Αν παρατηρήσει κανείς τη βρετανική κοινωνία σήμερα, είναι στα όρια εμφυλίου πολέμου.
Αυτό αναφέρει ο David Betz, Καθηγητής στο King’s College του Λονδίνου, χρησιμοποιώντας ακαδημαϊκές μελέτες για την κοινωνική συνοχή, τη θεωρία αιτίων εμφυλίου πολέμου και έρευνες κοινωνικών στάσεων.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι εξής προϋποθέσεις είναι παρούσες: υπέρβαση της ελίτ, πόλωση, κατάρρευση της εμπιστοσύνης, οικονομικές πιέσεις και η αντιληπτή υποβάθμιση του πληθυσμού της πλειοψηφίας σε μια προηγουμένως ομοιογενή κοινωνία.
Όλα είναι παρόντα στη σύγχρονη Βρετανία.
Οι τρέχουσες δυναμικές, συνεχίζει, δείχνουν μια αναδυόμενη σύγκρουση μεταξύ ριζοσπαστικοποιημένων φατριών μέσα στην μουσουλμανική κοινότητα και έναν αναδυόμενο λευκό εθνικισμό.
Ο Καθηγητής Betz συνεχίζει να ισχυρίζεται — χρησιμοποιώντας το μαοϊκό μοντέλο που διαιρεί τις ανταρσίες σε τρεις φάσεις — ότι οι ιθαγενείς βρίσκονται στην πρώτη φάση, τη λεγόμενη αμυντική φάση στην οποία η ομάδα αρχίζει να οργανώνεται, να διαδίδει προπαγάνδα και να χτίζει μια συνειδητοποιημένη κοινότητα ακολούθων.
Οι Ισλαμιστές, από την άλλη πλευρά, βρίσκονται στη φάση δύο — όταν βίαιες επιθέσεις συμβαίνουν με κανονικό ρυθμό, αναπτύσσεται μια στρατιωτική δομή, αλλά δεν είναι ακόμη αρκετά ισχυροί για να αμφισβητήσουν το μονοπώλιο του κράτους στη βία.
Ο Καθηγητής Betz πιστεύει ότι, λόγω της απουσίας σαφών γεωγραφικών διαχωρισμών μεταξύ των αντιπάλων, η Βρετανία είναι απίθανο να φτάσει στη φάση τρία — τη επιθετική φάση.
Αυτή είναι η στιγμή που οι ομάδες ανταρτών είναι αρκετά ισχυρές για να αμφισβητήσουν τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή και ανησυχητική θέση. Είναι επίσης πειστική.
Οι προϋποθέσεις
Οι προϋποθέσεις που παρατίθενται παραπάνω υπάρχουν αναμφισβήτητα στη σύγχρονη Βρετανία.
Έχει υπάρξει κατάρρευση της δημόσιας εμπιστοσύνης στο κράτος, για παράδειγμα.
Η 41η Έκθεση του Βρετανικού Κοινωνικού Γραφείου (BSA), που δημοσιεύθηκε στις 12 Ιουνίου 2024, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στις κυβερνήσεις και τους πολιτικούς, και η εμπιστοσύνη τους στα συστήματα διακυβέρνησης, είναι τόσο χαμηλή όσο ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια, αν όχι πιο χαμηλή».
Πράγματι, ένα ιστορικό υψηλό ποσοστό 45% «σχεδόν ποτέ» δεν εμπιστεύεται κυβερνήσεις οποιουδήποτε χρώματος (22 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερα από το ποσοστό που καταγράφηκε το 2020), το 58% (ένα ακόμη ιστορικό υψηλό) «σχεδόν ποτέ» δεν εμπιστεύεται τους πολιτικούς να πουν την αλήθεια όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση, αυξημένο κατά 19 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2020, και το εντυπωσιακό 79% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι το σύστημα διακυβέρνησης της Βρετανίας μπορεί να βελτιωθεί «πολύ» ή «σε μεγάλο βαθμό», που ταιριάζει με ένα ιστορικό υψηλό που καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής αδράνειας για το Brexit το 2019 και αυξήθηκε κατά 18 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2020.
Αμοιβαία υποψία και εχθρότητα
Ο Καθηγητής John Curtice, Ανώτερος Ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Έρευνας, ο οργανισμός που πραγματοποίησε την έρευνα BSA, λέει: «Η κυβέρνηση… θα… πρέπει να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες του κοινού που είναι πιο αμφίβολο από ποτέ σχετικά με την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα του συστήματος διακυβέρνησης της χώρας».
Όπως προειδοποιούν οι Καθηγητές Curtice και Betz, η δημόσια εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις όλων των πολιτικών παρατάξεων έχει καταρρεύσει και, μαζί με αυτήν, η εμπιστοσύνη στο σύστημα διακυβέρνησης που παραδοσιακά έχουμε ιεροποιήσει και ενθαρρύνει άλλους να υιοθετήσουν.
Ότι αυτή η τάση, αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, θα μπορούσε ενδεχομένως να ραγίσει έναν ήδη εύθραυστο κοινωνικό συμβόλαιο είναι μια αυτονόητη δήλωση.
