Ο πρωινός ήλιος έχει κάνει την μεγαλοπρεπή εμφάνιση του και το “ακούραστο ” ρολόι της οικογένειας του Γιώργου και της Μαρίας ήρθε η ώρα να “λαλήσει ” .
Κοκόρια πλέον δεν υπάρχουν στην γειτονιά ,έτσι ο “ψηφιακός” ήχος του κινητού ,τους θυμίζει 06:30 πμ πρέπει να σηκωθούν .
Η Μαρία ξέρει καλά πλέον τον σύντροφο της ,τι “χουζούρης” είναι
“Έλα σήκω Γιώργο μου ,να σηκώσεις και τα παιδιά ,να φτιάξω εγώ το πρωινό “
Σηκώνονται και οι δύο ,αγκαλιάζονται γλυκά ,φυλάνε τρυφερά ο ένας τον άλλον ,πατούν τα πόδια τους στο πάτωμα και στέκονται όρθιοι κάνοντας την μαγική κίνηση που τους σώζει μέχρι τώρα .
Κάνουν τον “Σταυρό ” τους ,λένε μια σύντομη “ευχούλα ” και βουρ για τις “μέριμνες”
“Κωστάκη ο μπαμπάς σου είπε πριν απο λίγο να σηκωθείς ,άντε βρε υπναρά ”
Η Αλεξία η μεγάλη αδερφή του Κωστάκη ,τον παρακινεί γλυκά .
Τα παιδιά σηκώνονται μαζί ,πάνε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας που κρατά μωρό τον Μικρό Χριστό και κάνουν τον “Σταυρό ” τους λέγοντας κι αυτά μία σύντομη “ευχούλα ”
Το έχουν “δει ” από την μαμά και τον μπαμπά να το κάνουν ,κρυφά βέβαια ,όταν εκείνοι δεν τους έβλεπαν .
” Παιδιά όπως είπαμε ,πρέπει πρώτα από όλα να είμαστε καλοί με τους άλλους ,ότι και να μας κάνουν ,τουλάχιστον να προσπαθούμε “
Κάθε πρωί ,μέσα σε όλα κατά την διάρκεια του “πρωινού ” συζητούσαν διάφορα ,μα πάντα προσπαθούσαν να μάθουν να ΑΓΑΠΑΝΕ ο ένας τον άλλον ,αλλά και τους συνανθρώπους τους.
Έτσι ξεκίναγαν οι μέρες τους οι καθημερινές μα και οι “σκόλες”
Η μέρα όμως τελείωσε ,οι μέριμνες έχουν τελειώσει .Η κοπιαστική μέρα στο γραφείο του Γιώργου που τσακώθηκε με έναν συνάδελφο του και ήταν ο λόγος να απολύσουν τον συνάδελφο του .
Η εξαντλητική μέρα της Μαρίας στο μαγαζί ,που μπήκε ένα “ζητιανάκι ” και η Μαρία το έδιωξε .
Η άσχημη μέρα της Αλεξίας που “κορόιδεψε” μία άσχημη συμμαθήτρια της και μετά ένοιωσε κάπως χάλια .
Η ακόμη πιο άσχημη μέρα του Κωστάκη που ήρθε στα χέρια με τον Γιάννη τον καλύτερο του φίλο .Μια καταστροφή σήμερα …
Η οικογένεια έχει μαζευτεί μπροστά στο τζάκι ,έξω κάνει κρύο είναι χειμώνας,οικονομία δύσκολοι καιροί ,”παγωμένα” τα πάντα μα και οι “καρδιές” τους είναι “παγωμένες ” ,”συννεφιασμένες ” .
Δεν μιλούν ούτε κοιτούν ο ένας τον άλλον ,νοιώθουν σαν να πρόδωσαν την “πρωινή ” τους υπόσχεση σήμερα .
“Μαρία ,παιδιά σήμερα συνέβη κάτι πολύ άσχημο ,τσακώθηκα με τον Νίκο και τον έδιωξαν ,αλλά το χειρότερο είναι ,ότι δεν ένιωσα “λύπη ” αλλά μια μικρή ευχαρίστηση “.
Είπε με ένα δάκρυ και έναν υπόκωφο λυγμό να βγαίνει από το στόμα του
“Και εγώ έδιωξα ένα “ζητιανάκι ” με άσχημο τρόπο και ένοιωσα μια “ψύχρα” να με κυριεύει ,αφού δεν ένοιωσα τίποτα Θεέ μου γιατί ;”
Και άρχισε να κλαίει στην αγκαλιά του Κώστα
Μαμά μπαμπά έχω και εγώ να πώ κάτι …κορόιδεψα την Χαρά και δεν στεναχωρήθηκα ,γιατί μαμά ,γιατί μπαμπά δεν έπρεπε να το κάνω ,αλλά δεν έπρεπε κιόλας να στεναχωρηθώ ;
Είπε η μικρή Αλεξία και έτρεξε να χωθεί και αυτή κλαίγοντας στην ‘”φωλιά ” της αγκαλιάς που είχαν φτιάξει οι γονείς της .
