝΙΟΣ 

 

1. Ποῦ ἀναφέρεται, ὅτι ὁ Χριστός ἦταν στόν οὐρανό 

 

Καί ὅμως ἀπό μένα θά μάθετε τά ἐπουράνια μυστήρια, λέγει ὁ Χριστός. Γιατί κανένας ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν ἔχει ἀνεβεῖ στόν οὐρανό γιά νά μάθει τά ἐπου-ράνια καί νά σᾶς διδάξει περί αὐτῶν, παρά μόνον ἐκεῖνος, πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό καί ἔγινε μέ τήν ἐνανθρώπηση Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι τώρα στήν γῆ. Ἐξακολουθεῖ ὡς Θεός πού εἶναι νά εἶναι πανταχοῦ παρών. (Ἰωάνν. γ, 13). Διά τῆς ἀναλήψεώς Του θά ἐπιστρέψει στόν οὐρανό. Ὅταν θά φύγει δέν θά τόν δοῦν τά μάτια σας.  (Ἰωάνν. στ, 2).  

Διά τῆς ἀναλήψεώς Του μίλησε προφητικά ὁ Δαβίδ, (Ψαλμ. ρθ, 1). Ὁ Μεσσίας ἐνῶ εἶναι ἀπόγονός Του ὡς ἄνθρωπος, ἀλλά συγχρόνως εἶναι καί ὁ Θεός του. «Κάθισε στά δεξιά μου (λέγει ὁ Θεός Πατήρ), καί νά ἀπολαμβάνεις καί ὡς ἄνθ-ρωπος θεῖες καί μοναδικές τιμές, (Πράξ. β, 34). 

Ὁ Ἰησοῦς πού ἔρχεται καί κατάγεται ἀπό τόν οὐρανό, εἶναι ἀνώτερος ἀπ’ ὅλ-ους γι’ αὐτό καί ὁμιλεῖ περί τῶν οὐρανίων μυστηρίων. (΄Ἰωάνν. γ, 31). Καί μαρ-τυρεῖ αὐτά τά ὁποῖα ἄκουσε ἀπό τόν Θεό Πατέρα. (Ἰωάνν. γ, 32). 

Τά λόγια τοῦ Ἰησοῦ κατέχουν τήν πλήρη καί ἀπόλυτη θεία ἀποκάλυψη καί δι-δάσκει ἀκριβῶς τήν διδασκαλία τοῦ Θεοῦ Πατέρα. (Ἰωάνν. γ, 34). 

Κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό καί μεταδίδει ζωή ἀθάνατο σέ ὅλους τούς ἀνθρώ-πους. (Ἰωάνν. στ, 33). Ἦταν στούς κόλπους τοῦ Πατρός καί διά τῆς ἐνανθρωπή-σεώς Του ἦρθε στόν κόσμο ὡς ἄνθρωπος, (Ἰωάνν. στ, 28), καί διά τῆς ἀναλήψεώς Του ἀνέβηκε στούς οὐρανούς. (Ἑβρ. δ, 9 -10). 

 

Γ. ΠΕΡΙ  ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ 

 

«Ὁ προφήτης Βαρούχ πού προφητεύει τήν ἐνανθρώπηση τοῦ προϋπάρχοντος Θεοῦ Λόγου: «Αὐτός εἶναι ὁ Θεός μας. Ὁὐδεί ἄλλος εἶναι ὅμοιος μέ Αὐτόν. Αὐτός εῠρεν ὅλη τήν ὁδό τῆς σοφίας καί ἔδωκε αὐτήν στόν Ἰακώβ, τόν δοῦλο Του καί στόν ἀγαπημένο Του Ἰσραήλ. Μετά τοῦτο ἐμφανίστηκε στήν γῆ καί μετά ἀνθρώ-πων συνανεστράφηκε». 

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θεωρεῖ σπουδαία αὐτήν τήν προφητεία, διότι ὁμιλεῖ σαφέστατα γιά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου. «Εἶδες πῶς ὅλα γενικά φανέ-ρωσε κατ’ ἔμμεσο τρόπο μέ σύντομες φράσεις καί ὅτι Θεός ὄντας ἔγινε ἄνθρω-πος καί συναναστράφηκε μέ τούς ἀνθρώπους καί ὅτι καί τήν παλαιά Διαθήκη αὐτός ὁ Ἴδιος νομοθέτησε». (Ἁγίου Χρυσοστόμου, περί Ὁμοουσίου, Λόγος Ι΄ Ε.Π.Ε 35, σελ. 337 καί 343) 

 

Ποῦ ἀναφέρει ὅτι ὁ Χριστός στόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη ἔλαβε σάρκα (ἔγινε ἄνθ-ρωπος); 

Ὁ Λόγος ἔγινε ἐν χρόνω ἄνθρωπος. Κάνοντας σκηνή σάν ναό ἅγιο τήν ἀνθρώ-πινη φύση καί ἔμεινε μαζί μας. 

Εἴδαμε τήν δόξα τήν ὑπέρλαπρον πού φανερώθηκε μέ τά θαύματά Του, καί τήν διδασκαλία Του, ὁ μονάκριβος φυσικός Υἱός. (Ἰωάνν. α, 14). 

