Aπό τον Graham Allison σχετικά με τα θεμέλια της αμερικανικής γεωστρατηγικής
Ταμείο Στρατηγικού Πολιτισμού
Vladimir Malisev
Τον Φεβρουάριο, οι Εξωτερικές Υποθέσεις δημοσίευσαν ένα άρθρο από το διάσημο πολιτικό επιστήμονα των ΗΠΑ, σύμβουλο του Υπουργού Άμυνας υπό τον Πρόεδρο Ρίγκαν, Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνα υπό τον Πρόεδρο Κλίντον, και τώρα Διευθυντή του Κέντρου Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων. Το Κέντρο Belfer για την επιστήμη και τις διεθνείς σχέσεις «Νέες σφαίρες επιρροής. Κοινή χρήση του πλανήτη με άλλες ισχυρές δυνάμεις.” Στην Αμερική, ο Allison θεωρείται κλασικός της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης. Η ουσία του άρθρου του είναι ότι η Αμερική θα πρέπει να μοιράζεται τις σφαίρες επιρροής . Πώς και με ποιον;
“Οι Αμερικανοί πολιτικοί σταμάτησαν να αναγνωρίζουν σφαίρες επιρροής στην εποχή τους, αλλά όχι επειδή η ιδέα είναι ξεπερασμένη. Αντιθέτως, ολόκληρος ο κόσμος ήταν, εκ των πραγμάτων, μια σφαίρα επιρροής για τις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Τώρα αυτή η ηγεμονία έρχεται στο μηδέν, και η Ουάσιγκτον έχει ξυπνήσει… Η τεκτονική μετατόπιση στην ισορροπία δυνάμεων που έλαβε χώρα τις πρώτες δύο δεκαετίες του ΧΧΙ αιώνα ήταν τόσο δραματική όσο καμιά αλλαγή που οι ΗΠΑ έχουν δει στα 244 χρόνια της ύπαρξής τους», γράφει ο Allison. – Το μερίδιο των ΗΠΑ, το οποίο αντιπροσώπευε σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1950, μειώθηκε από το ένα τέταρτο το 1991 στο ένα έβδομο σήμερα …”
Δηλαδή, η κύρια ανησυχία ενός πρώην υψηλόβαθμου αξιωματούχου του Πενταγώνου είναι η Κίνα. Ο Allison γράφει: “Η Κίνα μπορεί να επενδύσει 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε υποδομές που συνδέουν το μεγαλύτερο μέρος της Ευρασίας με μια παραγγελία της οποίας βρίσκεται στο κέντρο……Το ΑΕΠ της Κίνας έχει αυξηθεί δραματικά κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από το 20% του ΑΕΠ των ΗΠΑ το 1991 σε 120% [έμφαση προστίθεται από εμάς – Ed. ] …Η Κίνα έχει τέσσερις φορές περισσότερους ανθρώπους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και εάν η παραγωγικότητα των Κινέζων εργαζομένων γίνει η ίδια με αυτήν των Πορτογάλων εργαζομένων σήμερα (περίπου μιάμιση φορά χαμηλότερη από αυτήν των Ηνωμένων Πολιτειών), το ΑΕΠ της Κίνας θα διπλασιαστεί από αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Allison τονίζει ότι η Κίνα γίνεται γρήγορα ισότιμος ανταγωνιστής με τις ΗΠΑ στην προηγμένη τεχνολογία. «Από τις κορυφαίες 20 επιχειρήσεις Ηλεκτρονικών Υπολογιστών , εννέα είναι κινεζικές… Οι κινεζικές εταιρείες πρωτοστατούν σε πολλούς τομείς της εφαρμοσμένης τεχνητής νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της επιτήρησης, της αναγνώρισης προσώπου και φωνής, και της τεχνολογίας χρηματοδότησης. Οι στρατιωτικές δαπάνες και οι στρατιωτικές δυνατότητες της Κίνας έχουν αυξηθεί σημαντικά. Ένα τέταρτο του αιώνα πριν, σύμφωνα με τον Allison, ο αμυντικός προϋπολογισμός της Κίνας ήταν 1/25ο του αμερικανικού στρατιωτικού προϋπολογισμού. Τώρα είναι το ένα τρίτο και σύντομα θα ισούται με τον στρατιωτικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ. Το 2019 δημοσιεύθηκαν τα αποτελέσματα των απόρρητων στρατιωτικών υπολογισμών που διεξήχθησαν λίγο πριν δημοσιευθούν . Κατέληξαν: «Όταν [η Αμερική] πολεμήσει τη Ρωσία και την Κίνα, οι «μπλε» [Ηνωμένες Πολιτείες] συνθλίβονται σε κομμάτια.
