ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΙΕ’ : ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ / ΘΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ / ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ…

ΜΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ. - 3 Μαρ 2019 - 22:09
Loading...

…  ΜΑΣΟΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ / ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΥΠΑΡΞΗ ΘΥΜΑΤΩΝ…

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΙΕ’

ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΣΗΜΕΙΑ: Όταν τέλος αρχίσουμε να βασιλεύουμε μετά από πραξικοπήματα οργανωμένα παντού την ίδια μέρα, ύστερα από την οριστική ομολογία της μηδαμινότητας όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα περάσει πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιώνας

ολόκληρος, μέχρι τη στιγμή εκείνη), θα προσπαθήσουμε να μην υπάρχουν συνομωσίες εναντίον μας.

Κάθε νέα δημιουργία οποιασδήποτε μυστικής οργάνωσης θα τιμωρείται επίσης με θάνατο.
Με τον ίδιο τρόπο θα μεταχειρισθούμε και τους Χριστιανούς Μασόνους που γνωρίζουν περισσότερα απ’ όσα πρέπει.

Στις Χριστιανικές κοινωνίες που έχουμε σπείρει τόσο βαθιές ρίζες διαφωνιών και διαμαρτυριών, δεν είναι δυνατό ν’ αποκατασταθεί η τάξη παρά μόνο με αμείλικτα μέτρα, που να μαρτυρούν άκαμπτη εξουσία. Είναι ανώφελο να δίνεται προσοχή στα θύματα που πέφτουν για χάρη του μελλοντικού καλού.

Αλλά για όσο καιρό θα περιμένουμε την ανακήρυξή μας, θα δημιουργούμε και θα πολλαπλασιάζουμε τις μασονικές στοές σε κάθε χώρα της οικουμένης. Θα προσελκύουμε σ’ αυτές όλους εκείνους που είναι ή μπορούν να γίνουν υπέροχοι πράκτορές μας. Οι στοές αυτές θ’ αποτελούν το σπουδαιότερο γραφείο πληροφοριών μας και το όργανό μας που θα έχει τη μεγαλύτερη επιρροή.

Όσοι συμμετέχουν στις μυστικές οργανώσεις είναι συνήθως φιλόδοξοι τυχοδιώκτες και γενικά άνθρωποι ως επί το πλείστον κενοί, με τους οποίους δε θα δυσκολευτούμε να συνεννοηθούμε για την εκπλήρωση των σκοπών μας.

Είναι φυσικό να είμαστε εμείς, και όχι κάποιος άλλος, εκείνοι που θα καθοδηγούν τις υποθέσεις του μασονισμού, διότι γνωρίζουμε που βαδίζουμε, γνωρίζουμε τον τελικό σκοπό κάθε ενέργειας, ενώ οι Χριστιανοί δε γνωρίζουν τίποτα, ούτε καν το άμεσο αποτέλεσμα.
Θέλουν την συγκίνηση της επιτυχίας και των χειροκροτημάτων, τα οποία πάντοτε χορηγούμε άφθονα.

Δε μπορείτε να φανταστείτε πως γίνεται να φτάσουν και οι πιο συνετοί Χριστιανοί σε ασυνείδητη απλοϊκότητα, με τον όρο να είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, και συγχρόνως πόσο εύκολα απογοητεύονται από την παραμικρή αποτυχία, έστω και μόνο με την παρεμπόδιση των χειροκροτημάτων, καταλήγοντας κατόπιν σε δουλική υπακοή με το σκοπό νέων επιτυχιών…

Πόσο οξυδερκείς ήταν οι παλιοί σοφοί μας που έλεγαν ότι, για να πετύχει κάποιος ένα σκοπό, δεν πρέπει να διστάζει μπροστά στα μέσα ούτε και να υπολογίζει τον αριθμό των θυμάτων που θυσιάστηκαν. Ποτέ δεν υπολογίσαμε τα θύματα των κτηνών Χριστιανών και, μολονότι έχουμε θυσιάσει πολλούς δικούς μας, έχουμε δώσει στο λαό μας τέτοια δύναμη πάνω στη γη, που δε θα τολμούσε καν να ονειρευτεί άλλοτε.
Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτο τέλος καθενός. Είναι προτιμότερο να επισπεύδουμε το τέλος εκείνων, οι οποίοι βάζουν εμπόδια στο έργο μας, παρά το τέλος το δικό μας, που δημιουργήσαμε αυτό το έργο.