Η εμπιστοσύνη στο κράτος ενώνει τις διάφορες ομάδες μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, λειτουργώντας ως αυτό που ο Καθηγητής Betz αποκαλεί «υπερκόλλα».
Χωρίς αυτήν, οι ομάδες διασπώνται και υποχωρούν σε “κυψέλες” που χαρακτηρίζονται από αμοιβαία υποψία και εχθρότητα.
Αν και η έκθεση BSA παρέχει μια ελπίδα, προσφέροντας τη δυνατότητα ανάκαμψης της εμπιστοσύνης — όπως αυτή που παρατηρήθηκε το 2020 μετά την εκλογική νίκη του Boris Johnson, όταν τελείωσε η κοινοβουλευτική αβεβαιότητα γύρω από το Brexit — τα σημάδια δεν είναι ευοίωνα.
Η αναζωογόνηση μετά τον Johnson ήταν βραχύβια, και εξαντλήθηκε από την επιπλέον «υπέρβαση της ελίτ», καθώς αυτός επιτάχυνε τη μετανάστευση ενάντια στις επιθυμίες του εκλογικού σώματος. Αυτό που έγινε γνωστό ως «κύμα Boris» ήταν η τελευταία πράξη προδοσίας για έναν λαό που υπέφερε από μια δεκαετία χαμένων υποσχέσεων.
Αλαζονεία της ελίτ
Πράγματι, η δημόσια εμπιστοσύνη έχει φθαρεί από την αλαζονεία της ελίτ — και αυτή η αλαζονεία δεν δείχνει κανένα σημάδι υποχώρησης.
Οι πολιτικές ελίτ δεν επιβάλλουν μόνο μαζική μετανάστευση σε έναν αντιδραστικό πληθυσμό, πλέον διακρίνουν ανοιχτά την λευκή πλειοψηφία.
Οι πρακτικές προσλήψεων στις δημόσιες υπηρεσίες είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Το καλοκαίρι του 2023, μια έκθεση διαπίστωσε ότι η Βασιλική Αεροπορία ακολουθούσε αθέμιτη διάκριση κατά των λευκών ανδρών σε μια εκστρατεία για την ενίσχυση της ποικιλομορφίας, η Αστυνομία του West Yorkshire πρόσφατα έθεσε έναν προσωρινό αποκλεισμό στην πρόσληψη λευκών Βρετανών για τον ίδιο λόγο.
Επιπλέον, ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα Telegraph αποκάλυψε ότι τα NHS Trusts διακρίνουν τους λευκούς αιτούντες υποψήφιους, χειραγωγώντας τις λίστες συνέντευξης για να ευνοήσουν τις εθνοτικές μειονότητες.
Η άψογη υγειονομική μας υπηρεσία ενθαρρύνει αυτό που είναι γνωστό ως «Κανόνας Rooney» – μια πολιτική που προέρχεται από το αμερικανικό ποδόσφαιρο και απαιτεί να υπάρχει υποχρεωτικά εθνοτική μειονότητα στην πρόσληψη, αν υποβάλει αίτηση.
Διαφορές αστυνόμευσης
Επιπλέον, το τοξικό θέαμα της δίδυμης αστυνόμευσης είναι προφανές σε όλους, εκτός από τους πιο σκληροπυρηνικούς προοδευτικούς.
Η αντίθεση μεταξύ της αδιάλλακτης αντίδρασης της αστυνομίας στους λευκούς ταραξίες του Southport – στην οποία χρησιμοποίησαν σωστά ρόπαλα και ασπίδες εναντίον των επιτιθέμενων – και της αδύναμης αντίδρασης στους Ρομά ταραξίες του Harehills – στην οποία έτρεπαν σε φυγή παρά το ότι κάηκε ένα λεωφορείο – ήταν απόλυτα αποκαλυπτική ενός συστήματος που δεν αντιμετωπίζει πια τους πολίτες του ισότιμα μπροστά στον νόμο.
Ο Sir Keir Starmer έκατσε στα γόνατά του μετά τις βίαιες διαδηλώσεις Black Lives Matter (BLM), πίεσε τους δικαστές να επιβάλουν ποινές φυλάκισης σε μητέρες που ανάρτησαν ανεύθυνους λογαριασμούς στο Twitter κατά τις ταραχές του Southport.
Η καθοδήγηση από το Εθνικό Συμβούλιο Αστυνομικών Διευθυντών (NPCC) και το Κολέγιο Αστυνομίας απαράδεκτα υπογραμμίζει την τρέχουσα προσέγγιση δύο ταχυτήτων.
Λέει ότι πρέπει να υπάρχει «ισότητα στα αποτελέσματα της αστυνόμευσης», πράγμα που σημαίνει ότι, για να διασφαλιστεί η «φυλετική ισότητα», δεν πρέπει όλοι να αντιμετωπίζονται το ίδιο.
Φαίνεται πως η αστυνόμευση δεν πρέπει να είναι «ανεξάρτητη από το χρώμα».
www.bankingnews.gr