Έτσι, μην πολεμάτε “με τη Ρωσία και την Κίνα” αν καταλήξουν μαζί. Μιλώντας για τη Ρωσία, ο Άλισον γράφει: «Τι και αν ήθελε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν», γράφει, «η Ρωσία δεν θα είναι ποτέ ξανά η Σοβιετική Ένωση στην οποία ζούσε ο πατέρας του. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, στο Ρωσικό κράτος που προέκυψε παρέμεινε λιγότερο από το ήμισυ του ΑΕΠ του και το ήμισυ του πληθυσμού του, και τα σύνορά του επέστρεψαν σε εκείνα που υπήρχαν πριν από την Αικατερίνη Β ‘. Ωστόσο, η Ρωσία παραμένει μια πυρηνική υπερδύναμη με ένα οπλοστάσιο που είναι λειτουργικά ισοδύναμο με το οπλοστάσιο των ΗΠΑ. Έχει μια αμυντική βιομηχανία που παράγει όπλα που ο κόσμος είναι πρόθυμος να αγοράσει … Είναι διάσημη για τις ένοπλες δυνάμεις της, οι οποίες μπορούν να αγωνιστούν και να κερδίσουν … Η στρατιωτική ανδρεία είναι ίσως το κύριο σχετικό πλεονέκτημα της Ρωσίας σήμερα».
Ο Allison προτρέπει τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ να παραδεχθεί: «Όσον αφορά τα συμφέροντα και τις αξίες των ΗΠΑ, οι συνέπειες της αυξημένης εξουσίας της Κίνας και της Ρωσίας σε σύγκριση με την εξουσία των ΗΠΑ είναι δυσμενείς … Η Ουκρανία θα πρέπει να αποδεχθεί την απώλεια της Κριμαίας, ενώ οι χώρες της Ρωσίας “κοντά στο εξωτερικό” θα διαποτιστούν με το φόβο του Κρεμλίνου και θα το σέβονται περισσότερο. Για πολλές χώρες και άτομα … που έχουν βρει καταφύγιο κάτω από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας και εμπνέονται από την έννοια μιας παγκόσμιας τάξης υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών … οι συνέπειες θα είναι τραγικές … Όταν ξέσπασε η Αραβική Άνοιξη στα τέλη του 2010 και του 2011, ο Ομπάμα είπε ότι ο Σύριος ηγέτης Μπασάρ αλ-Άσαντ «πρέπει να φύγει», αλλά ο Πούτιν σκέφτηκε το αντίθετο … Απέδειξε ότι μια χώρα που ο Ομπάμα είχε διαγράψει ως «περιφερειακή δύναμη» θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις της για να προκαλέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και να βοηθήσει τον Σύριο ηγέτη να εδραιώσει την εξουσία του.
Τι προτείνει ο Graham Allison υπό τις συνθήκες που αξιολογούνται με τον τρόπο αυτό; “Η Ουάσινγκτον θα χρειαστεί συνεργάτες, αλλά συνεργάτες που κάνουν περισσότερο καλό παρά ρίσκο. Λίγοι από τους σημερινούς συμμάχους των ΗΠΑ πληρούν αυτό το κριτήριο, υποστηρίζει, και το σύστημα συμμαχίας των ΗΠΑ θα πρέπει να αναθεωρηθεί “με βάση το κόστος και τις ανάγκες”: κάθε σημερινός σύμμαχος – “από το Πακιστάν, τις Φιλιππίνες και την Ταϊλάνδη τη Λετονία, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία” – θα πρέπει να εξεταστεί από την άποψη του τι κάνει για τη βελτίωση της ασφάλειας και της ευημερίας των ΗΠΑ, με τους κινδύνους και το κόστος. “Οι συμμαχίες δεν είναι αιώνιες.”
Έτσι, η σκέψη ενός κορυφαίου αναλυτή εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ περιστρέφεται γύρω από την πιθανότητα της Αμερικής να αλλάξει τους συμμάχους της. Ο Allison δεν βιάζεται να αποκαλύψει τις κάρτες του , αλλά σημειώνει ότι «οι ΗΠΑ θα εγκαταλείψουν ορισμένους συμμάχους, θα διπλασιάσουν αριθμούς εκείνων των οποίων τα οφέλη είναι τόσο σημαντικά για την ασφάλεια των ΗΠΑ, όπως τα οφέλη των ΗΠΑ σε αυτά, και να επανεξετάσουν ριζικά τους όρους της κάθε δέσμευσης” [έμφαση προστίθεται – Ed.]
Στην πραγματικότητα, η κατάρρευση του Αμερικανοκεντρικού μονοπολικού κόσμου ήταν εμφανής πολύ πριν εμφανιστεί αυτό το άρθρο. Ωστόσο, η διάλυση των μονοπολικών δομών δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν την παγκόσμια ηγεμονία. Και το άρθρο του Graham Allison στις Εξωτερικές Υποθέσεις είναι αξιοσημείωτο, καθώς δείχνει ότι η Αμερικανική στρατιωτική στρατηγική σκέψη συνεχίζει να συνεργάζεται με την κατηγορία των σφαιρών επιρροής, προχωρά από την ιδέα της ανάγκης “διαίρεσης του πλανήτη” και συγκεντρώνεται στο τρίγωνο των αμερικανικών δυνάμεων – Κίνα – Ρωσία. Γύρω από αυτό, χτίζεται μια σύγχρονη Αμερικανική γεωστρατηγική.
https://www.fondsk.ru/news/2020/05/12/k-novomu-peredelu-mira-50852.html