Τα μέτρα αυτά εξολόθρευσαν από τον κόλπο του μασονισμού κάθε σπέρμα διαμαρτυρίας. Ενώ συγκρατούμε το λαό και τους πράκτορές μας σε πλήρη υπακοή.
Οι καταχρήσεις εξουσίας των κατώτερων υπαλλήλων θα τιμωρούνται τόσο αυστηρά, ώστε κανείς δε θα τολμήσει να μετρήσει τη δύναμή του.

Κάθε περίπτωση παρανομίας ή καταχρήσεως θα τιμωρείται παραδειγματικά. Η δωροδοκία και η αλληλέγγυα συνενοχή μεταξύ των υπαλλήλων της Διοικήσεως θα εξαφανιστούν μετά τα πρώτα παραδείγματα αυστηρότατης τιμωρίας. Η αίγλη της εξουσίας μας απαιτεί αποτελεσματικές τιμωρίες, δηλαδή σκληρές, για την ελάχιστη παράβαση των νόμων, γιατί κάθε παράβαση θίγει το γόητρο της ανώτερης αρχής.

Θα απομακρύνουμε το φιλελευθερισμό απ’ όλες τις σπουδαίες θέσεις της διοίκησής μας, από τις οποίες θα εξαρτάται η μόρφωση των υποτελών μας σύμφωνα με τον τρόπο που επιβάλλει η κοινωνική μας τάξη.Θα καταργήσουμε το δικαίωμα της αναίρεσης, την οποία θα διατηρήσουμε μόνο εμείς οι κυβερνήτες, γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να σχηματίσει ο λαός την εντύπωση ότι είναι δυνατό να βγήκε κάποια άδικη απόφαση από τους δικαστές που διορίστηκαν από μας.

Αν ο Βασιλιάς του Ισραήλ βάλει πάνω στο ιερό κεφάλι του το στέμμα που θα του προσφέρει η Ευρώπη, θα γίνει ο Πατριάρχης του Κόσμου. Τα αναγκαία θύματα, τα οποία λόγω της χρησιμότητάς τους θα τα θυσιάσει, δε θα φτάσουν ποτέ στον αριθμό των θυμάτων που προσφέρθηκαν για πολλούς αιώνες στη μανία των μεγαλείων από την αντιζηλία των Χριστιανικών κυβερνήσεων.

ΣΧΟΛΙΑ: Μέσω τών Μασονικών Στοών ( αλλά καί άλλων συνεργαζομένων “αδελφών οργανώσεων” ) στίς οποίες θα μετέχουν πολιτικά πρόσωπα, θα δίνονται οδηγίες σύμφωνα με τά σκοτεινά τους συμφέροντα, καί έν αγνοία πάντα τού λαού πού τούς ψήφισε…