 

Ποῦ ἀναφέρεται ὅτι ἔγινε ἄνθρωπος; 

 

«Ἄδειασε, μίκρυνε», τόν ἑαυτόν Του ἐμπρός στό μεγαλεῖο τῆς θεότητός Του καί ἔλαβε μορφή δούλου, ὅμοιος μέ μᾶς. Στήν πραγματικότητα δέν ἦταν μόνο ἄνθρωπος ἀλλά καί συγχρόνως Θεός. Καί ταπείνωσε τόν ἑαυτόν Του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι σταυρικοῦ θανάτου πού ἦταν ἐξευτελιστικός καί ὁδυνηρός. (Φι-λιπ. β, 7 -8). 

Ἀποκαλύφθηκε θησαυρός αἰώνιος καί τοῦ παραδόθηκε ἡ Ἐκκλησία καί εἶναι ὁ ἀληθινός Μεσσίας διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐνεργεῖ δι’ αὐτοῦ τά θαύματα. Εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος πού τόν ἐπίστεψε ὁ κόσμος καί ἀναλήφθηκε μέ δό-ξα. (Α΄. Τιμ. γ, 16). Ὅσα εἶπε τά ἄκουσε ἀπό τόν Θεό Πατέρα. (Ἰωάνν. γ, 32). 

Κατέχει τήν πλήρη καί ἀπόλυτη ἀποκάλυψη καί διδάσκει ἀκριβῶς τήν διδασκα-λία τοῦ Θεοῦ Πατρός. (Ἰωάνν. γ, 34). 

 

Πῶς ἔγινε ἄνθρωπος; 

 

Παρουσιάστηκε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ στήν Παρθένο Μαρία καί τῆς εἶπε ὅτι θά γεννήσει υἱό.  

Ἡ Παναγία τοῦ εἶπε: Πῶς θά γίνω Μητέρα ἀφοῦ ἄνδρα δέν γνωρίζω; ὁ Ἀρχάγ-γελος Γαβριήλ τῆς ἀπάντησε: Το Ἅγιο Πνεῦμα θά σέ καθαρίσει ἀπό τό προπατο-ρικό ἁμάρτημα, θά σέ ἐπισκιάσει ἡ δύναμη τοῦ Ὑψίστου, θά σέ ἁγιάσει. Τό ἅγιο Βρέφος πού θά γεννηθεῖ μέ ὑπερφυσικό τρόπο θά ἀναγνωρισθεῖ ὡς Υἱός τοῦ Θεοῦ. (Λουκᾶ, α, 34-35). 

 

Γενεαλογία 

 

Τό γενεαλογικό δένδρο τοῦ Χριστοῦ ἀναφέρεται: Στό κατά Ματθαῖο Εὐαγγελιο «Ὁ Ἀβραάμ πού ἦταν ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ, ἐγέννησε τόν Ἰσαάκ, ὁ Ἰσαάκ δέ ἐγέν- νησε τόν Ἰακώβ καί τούς ἀδελφούς του…ἀπό ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστόν». (Ματθ. 1 -16). 

«Κατά τόν Λουκᾶ ὁ Χριστός ἦταν ὠσεί ἐτῶν τριάκοντα ὅταν ἄρχισε τό ἔργο Του. Καί ἦτο, καθώς ἐνομίζετο ἀπό τούς Ἰουδαίους, υἱός τοῦ Ἰωσηφ, ὁ ὁποῖος ἦταν υἱός τοῦ Ἡλί»…(Λουκᾶ γ, 23 -38). 

Γιατί ὁ Ματθαῖος γενεαλογεῖ ἀπό Ἀβραάμ – ὁ δέ Λουκᾶς ἀπό Ἀδάμ;  

Ὁ Ματθαῖος γράφει γιά τούς Ἑβραίους, ὁ δέ Λουκᾶς διά τούς Ἐθνικούς. 

Ποῦ ὁ Χριστός ἀπό 12 ἕως 30 ἐτῶν; 

 

Τά ἀδέλφια Του δέν ἦταν μαζί μας; (Ματ. 13.55), Ἄρα ἦταν γνωστός στούς συμπατριῶτες Του, ζοῦσε καί ἐργαζόταν στήν Ναζαρέτ. 

Ἡ διδασκαλία ἦταν τοῦ Θεοῦ Πατρός. (Ἰωάνν.ζ, 16) 

Ἦν ὑποτασσόμενος στόν Ἰωσήφ καί στήν Μητέρα Του. (Λουκ. 2, 51) 

Ἰησοῦς ὁ τέκτων  (Μάρκ. 6, 3). 

Προφητεῖες 

Θά γεννηθεῖ στή Βηθλεέμ. 

 

Μιχαίου. 5:2 8oς αιώνας π.Χ. 

«Καί σύ, Βηθλεέμ Ἐφραθᾶ, ἡ μικρά ὥστε νά εἶσαι μεταξύ τῶν χιλιάδων τοῦ Ἰούδα, ἐκ σοῦ θέλει ἐξέλθει εἰς ἐμέ ἀνήρ διά νά εἶναι ἡγούμενος ἐν τῶ Ἰσρα-ήλ·τοῦ ὁποίου αἱ ἔξοδοι εἶναι ἀπ’ ἀρχῆς, ἀπό ἡμερῶν αἰῶνος. 

 

Παιδίον ἐγεννήθη, Υἱός ἐδόθη 

 

Διότι παιδίον ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς, υἱός ἐδόθη εἰς ἡμᾶς καί ἡ ἐξουσία θέλει εἶ-σθαι ἐπί τόν ὥμον αὐτοῦ καί τό ὄνομα αὐτοῦ θέλει καλεσθῆ Θαυμαστός, Σύμ-βουλος, Θεός ἱσχυρός, Πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, Ἄρχων εἰρήνης. 

