Επειδή, πολύς ο λόγος στις ημέρες μας, περί «φωτισμένων» γερόντων και όχι μόνο, οι οποίοι «φωτισμένοι» γέροντες διδάσκουν κάποιες αντιπατερικές, ανορθόδοξες και βλάσφημες θεωρίες του μυαλού τους, εις βάρος των Ορθόδοξων ψυχών, οφείλουμε συν Θεώ να κάνουμε ορισμένες διευκρινήσεις.
Πρώτα, βέβαια, απ’ όλα, πρέπει να τονίσουμε,το μείζον θέμα, που είναι η ληστρική σύνοδος της Κρήτης (2016), με την οποία νομιμοποιήθηκε συνοδικά η προσχώρηση και συμμετοχή της «ορθοδόξου
εκκλησίας», δηλαδή του Θεανθρώπου Χριστού! -άπαγε της μεγάλης βλασφημίας- στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», που είναι η ψευδεκκλησία του αντίχριστου και δογματίστηκε η βλάσφημη πίστη του οργανισμού αυτού.
Είναι λυπηρό, μετά από αυτήν τη ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ και προδοσία που συντελέστηκε, πολλοί πιστοί να κάνουν, ακόμη, λόγο για δήθεν φωτισμένους γέροντες, οι οποίοι, δυστυχώς, αν και στα λόγια δε δέχονται την κακόδοξη αυτή σύνοδο, στην πράξη κοινωνάνε κανονικά με τους ψευδεπισκόπους που έκαναν αυτήν την σύνοδο, τα επίσημα δηλαδή όργανα του αντίχριστου, εξακολουθώντας να τους αναγνωρίζουν για Εκκλησία!
Ας δούμε όμως, ποιά είναι και η διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας περί Φωτισμένων. Σύμφωνα, λοιπόν με όσα μας δίδαξαν οι Άγιοι, Φωτισμένος δεν είναι αυτός που γνωρίζει πολλά γράμματα, ούτε, βέβαια, αυτός που έχει πολλές γνώσεις Πατερικών κειμένων και διδαγμάτων. Αλλά Φωτισμένος είναι αυτός που φυλάει τις Εντολές του Θεού και την Ορθή και Σωτήρια Ομολογία της Πίστεως. Και ενώ είναι συνεχώς προσευχόμενος, έχοντας για ανάξιο και αμαρτωλό τον εαυτό του, σε στιγμή που δεν το περιμένει, φανερώνεται η Ενέργεια της βαπτισματικής του Χάριτος-Φως στην ψυχή και στο σώμα του.
Τρία Χαρίσματα λέγουν οι Θεοφόροι Πατέρες μας, δίνει αμέσως η Θεία Χάρη, όταν φανερωθεί και κατοικήσει μόνιμα στον Φωτισμένο Χριστιανό:
α) Του δίνει το χάρισμα της αδιαλείπτου ευχής.
Επομένως, διά της αδιαλείπτου ευχής, του Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, έχοντας δηλαδή νύχτα και μέρα την συνεχή μνήμη του Θεού,ο Χριστιανός γίνεται ζωντανός Ναός του Αγίου Πνεύματος, διότι αυτό το ίδιο το Άγιο Πνεύμα έρχεται και προσεύχεται αδιαλείπτως μέσα στην καρδιά του.
β) Το Χάρισμα της διακρίσεως.
Διά της διακρίσεως μπορεί και ξεχωρίζει αλάνθαστα την Ενέργεια της Χάριτος από την ενέργεια των δαιμόνων, διότι έχοντας εμπειρικά και μόνιμα την Χάρη Του Αγίου Πνεύματος στην ψυχή και στο σώμα του, αντιλαμβάνεται και αποδιώχνει κάθε ξένη και ενάντια ενέργεια προς Αυτήν. Συνεπώς, μπορεί να μας συμβουλέψει απλανώς και να μας γλιτώσει από πειρασμούς οδηγώντας μας σε ασφαλή λιμένα.
Και
γ) Το Χάρισμα της διοράσεως.
Διά της διοράσεως ο Φωτισμένος Γέροντας μπορεί και βλέπει την ψυχή του άλλου.
Δηλαδή, αισθάνεται την σκέψη και την θέληση του αδελφού και του αδελφού-εχθρού, ανεξαρτήτως γεωγραφικής αποστάσεως, διαβάζοντας και λογισμούς του. Το Χάρισμα δε της διοράσεως βαθμηδόν γίνεται στον Φωτισμένο άνθρωπο προόραση και προφητεία.