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ: Παγκόσμιον πραξικόπημα εν μια ήμερα. Αι εις θάνατον καταδίκαι. Η μέλλουσα τύχη των Χριστιανών μασώνων. Ο μυστικός χαρακτήρ της εξουσίας. Πολλαπλασια- σμός των μασωνικών στοών. Η κεντρική διοίκησις των Σοφών. Η υπόθεσις Azeff. Ο μασωνισμός είναι ο οδηγός όλων των μυστικών οργανώσεων. Η σπουδαιότης της δημοσίας επιτυχίας. Ο Κομμουνισμός. Τα θύματα. Αι θανατικαί καταδίκαι των μασώνων. Κατάπτωσις του γοήτρου των νόμων και της εξουσίας. Η προεκλογή. Συντομία και σαφήνια των νόμων της μελλούσης βασιλείας. Υπακοή εις την εξουσίαν. Μέτρα εναντίον της καταχρήσεως εξουσίας. Σκληρότης των ποινών. Όριον ηλικίας δια τους δικαστάς. Ο φιλελευθερισμός των δικαστών και της Αρχής. Το παγκόσμιον χρήμα. Η απολυταρχία του μασωνισμού. Ακυρωτικόν ∆ίκαιον. Πατριαρχική «άποψις» της μελλοντικής «Κυβερνήσεως». Θεοποίησις της Κυβερνήσεως. Το δίκαιον του ισχυροτέρου ως το μόνον δίκαιον. Ο Βασιλεύς του Ισραήλ είναι ο Πατριάρχης του κόσμου.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ: Όταν τέλος δια πραξικοπημάτων παρεσκευασμένων παντού και κατά την αυτήν ημέραν, μετά την εριστικήν ομολογίαν της μηδαμινότητος όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα παρέλ- θη πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιών ολόκληρος, μέχρι της στιγμής εκείνης) αρχίσωμεν να βασιλεύω- μεν, θα προσπαθήσωμεν να μη υπάρχωσι συνομωσίαι εναντίον ημών. Επί τω σκοπώ τούτω θέλομεν καταδικάζει εις θάνατον όσους θ’ αντιταχθώσιν ενόπλως κατά την εις την Αρχήν άνοδόν μας. Πάσα νέα δημιουργία οιασδήποτε μυστικής οργανώσεως θα τιμωρήται επίσης δια θανάτου. Όσαι υφίστανται εις τας ημέρας μας και μας είναι γνωσταί και μας έχουσιν εξυπηρετήσει και μας εξυπηρετούσιν εισέτι, θα καταργηθώσι και θ’ αποσταλώσιν εις τας απομεμακρυσμένας της Ευρώπης ηπείρους. Κατά τον αυτόν τρόπον θα μεταχειρισθώμεν και τους χριστιανούς μασώνους, τους γνωρίζοντας περισσότερα του δέοντος. Εκείνοι των οποίων θα φεισθώμεν δι’ ένα οιονδήποτε λόγον, θα διατελώσιν υπό τον διηνεκή τρόμον της εξορίας.

Θα ψηφίσωμεν νόμον, δυνάμει του οποίου όλα τα αρχαία μέλη των μυστικών οργανώσεων θα οφείλωσι να εγκαταλείψωσι την Ευρώπην, κέντρον της Κυβερνήσεως μας.
Αι αποφάσεις της Κυβερνήσεως μας θα είναι εριστικαί και ανέκκλητοι.
Εις τας χριστιανικάς κοινωνίας εις τας οποίας έχομεν ενσπείρει τόσον βαθείας ρίζας διαφωνιών και διαμαρτυριών, δεν είναι δυνατόν ν’ αποκατασταθή η τάξις ειμή μόνον δι’ αμειλήκτων μέτρων μαρτυρούντων άκαμπτον εξουσίαν. Είναι ανωφελές να δίδεται προσοχή εις τα θύματα, άτινα πίπτουσιν υπέρ του μελλοντικού καλού.

Το καθήκον πάσης Κυβερνήσεως, η οποία συναισθάνεται ότι υφίσταται, δεν είναι μόνον το ν’ απολαμβάνη των προνομίων της, αλλά το να εξασκή τα καθήκοντα της και να επιτυγχάνη το καλόν έστω και δια των μεγαλυτέρων θυσιών.∆ια να είναι ακλόνητος Κυβέρνησίς τις πρέπει να ενδυνα- μώνη την αίγλην της ισχύος της, και η αίγλη αύτη επιτυγχάνεται μόνον δια μεγαλειώδους ακαμψίας της Αρχής, ήτις οφείλει να φέρη σημεία απαραβιάστου και θείας εκλογής. Τοιαύτη ήτο μέχρις εσχάτων η ρωσική Μοναρχία ο μόνος σοβαρός εχθρός ημών εν ολοκλήρω τω κόσμω, μετά την Παπωσύνην. Ενθυμήθητε το παράδειγμα της πλημμυρισμένης με αίμα Ιταλίας, ήτις δεν έθιξεν ούτε τρίχα της κεφαλής του Σύλλα, ο οποίος είχε χύσει το αίμα εκείνο. Ο Σύλλας εθεοποιείτο δια της δυνάμεως του εις τους οφθαλμούς του λαού του τυραννουμένου υπ’ αυτού, και η θαρραλέα επιστροφή του εις την Ιταλίαν τον καθίστα απαραβίαστον… Ο λαός δεν θίγει εκείνον όστις τον υπνωτίζει, διά του θάρρους και της ψυχικής του δυνάμεως.