 

Ὁ Βασιλεύς θά ἔρθει καθήμενος ἐπί ὄνου. 

 

Ζαχαρίου 9:9. Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών ἀλάλαζε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ·ἰδού, ὁ βασιλεύς σου έρχεται πρός σέ·αὐτός εἶναι δίκαιος καί σώζων πραΰς καί κα-θήμενος ἐπί ὄνου καί ἐπί πώλου υἱοῦ ὑποζυγίου. 

 

Ο Μεσσίας θά πεθάνει γιά τίς αμαρτίες μας 

 

Ἡσαΐου 52:12 – 13.  Ιδού, ὁ δοῦλός μου θέλει εὐοδωθῆ·θέλει ὑψωθῆ καί δοξα-σθῆ καί ἀναβῆ ὑψηλά σφόδρα. 

Διά τοῦτο θέλω δώσει εἰς αὐτόν μερίδα μετά τῶν μεγάλων καί τούς ἱσχυρούς θέλει μοιρασθῆ λάφυρον, διότι παρέδωσε τήν ψυχήν αὐτοῦ εἰς θάνατον καί μετά ἀνόμων ἐλογίσθη καί αὐτός ἐβάστασε τάς ἁμαρτίας πολλῶν καί θέλει μεσιτεύσει ὑπέρ τῶν ἀνόμων. 

 

Θά τοῦ δώσουν χολή καί ξύδι νά πιῆ 

 

ΨΑΛΜ 69:21 Καί ἔδωκαν εἰς ἐμέ χολήν διά φαγητόν μου, καί εἰς τήν δίψαν μου μέ ἐπότισαν ὄξος. Προφητεία: 8oς αἰώνας π.Χ. 

 

Θά προέλθη ἀπό τήν φυλή τοῦ Ἰούδα 

 

ΓΕΝ 49:10 Δέν θέλει ἐκλείψει τό σκήπτρον ἐκ τοῦ Ἰούδα οὐδέ νομοθέτης ἐκ μέσου τῶν ποδῶν αὐτοῦ, ἕως σοῦ ἔλθη ὁ Σηλώ·καί εἰς αὐτόν θέλει εἶσθαι ἡ ὑπακοή τῶν λαῶν. Προφητεία: 15oς αιώνας π.Χ. 

 

Θά προδοθῆ ἀπό τόν φίλο του. 

 

ΨΑΛΜ 41:9 Καί αὐτός ὁ ἄνθρωπος, μετά τοῦ ὁποίου ἔζων εἰρηνικῶς, ἐπί τόν ὁποῖον ἤλπισα, ὅστις ἔτρωγε τόν ἄρτον μου, ἐσήκωσεν ἐπ’ ἐμέ πτέρναν. 

Θά γεννηθῆ ἀπό παρθένο. Προφητεία: 10oς αἰώνας π.Χ. 

 

ΗΣΑΙ. 7:14.  Διά τοῦτο ὁ Κύριος αὐτός θέλει σᾶς δώσει σημεῖον ἰδού, ἡ παρ-θένος θέλει συλλάβει καί γεννήσει υἱόν, καί θέλει καλεσθῆ τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμ-μανουήλ. Προφητεία: 8oς αιώνας π.Χ. 

 

Θά τρυπήσουν τά χέρια καί τά πόδια του. 

 

ΨΑΛΜ 22:16 «Διότι κῦνες μέ περιεκύκλωσαν σύναξις πονηρευομένων μέ πε- ριέκλεισεν ἐτρύπησαν τάς χεῖρας μου καί τούς πόδας μου».·Προφητεία: 10oς αι-ώνας π.Χ. 

 

Περί τῆς Παναγίας 

 

Ἡ κεκλεισμένη πύλη. Ἱεζεκιήλ, 44, 2 

Βάτος ἡ καιομένη, Ἔξοδος, 3, 1-2 

Ἡ κλίμακα τοῦ Ἰακώβ, Γέν. 28, 12 

Ὁ πόκος (κουβάρι) τοῦ Γεδεών, Κριτές, 6, 37 -38 

Φωτεινή νεφέλη, Ἔξοδος, 13, 21 

 

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

 

Ἀπ’ ,ὅτι προκύπτει ἀπό μία συγκριτική μελέτη τῶν παραδόσεων διαφόρων λα-ῶν τοῦ κόσμου, ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα π.Χ. ἀνέμενε τόν ἐρχομό ἑνός Σωτήρα πού θά λύτρωνε τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τόν θάνατο. Ὁ ἀρχαῖος κόσμος προφήτευσε διαπιστωμένα καί διασταυρωμένα μέ διαφόρους τρόπους τό χαρμόσυνο γεγο-νός.  

Οἱ προφητεῖες π.Χ. εἶναι διάσπαρτες μεταξύ τῶν λαῶν. Ἀμέσως παρακάτω σέ με-ρικές ἀπό αὐτές πού μαρτυροῦνται σέ σωζόμενα ἀρχαιοελληνικά χειρόγραφα και ἔργα. 

Ο Πλάτων εἶχε γράψει στό βιβλίο του «Νόμος καί Ἐπινομεῖς»: «Ὁ δίκαιος χω-ρίς νά ἔχη ἀδικήση θά μαστιγωθῆ, θά δαρῆ καί τέλος θά σταυρωθῆ.». Στήν «Πολιτεία» τοῦ Πλάτωνα (B, V , 362) 

 

Ὁ Σόλων γράφει. «Ὁποτεδήποτε εἰς τήν διηρημένην ἀνθρωπότητα ἡ ἄσαρκος Θεότης θά λάβη σάρκα. Αὐτή ἡ Θεότης θά φέρη τήν ἀπαλλαγή ἀπό τά πάθη. Ὁ ἄσαρκος αὐτός Θεός θά κρεμασθεῖ ὑπό ἀγνώμονος λαοῦ καί ὅλα τά πάθη θε-ληματικά θά ὑποστῆ.» 