Πώς μπορούμε τώρα να διακρίνουμε έναν Φωτισμένο γέροντα χωρίς να πλανηθούμε και έτσι να δεχτούμε κάποιον για ποιμένα ενώ είναι λύκος;
Ο Φωτισμένος είναι ένας απλός άνθρωπος, ο οποίος κρύβει τον εαυτό του, φοβούμενος μη χάσει τον θησαυρό που του χάρισε ο Χριστός, δεν έχει κάποιο φωτοστέφανο στο κεφάλι του για να μπορούμε να τον ξεχωρίσουμε, ούτε βαδίζει επάνω σε νερά, ούτε μετακινεί βουνά, ούτε ανασταίνει νεκρούς και βεβαίως αν τον ρωτήσουμε είσαι Φωτισμένος; Έχεις την αδιάλειπτο προσευχή; Φυσικά δεν θα μας απαντήσει καταφατικά, διότι τρέμει τον λόγο των Θεοφόρων Πατέρων που λέγει, αν θέλεις να χάσεις κάτι πες το και το έχασες.
Υπάρχουν όμως τρία χαρακτηριστικά σημεία από τα οποία,μπορούμε συν Θεώ να τον αναγνωρίσουμε και είναι τα εξής παρακάτω:
α) Το πρώτο είναι ότι δεν αμφισβητεί κανένα από τούς λόγους των Αγίων Πατέρων δηλ. των Φωτισμένων που προηγήθηκαν από αυτόν έως των ελαχίστων λεπτομερειών.
β) Το δεύτερο είναι ότι, όσο και να συζητάμε μαζί του δεν κατακρίνει, ούτε κατηγορεί τους αδελφούς και τους αδελφούς-εχθρούς για τα πράγματα και την δόξα του κόσμου τούτου, αλλά αντιθέτως συγχωρεί και δικαιολογεί, διότι έχει εγκαταστημένη μέσα στη καρδιά του την ταπείνωση του Χριστού-Θεού.
Ταπείνωση, άλλωστε, είναι αυτό ακριβώς, να μη δικαιολογούμε τους εαυτούς μας και να κατηγορούμε τους αδελφούς μας, αλλά να κατηγορούμε τους εαυτούς μας και να δικαιολογούμε τους αδελφούς και αδελφούς-εχθρούς μας για τα πάντα και για πάντα.
Εκτός, βέβαια, αν πρόκειται για θέματα Πίστεως, οπότε δεν υφίσταται κατάκριση και κατηγορία.
γ) Τέλος, το τρίτο είναι ο Χαριτωμένος λόγος του.
Έχοντας διά της αδιαλείπτου ευχής μια συνεχή πληροφορία του Θελήματος του Θεού στην καρδιά του, όταν μας μιλάει, τα λόγια του συνοδευόμενα από την Χάρη-Φως Του Χριστού-Θεού, δεν μπαίνουν στο μυαλό μας, αλλά βάζουν φωτιά στην καρδιά μας.
Πείθουν την καρδιά μας να πιστέψει και χωρίς να θέλει.
Εμείς, βέβαια, δεν είμαστε οι Φωτισμένοι Άγιοι, αμαρτωλοί είμαστε, οι Άγιοι είναι από την απέναντι μεριά, εφόσον, όμως, συν Θεώ κάνουμε με λόγο και με έργο αυτά που μας λέγουν οι Άγιοι της Εκκλησίας, που προηγήθηκαν από εμάς, καθώς έγραψε και ο Απόστολος Παύλος στην προς Τιμόθεο Επιστολή και φυλάττουμε, δηλαδή, δικαιοσύνη, ευσέβεια, αγάπη, υπομονή, πραότητα και αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα της Πίστεως και της Ορθής και Σωτήριας Ομολογίας, που αυτό σημαίνει, ότι συν Θεώ, δεν θα δεχτούμε, έως αίματος, για μέλη της Εκκλησίας δηλ. για μέλη του Χριστού τους ψευδεπισκόπους της ληστρικής συνόδου της Κρήτης, τα επίσημα, συνοδικά πλέον μέλη της ψευδεκκλησίας του αντίχριστου, του λεγόμενου Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) διακόπτοντας κάθε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους και με όσους έχουνε εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς.
Μόνο τότε, θα λάβουμε και εμείς πλουσίως και αμέτρως αυτό που έλαβαν και εκείνοι.
Αντί, λοιπόν, να τρέχουμε δεξιά και αριστερά για να βρούμε κάποιον «φωτισμένο» γέροντα, που δυστυχώς, απ’ ό,τι αποδείχθηκε άνθρακας ήταν τελικά ο θησαυρός για τόσους και τόσους γεροντάδες που τους είχαμε για φωτισμένους, ας αδράξουμε ο καθένας μας την ευκαιρία της δωρεάς της Χάριτος που ο Κύριος μας δίνει στα έσχατα αυτά χρόνια διά της Ορθής και Σωτήριας Ομολογίας της Πίστεως.
Ώστε, όταν Θεού θέλοντος, έρθει η ώρα που θα ανταμώσουμε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, να έχουμε την παρρησία να Του πούμε:
«ΚΥΡΙΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ, ΟΣΟ ΕΣΥ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΩ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΑ»
Μοναχός Μοναχός Κουτλουμουσιανός.