Δεν μου έκανε τίποτα ο φίλος μου ο Γιάννης και όμως εγώ τον κλώτσησα και τον πόνεσα και εκείνος δεν με μαρτύρησε γιατί με “αγαπάει” είμαι φίλος του μου είπε ,αλλά εγώ τον κορόιδευα και ήθελα να τον ξαναχτυπήσω
Γιατί ;δεν νοιώθω όπως εκείνος γιατί μαμά ,γιατί μπαμπά ;
Και μέ ένα σάλτο κλαίγοντας φώλιασε και αυτούς μέσα στο “λιμάνι ” της παρηγοριάς μετά από μία τρικυμιώδη μέρα.
Σκεπτικοί όλοι ,μετανοιωμένοι στο μυαλό ,οι ψυχές όμως έχουν γιατρευτεί ;
“Άντε παιδιά ύπνο τώρα ,πρώτα όμως τι λέτε , δεν κάνουμε μια δυνατή “προσευχούλα ” , πρώτη φορά όλοι μαζί ,για να μας συγχωρήσει ο Θεούλης, για σήμερα και αύριο βλέπουμε “
Πρότεινε ο μπαμπάς στην “οικογένεια” και αμέσως ακούστηκε ένα βροντερό ΝΑΙΙΙΙΙΙ σαν να ήθελα να πάρει κάποιος από πάνω τους αυτό το “βάρος ” να τους δώσει άφεση των σημερινών τους αμαρτιών..
Στάθηκαν μπροστά από το ξεχασμένο “εικονοστάσι ” ,εκεί που είναι ξεχασμένα τα στέφανα του γάμου .
Σταθείτε να ανάψω το “καντήλι ”
φώναξε η μάνα ..
Πόσο καιρό θεέ μου έχουμε να σε τιμήσουμε ,με έναν “Σταυροκόπημα” το πρωί νομίζουμε ότι σε θυμόμαστε ,εσένα που σταυρώθηκες για εμάς..
μονολόγησε μουρμουρίζοντας η μάνα
Όλοι μαζί, μαγική και πανέμορφη εικόνα ,αγκαλιασμένοι στο εικονοστάσι με τον μικρό Κωστάκη να λέει το “Πιστεύω εις ένα Θεό ”
όλοι να νιώθουν την θέρμη και την αγαλλίαση της παρουσίας του Θεού ,της Παναγίας ,Των Αγγέλων και των Αγίων του Θεού που προσπαθούσαν να σπάσουν ,να θερμάνουν τις παγωμένες και πετρωμένες καρδιές τους .
Στο σπίτι επικρατεί ησυχία πλέον και γαλήνη ,τα ‘”αγγελουδάκια ” κοιμούνται .Ο Γιώργος όμως σκεφτικός δεν κοιμάται ,νομίζει πως η Μαρία κοιμάται και δεν θέλει να την ανησυχήσει.
“Γιώργο ξέρω τι σκέφτεσαι ,μην φοβάσαι όμως ,ο Θεός θα μας δείξει πως “
Έκπληκτος ο Γιώργος ,γυρνά την κοιτά στα μάτια ,η Μαρία ανασηκώνεται και τον αγκαλιάζει ,οι δύο καρδιές εκείνοι την στιγμή έγιναν μία ..
Ναι Μαρία πρέπει να σπάσουμε την πέτρα που έχει εγκλωβίσει την καρδιά μας και να μάθουμε να αγαπάμε ξανά .
Πρέπει να βρούμε με ποιο τρόπο θα νοιώσουμε αυτό που νοιώθαμε παιδιά ,πρέπει να θυμηθούμε να αγαπάμε .
Σήμερα καταλάβαμε όλοι ότι έχει ψυχρανθεί η αγάπη και πλήθυνε η κακία μέσα μας ,για στάσου ,τι μου έλεγε η μάνα μου μικρό ,πρόσεχε παιδί μου όταν
« όταν θα πληθύνει η κακία, θα ψυχρανθεί η αγάπη » ( Ματθ. 24: 12 )
Μαρία ξέρω τι θα κάνουμε ,γιατί μαζί θα το κάνουμε , μου έχεις εμπιστοσύνη ;
Ρώτησε ο Γιώργος την Μαρία
Αφού το ξέρεις βρε τι ρωτάς ,δεν το καταλαβαίνεις …
Απάντησε η Μαρία ,δίνοντας την απάντηση με καρδιά και μυαλό στον σύντροφο της .
Ωραία κοιμίσου και αύριο θα σου πώ τι σκέφτομαι και ελπίζω να μας φωτίσει ο Θεός να κάνουμε επιτέλους το θέλημα του ,γιατί με το δικό μας τα κάναμε “κουλουβάχατα “…
” Μαχόμενος Ορθόδοξος Έλληνας “
” Σώσον κύριε τον λαόν σου και ευλόγησαν την κληρονομίαν σου”
“Αγρυπνείτε και εργάζεσθε τα έργα του φωτός”