 

Στό Ἅγιον Ὄρος ἐπίσης ὑπάρχουν χειρόγραφα πού διασώζουν προφητεῖες τῆς Σίβυλλας γιά τήν ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ. Π.χ σέ χειρόγραφο μέ τήν ὀνομασία «Ὑπό-μνημα εἰς τό Ἅγιον Ἀπόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στήν Ἱερά Μονή Δο-χειαρίου ἀναφέρονται τά ἑξῆς: 

«Ὕστερα ἀπό πολύ καιρό θά φθάση κάποιος εἰς αὐτήν τήν πολυδιηρημένην γῆ καί θά γεννηθῆ μέ σάρκαν ἀμόλυντον. Μέ ἀνεξάντλητα ὅρια ὡς Θεότητα θά λυ-τρώση τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν φθοράν τῶν ἀνίατων παθῶν. Καί θά τόν φθονήση ἄπιστος λαός καί θά κρεμασθῆ ψηλά ὡς κατάδικος εἰς θάνατον. Ὅλα αὐτά θά τά ὑποφέρει μέ πραότητα». 

 

Ἡ Σίβυλλη ἡ Δελφική στό ἔργο αὐτό τοῦ Πλάτωνος «Φαῖδρος» προφητεύει. «Τοῦ Ἀθανάτου (Θεοῦ) τόν μέγα υἱό, πολυΰμνητε, φανερῶς ἐξυμνῶ. Στόν ὁποῖο ὁ ὕψιστος γονεύς θρόνο παρέδωσε γιά νά τόν λάβη ἐκεῖνος, πού δέν γεννήθηκε, ὡς δισυπόστατος πού ἦταν λόγω τῆς σαρκός, ἐμφανίσθηκε, καί λούσθηκε στά ρεύματα τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη, τά ὁποῖα ὁδηγεῖ σέρνοντας μέ ἀπαστράπτοντα πόδια τά κύματα». 

 

Στό ἔργο Προμηθεύς Δεσμώτης τοῦ Αἰσχύλου, ὁ Προμηθέας ὅντας φυλακισμέ-νος στόν Καύκασο προλέγει ὅτι ὁ λυτρωτής του θά γεννηθῆ ἀπό τήν παρθένο Ἰώ καί τόν Θεό (στ.772, 834, 848) θά εἶναι δηλαδή υἱός Θεοῦ καί υἱός Παρθένου. Αὐτός ὁ Θεάνθρωπος θά καταλύση τήν ἐξουσία τῶν παλαιῶν θεῶν καί θά ἀφα-νίσει αὐτούς καί τήν δύναμή τους (στ. 908,920)». 

 

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ 

 

Το ὄνομα κάποιου στήν Ἁγία Γραφή φανερώνει τήν ταυτότητά του καί τά ἰδι-αίτερα χαρακτηριστικά του. Τό πλῆθος τῶν ὀνομάτων καί προσηγοριῶν δείχνει τήν πλήρη ἀδυναμία γιά νά ἐκφράσουν ὅλο τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι κα-νένας τίτλος δέν μπορεῖ νά τό καλύψη πλήρως. 

α) Ἐμμανουήλ πού σημαίνει ὁ Θεός μαζί μας» (Ἡσ. ζ, 14). 

β) Ἰησοῦς. Τό ὄνομα Ἰησοῦς, δόθηκε στήν Παναγία ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ καί ἐκφράζει τήν σωτηρία, πού σημαινει: Ὁ Γιαχβέ σώζει (Ἁγιος Κλήμης Ἀλεξανδρεύς. Παιδωγωγός Α, 8. Β.Ε.Π.Ε.Σ, 7, σελ. 108. 

γ) Χριστός Μεσσίας. Χριστός σημαίνει καί τόν Μεσσία, τόν κατ’ ἐξοχήν (Χρι-σμένον) Χριστό. Τό ὄνομα Ἰησοῦς τιμητικά παραμένει ἀχώριστος ἀπό τό ὄνομα Ἰησοῦ. Τό ὄνομα Χριστός δηλώνει τίς δύο φύσεις Του, Θεός καί ἄνθρωπος. 

δ) Κύριος. ἐκφράζει πλήρως τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐλισάβετ πρώτη ὀνό-μασε «Κύριο» τόν Ἰησοῦ. Τό ὄνομα Κύριος φανερώνει κυρίως στό βασιλικό ἀξίω-μα. 

ε) Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου. Σημαίνει συνήθως ἄνθρωπος. Ἀπό τόν προφήτη Δα-νιήλ ὁ ὅρος «Υἱός ἀνθρώπου», καί ἀπέδωσε μοναδικά χαρακτηριστικά τοῦ Μεσ-σίου, ὅπως προΰπαρξη, τήν κάθοδο ἀπό τούς οὐρανούς. Κυρίως διότι τήν προτί-μησε ὁ Ἴδιος ὁ Κυριος. 

στ) Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἦταν βασιλικός καί Μεσσιανικός τίτλος. Ὁ κύριος σκοπός τῆς συγγραφῆς τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου εἶναι νά πιστεύσουν οἱ ἀναγνῶστες «ὅτι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάννη, κ, 31). 

ζ) Ὁ Υἱός τοῦ Δαβίδ. Σύμφωνα μέ τήν Ἰουδαϊκή παράδοση ὁ Μεσσίας θά προ-έλθη ἀπό τήν γενεά τοῦ Δαβίδ. 

η) Σωτήρ. Πρῶτος πού τόν ὀμόμασε Σωτήρα ἦταν Ἄγγελον Κυρίου. Μέ τά θαύ-ματά Του ἀποκαλύπτεται Σωτήρας, διότι σώζει τούς ἀσθενεῖς ἀπό τίς ἀσθένειές του καί ἀνασταίνει νεκρούς. Σημαντικότερη εἶναι ἡ σωτηρία ἀπό τό βάρος τῆς ἁμαρτίας. ἀναλαμβάνει την ἀποστολήγ τοῦ Παιδός ἤ τοῦ Δούλου 

Θ) Παῖς Θεοῦ. Ἀπαντᾶται μέ τήν ἔννοια τοῦ Παιδιοῦ ἤ τοῦ Δούλου. Ἐνῶ εἶναι διδάσκαλος συμπεριφέρεται στούς «Μαθητές Του ὡς «διακονῶν, (ὑπηρέτη γιά χάριν σας ἀπό τούς ἀδελφούς σας»).  

ι) Ὁ Προφήτης.Ὁ Μωϋσῆς προφητεύει γιά τόν Κύριο: «Ὁ Κύριος Θεός θά ἀνα-δείξη πρός χάριν σας Προφήτη, ὅπως ἐμένα (Μεσσία)».(Δευτ. ιη, 15). Προφήτης με-γας ἐγἠγερται ἐν ἡμῖν.(Λουκᾶ, ζ, 16). 

ια). Ὁ ραββί – ὁ Διδάσκαλος. Ὁ Κύριος δεχόταν να ἀποκαλῆται ραββί, διότι εἶναι ὁ κυρίως καί ὁ μοναδικός Διδάσκαλος. (Ματθ. κγ, 8). 

ιβ) Ὁ Μεσίτης. «Ἕνας Θεός, ἕνας καί μεσίτης Θεοῦ καί ἀνθρώπων Χριστός Ἰη- σοῦς». (Α΄. Τιμ.β, 5 -6).  

ιγ). Ὁ Λόγος. Ὀνομάζεται Λόγος ὁ Υἱός, γεννᾶται ἀνωδίνως ὅπως ὁ λόγος ἀπό τόν νοῦ, (ἀλλά καί γιά τήν ἑνότητα μέ τόν Πατέρα καί ἐξαγγελτικό. Διότι ὁ Ἴδιος εἶπε: «Ὅλα ὅσα ἄκουσα ἀπό τόν Πατέρα, ἀνήγγειλα σέ σᾶς». (Ἰωάνν. ιε, 15 καί Ζιγα-βηνοῦ Εἰς τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον PG, 129, 1109 B) 

ιδ) Ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ. Ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης ὑπέδειξε στά πλήθη τόν Μεσσία χαρακτηρίζοντάς τον ὡς «τόν Ἀμνό τοῦ Θεοῦ πού σηκώνει τήν ἁμαρτία τοῦ κό-σμου.(Ἰωάνν. α, 29) Ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ «ὡς πρόβατο πού ὁδηγήθηκε στήν σφαγή ὡς ἀρνί ἄφωνο». (Ζιγαβηνοῦ Εἰς τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον PG, 129, 1133Α). 

ιε. Ὁ Ἅγιος. Ἐκδιώκει τά ἀκάθαρτα πνεύματα καί αὐτά τόν ἀποκαλοῦν «Ἰησοῦ Υἱέ τοῦ Θεοῦ», «Ἅγιον τοῦ Θεοῦ»,(Ματθ.η, 29) 

ιστ).Ὁ Δίκαιος (Πράξ. Ζ, 52) 

ιζ) Ὁ Ἀρχηγός. Ἄρα δέν πῆρε τήν ζωή ἀπό ἄλλον, «Ἴδιος εἶναι ὁ Ἀρχηγός ζωῆς ἔχοντας ζωή ἀπό τόν Ἑαυτόν Του». (Ἁγίου Θεοφυλάκτου, Εἰς τάς Πράξεις, PG 125, 564 D, Τό Μυστήριον τοῦ Χριστοῦ, Ἅγιον Ὄρος 2012). 

ιη. Ὁ Ναζωραῖος.  «Ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀπό Ναζαρέτ», εἶναι ὁ τόπος καταγωγῆς Του. Πού γράφτηκε στήν ἐπιγραφή τοῦ Σταυροῦ. 

ιθ) Ὁ Νυμφίος. Πρῶτος ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης ὀνόμασε Νυμφίο τόν Κύριο καί τόν ἑαυτόν του φίλο τοῦ Νυμφίου» (Ἰωάννου, γ, 29). 

κ) Ὁ ὤν καί ὁ ἧν καί ὁ ἐρχόμενος. Τό περιφραστικό ὄνομα «ὁ ὤν καί ὁ ἧν καί ὁ ἐρχόμενος», ἀποτελεῖ ἀνάπτυξη τοῦ θείου ὀνόματος Γιαχβέ, τό ὁποῖο δηλώνει τόν Θεό πού ὑπάρχει αἰωνίως. (Ἅγιος Γρηγόριος  ὁ Θεολόγος, λόγος κθ Γ, Ε.Π.Ε. 4, σελ. 139). 

κα). Ὁ Κριτής. «Ὀνομάζεται Κριτής ζώντων καί νεκρῶν». (Πράξ.ι, 42). 

κβ) Ὁ Μονογενής  καί Πρωτότοκος. ( Ἰωάννης, α, 14,18 -Ματθ. α, 25). «Γεννήθηκε μόνος ἐκ μόνου καί μονοτρόπος. (Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, περί τῆς Ἁγίας Τριάδος κεφ. Θ, PG75, 1160 Α), 

κγ) Ὁ Κύριος ἤ ὁ Βασιλεύς τῆς δόξης. Ὀνομάζεται Βασιλεύς τῆς δόξης, διότι δέχεται τήν δόξα ἀπό ὅλους καί ἐπειδή ἔχει τήν ἀληθινή καί μόνιμη Βασιλεία».  (Θεοδωρήτου Κύρου, Εἰς τούς Ψαλμούς, PG 128, 301ΒC) 

κδ) Ἄλλες ὀνομασίες. «Ὁ Δεύτερος Ἀδάμ» (Ρωμ.ε, 14) Α΄. Κορ.ιε, 45). «Ἡ ἐλπίς τοῦ Ἰσραήλ» (Πράξ.κη, 20), «Ὁ Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ»(Ἰωάνν.α, 50), « Ὁ ρυώμενος» (Ρωμ.ια, 26), «Τό φῶς τοῦ κόσμου» (Λουκ. β, 12), «Ὁ ἠγαπημένος» Ἐφεσ. α, 6). «Ὁ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ»,(Λουκ.κγ, 23), «Ἀνατολή», (Λουκ. α, 78),  «Ὕδωρ τό ζῶν»( Ἰωάνν. δ, 10), «Ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή» (Ίωάνν. ια, 25).  «Ἡ Ἄμπελος ἡ ἀληθινή»(Ἰωάνν. ιε, 1) 

«Ὁ ποιμήν ὁ καλός. (Ἰωάνν. ι, 11), «’ Ὁ Παντοκράτωρ». (Αποκ. α, 8), «Τό Α καί τό Ω», (Ἀποκ. α, 8). «Ἡ Ἀρχή καί τό τέλος». (Ἀποκ. κα, 6). «Ὁ Πρῶτος καί ὁ ἔσχατος». (Ἀποκ. α, 17), «Βασιλεύς Βασιλέων καί Κύριος Κυρίων». (Ἀποκ. Ιθ. 16). «Ὁ λέων ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα» (Ἀποκ. ε, 5), «Ὁ Μάρτυς ὁ πιστός» (Ἀποκ. α, 5), «Ὁ Ὅσιος» Ἀποκ. ιστ, 5), «Ἡ θύρα» (Ἰωάνν. ι. 9). 

«Ὁ Χριστός ἔχει κηρυχθῆ βασιλεύς καί ἱερεύς καί Θεός καί Κύριος καί Ἄγγε-λος καί Ἄνθρωπος καί Ἀρχιστράτηγος καί λίθος καί παιδί, πού γεννιέται». (Ἁγίου Ἰουστίνου Διάλογος πρός Τρύφωνα, Ε.Π.Ε. Ἀπολογηταί 1, σελ. 353).  

«Οδός, πέτρα, θεμέλιον, ρίζα, πρόβατον, ζωή, βραχίων, ἱμάτιον, τράπεζα, οἶ- κος, ἔνοικος, κεφαλή, ἁγνός, δεσπότης. (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εὐτρόπιον» PG52, 403) 

«Ὁδός μέν, διότι δι’ ἐμοῦ ἔρχεσθε·, ἀλήθεια δε διότι ἀληθεύω· ζωή δέ διότι καί τοῦ θανάτου ἐξουσιάζω· ἐάν ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός, θά σᾶς ὁδηγήσω· ἐάν εἶμαι καί ἡ ἀλήθεια, δέν ψεύδομαι· ἐάν δέ εἶμαι καί ἡ ζωή, οὔτε ὁ θάνατος θά σᾶς χω-ρίση ἀπό ἐμένα». (Τό Μυστήριον τοῦ Χριστοῦ, Ἅγιον Ὄρος 2012, σελ. 442 καί ἑξῆς). 

 

Oἱ κυριότερες ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου, κατά τόν 

Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη εἶναι: 

 

1. Κάθε Χριστιανός ὀφείλει νά ἀγαπᾶ τόν Θεό.
2. Κάθε Χριστιανός ὀφείλει ν’ ἀγαπᾶ τόν ἀδερφό του (τόν συνάνθρωπό του).
3. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν ἔχουν διαμάχες οὔτε νά νιώθουν μνησικακία καί μῖσος κατά τῶν ἀδερφῶν τους, ἀλλά καί ἄν ἀκόμα παρεξηγηθοῦν μεταξύ τους ὀφείλουν γρήγορα νά συμφιλιωθοῦν.
4. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν βλέπουν μέ περιέργεια καί ἐπιθυμία.
5. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν ὁρκίζονται, οὔτε ἀληθινά οὔτε ψέμματα.
6. Οι Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν εἶναι ἐκδικητικοί, οὔτε ν’ ἀνταποδίδουν κακό στό κακό.
7. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν πηγαίνουν διόλου σέ δικαστήρια γιά τήν ἐπίλυση τῶν διαφορῶν τους, ἄν ὅμως κάποτε παραστεῖ σχετική ἀνάγκη, ἄς προ-τιμήσουν νά βάλουν κριτή στήν διαφορά τους ἕναν ἄνθρωπο τῆς ἐκκλησίας παρά νά καταφύγουν στά κοσμικά δικαστήρια.
8. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν κατακρίνουν.
9. Ἄν οἱ Χριστιανοί δέν συγχωροῦν τά σφάλματα τῶν ἀδελφών τους οὔτε ὁ Θεός θά συγχωρήσει τά δικά τους σφάλματα.
10. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά κάνουν ἐλεημοσύνες, ἀλλά καί νά προσεύχον-ται καί νά νηστεύουν, ὄχι ὅμως ὑποκριτικά, γιά νά τούς δοξάζουν δηλαδή καί γιά νά τούςἐπαινέσουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά μόνο γιά τόν Θεό.
11. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά φροντίζουν γιά τήν ἀπόκτηση ὄχι ἐπίγειων ἀλλά οὐράνιων θησαυρῶν. Καί οἱ πλούσιοι ὀφείλουν νά κλαῖνε καί νά θρηνοῦν γιά τά πλούτη τους, παρά νά ὑπολογίζουν σέ αὐτά.
12. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν μεριμνοῦν γιά τά ἀγαθά τῆς γῆς οὔτε ν’ ἀγαποῦν τόν κόσμο καί τά κοσμικά πράγματα, ἀλλά νά ἐπιζητοῦν τά αἰώνια καί οὐράνια ἀγαθά.
13. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν εἶναι ὑπερήφανοι ἀλλά νά εἶναι ταπεινοί καί ν’ ἀγαποῦν ταπεινά.
14. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά ἀντιμετωπίζουν μέ ὑπομονή ὅλες τίς θλίψεις πού τούς βρίσκουν.
15. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μήν παραδίδονται στίς κοσμικές φροντίδες καί τίς ὑλικές ἀπολαύσεις, οὔτε νά ζοῦν μέ ἀμέλεια καί πνευματική ραθυμία ἀλλά νά βρίσκονται πάντοτε σέ πνευματική ἐγρήγορση καί ἑτοιμότητα περιμένοντας τήν ὥρα τοῦ θανάτου καί τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ.
16. Οἱ Χριστιανοί ὀφείλουν νά μετανοοῦν διαρκῶς ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς τους.
17. Οἱ Χριστιανοί ἄν δέν ξεπεράσουν στά καλά ἔργα τούς δικαίους τῆς Παλαι– ᾶς Διαθήκης, δέν μπαίνουν στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Κι ἄν ἁμαρτάνουν θά κολαστοῦν βαρύτερα ἀπ’ τούς ἀπίστους.

Πηγή : Ἀπό ἔντυπο «Ἡ Φωνή τῶν Πατέρων» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρω-πός. 

 

Ἡ περιγραφή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν διοικητή τῆς Ἰουδαίας 

Ἡ λεγόμενη ἐπιστολή τοῦ Πουλβίου Λεντούλου πρός τόν Αὐτοκράτορα Τιβέ-ριο. Ἡ περίφημη αὐτή ἐπιστολή περιγράφει ἤ σκιαγραφεῖ βασικά χαρακτηριστικά τῆς ἀνθρώπινης μορφῆς τοῦ Χριστοῦ, καθώς καί ὁρισμένα σημεῖα τῆς – δράσεως καί τῆς Προσωπικότητάς Του. Πρόκειται γιά βαρυσήμαντη εἰκονογραφική (ἤ καί ἱστορική;) μαρτυρία. 

Θεωρεῖται ὅτι εἶναι ἕνα ἀπόκρυφο λατινικό κείμενο, τό ὁποῖο λέγεται ὅτι ἀπέ-στειλε ὁ κυβερνήτης τῆς Ἰουδαίας – ἴσως πρό τοῦ Ποντίου Πιλάτου – Πούλβιος Λεντούλος πρός τόν Ρωμαῖο Αὐτοκράτορα Τιβέριο. Δέν εἶναι εὔκολο νά διακρι-βωθῆ ἡ γνησιότητα τοῦ κειμένου αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου τό πρωτότυπο – στήν ἐπί-σημη Λατινική γλῶσσα – λέγεται ὅτι τελικά κατέληξε σέ κάποια βιβλιοθήκη τῆς Ρώμης (Βατικανο, Cesarini, Lasaristis – Λαζαριστῶν). 

Ἡ ἑλληνική μετάφραση ἔγινε ἀπό τόν “Ἀβέρκιο τόν Ἁγιορείτη”. 

«…Ἤκουσα, ὦ Καῖσαρ, ὅτι ἐπιθυμεῖς νά μάθης ὅτι σοί γράφω νῦν περί ἀνθρώπου τινός λίαν ἐνάρετου καλουμένου ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ὥν ὁ λαός θεωρεῖ Προφήτην καί οἱ μαθηταί του Θεόν, λέγοντες ὅτι εἶναι Υἱος Θεοῦ, πλάστου τῶν οὐρανῶν καί τῆς γῆς καί παντός ὅ,τι ἐν αὐτῆ εὑρίσκεται καί ὑπάρχει. 

Τῆ ἀληθεία, ὦ Καῖσαρ, ἀκούονται καθ’ ἑκάστην θαυμάσια πράγματα περί τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ. 

Ἀνεγείρει νεκρούς καί ἱατρεύει ἀσθενεῖς διά μιᾶς μόνης λέξεως. Εἶναι ἀνήρ ἀναστήματος μετρίου, καλός τήν ὅψιν καί μεγαλοπρέπειαν περιβεβλημένος, ἰδί-ως κατά τό πρόσωπον, ὥστε ὅσοι Τόν ἀτενίζουν ἀναγκάζονται νά Τόν ἀγαποῦν καί νά Τόν Φοβῶνται. 

Ἔχει τήν κόμην Χρώματος καρύου ὡρίμου ἐξικνουμένην μέχρι τῶν ὤτων Του, ἐκεῖθεν δέ μέχρι τῶν ὡμοπλατῶν Του καταντᾶ γαιόχρους ἀλλά μᾶλλον στιλπνή, διχάζεται δ’ αὐτῆ ἐν τῶ μέσω ἄνωθεν κατά τό σύστημα τῶν Ναζαρηνῶν. 

Τό μέτωπόν Του εἶναι λεῖον καί γαλήνιον, τό πρόσωπόν Του ἄνευ ρυτίδος ἤ κη-λῖδος, ἡ ρίς καί τά χείλη Του κανονικώτατα. 

Τό γένειόν Του εἶναι πυκνόν καί τοῦ αὐτοῦ χρώματος τῆς κόμης, δέν εἶναι δέ μακρόν καί διχάζεται ἐν τῶ μέσω. Τό βλέμμα Του εἶναι σοβαρόν καί ἐμποιοῦν φόβον, ἔχει δέ δύναμιν ἀκτῖνος ἡλιακῆς. 

Οὐδείς δύναται νά Τόν παρατηρήση ἀτενῶς. Ὅταν ἐπιτιμᾶ, φοβίζει. Ὅταν δέ πράττη τοῦτο κλαίει. Εἶναι ἀξιαγάπητος καί χαριεῖς μετά σοβαρότητος. 

Λέγουσιν ὅτι οὐδέπωτε ὤφθη γελῶν, ἀλλά πλειστάκις κλαίων. Ἔχει ὡραίας τάς χεῖρας καί τούς βραχίονας. 

Ἐν τῆ συνομιλία εὐαρεστεῖ τούς πάντας. Δυσκόλως ὅμως φαίνεται, ὅταν δέ φανῆ πού, εἶναι μετριόφρων καί τό ὡραιότερον παράστημα τοῦ κόσμου. 

Εἶναι ὡραῖος ὡς τήν Μητέρα Του, ἥτις ἐστιν ἡ ὡραιοτέρα γυνή, ἥτις ποτέ ἐθεάθη εἰς τά μέρη ταῦτα. 

Ἐάν ὅμως ἡ Σή μεγαλειότης, ὦ Καῖσαρ, πού θέλη νά ἰδῆ Αὐτόν ὡς μοι ἔγραφες ἄλλοτε, πληροφόρησόν με, διότι θά σοί Τόν στείλω πάραυτα. Πάντες ἐν Ἱερουσα-λήμ θαυμάζουσιν τήν σοφίαν Του, καίτι οὐδέποτε ἐσπούδασε τι, καί ὅμως εἶναι κάτοχος πάσης ἐπιστήμης. 

Περιπατεῖ ἀνυπόδητος καί ἀσκεπής τήν κεφαλήν. Πολλοί βλέποντες Αὐτόν -, αλλ’ ὅταν εὑρίσκονται πρό Αὐτοῦ τρέμουσιν καί θαυμάζουσιν αὐτόν. 

Λέγουσιν ότι οὐδέποτε άνθρωπος ώς αὐτός ἐνεφανίσθη εἰς τά μέρη ταῦτα. Τῆ ἀληθεία ὡς μοι λέγουσιν οἱ Ἑβραῖοι, οὐδέποτε ἐδόθησαν συμβουλαί, οὐδέποτε ἀκηρύχθη διδασκαλία ὡς ἡ ἰδική Του, πολλοί δέ τῶν Ἰουδαίων θεωροῦσιν αὐτόν Θεόν. 

Ἄλλοι πάλιν μοι λέγουν ὅτι εἶναι ἐχθρός τῆς Σῆς Μεγαλειότητος, ὦ Καῖσαρ. Πολ-λαχῶς μέ παρενοχλοῦσιν οἱ μοχθηροί αὐτοί Ἑβραῖοι. Λέγεται ὅτι αὐτός οὐδέποτε δυσαρέστησε τινά, ἀλλ’ ὅτι μάλλον ἐποίησε τό ἀγαθόν. 

Ὅλοι ὅσοι ἐγνώρισαν Αὐτόν λέγουσιν ὅτι εὐηργετήθησαν παρ’ Αὐτοῦ. 

Ὅμως εἰς τήν σήν Μεγαλειότητα, ὦ Καῖσαρ, εἰς τήν πρός σέ ὑπακοήν, εἰμί πρό-θυμος. Ὅ,τι διατάξεις θέλει ἐκτελεσθῆ. 

Ἐν Ἱερουσαλήμ Ἰνδικτίωνος ζ’, Σελήνης ια’ Τῆς Σῆς Μεγαλειότητος πιστότατος καί εὐπειθέστατος».  

https://www.anagnostis.org/2021/05/08/i-perigrafi-tou-iisou-christou-apo-ton-dioikiti-tis-ioudaias/#google_vignettehttps://www.anagnostis.org/2021/05/08/i-perigrafi-tou-iisou-christou-apo-ton-dioikiti-tis-ioudaias/#google_vignette    ΠΟΥΒΛΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ  Κυβερνήτης Τῆς Ἰουδαίας 

Ἐπιμέλεια, Κων/νος Δεσπότης.