Αλλ’ αναμένοντες την ανάρρησίν μας θα δημιουργώμεν και θα πολλαπλασιάζωμεν τας μασωνικάς στοάς εις πάσαν χώραν της οικουμένης· θα προσελκύωμεν εν αυταίς όλους εκείνους, οίτινες είναι ή δύνανται να γίνωσιν υπέροχοι πράκτορες μας. Αι στοαί αυταί θ’ αποτελώσι το κυριώτερον γραφείον πληροφοριών μας και το έχον την μεγαλυτέραν επιρροήν μέσον μας. Θα συγκεντρώσωμεν όλας αυτάς τας στοάς εις μίαν διοίκησιν γνωστήν μόνον εις ημάς και αποτελεσθησομένην από τους Σοφούς μας. Αι στοαί θα έχωσι τον αντιπρόσωπόν των, όπισθεν του οποίου θα κρύπτεται η διοίκησις περί ης ομιλούμεν, και παρά των αντιπροσώπων τούτων θα δίδωνται αι διαταγαί και τα συνθήματα. Θα δημιουργήσωμεν εντός των στοών αυτών τον πυρήνα: όλων των επαναστατικών και φιλελευθέρων στοιχείων. Τα μέλη αυτών θ’ ανήκωσιν εις όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τα μυστικώτερα πολιτικά σχέδια θα περιέρχωνται εις γνώσιν μας και θα τίθενται υπό την διεύθυνσίν μας ευθύς από της στιγμής της εμφανίσεως των.

Μεταξύ των μελών των στοών τούτων θα συγκαταλέγωνται και πάντες οι πράκτορες της εθνικής και της διεθνούς αστυνομίας (όπως εις την υπόθεσιν Azeff), διότι η υπηρεσία των είναι δι’ ημάς αναντικατάστατος, δεδομένου ότι η Αστυνομία δύναται όχι μόνον να λαμβάνη μέτρα εναντίον των ίσχυρογνωμόνων, αλλά και να δημιουργή αφορμάς δυσαρεσκειών κ.λ.π…. Οι μετέχοντες των μυστικών οργανώσεων είναι συνήθως φιλόδοξοι τυχοδιώκται και εν γένει άνθρωποι, κατά το πλείστον κουφοί, με τους οποίους δεν θα δυσκολευθώμεν να συνεννοηθώμεν δια την εκπλήρωσιν των σκοπών μας.

Εάν εκδηλωθώσιν ανωμαλίαι, τούτο θα σημαίνη ότι παρίστατο ανάγκη να κλονισθή ίνα καταστραφή μία αλληλεγγύη λίαν ισχυρά. Εάν εις τους κόλπους της εξυφανθή συνομωσία τις, αρχηγός αυτής θα είναι εις εκ των πλέον πιστών μας θεραπόντων. Είναι φυσικόν να είμεθα ημείς και ουχί άλλος τις, εκείνοι οίτινες θα καθοδηγώσι τας υποθέσεις του μασωνισμού, διότι γνωρίζομεν που βαίνομεν, γνωρίζομεν τον τελικόν σκοπόν πάσης ενέργειας, ενώ οι Χριστιανοί ουδέν γνωρίζουσι, ούτε καν το άμεσον αποτέλεσμα. Ικανοποιούνται συνήθως με την στιγμιαίαν επιτυχίαν της φιλαυτίας των εν τη εκτελέσει του σχεδίου των, χωρίς καν να διακρίνωσιν ότι το σχέδιον τούτο δεν προέρχεται εκ της πρωτοβουλίας των, αλ’ υπεβλήθη εις αυτούς παρ’ ημών.

Οι Χριστιανοί γίνονται μέλη των στοών εκ περιεργείας με την ελπίδα ν’ απολαύσωσι δημό- σιον τι καλόν δια της βοηθείας αυτών, τίνες δε εξ αυτών και ίνα δύνανται να εκφράσωσι προ του κοινού τα απραγματοποίητα όνειρά των, άτινα δεν στηρίζονται εις τίποτε. Επιθυμούσι την συγκίνη- σιν της επιτυχίας και των χειροκροτημάτων, άτινα πάντοτε χορηγούμεν αφθόνως. Παρέχομεν εις αυτούς την επιτυχίαν ταύτην δια να επωφεληθώμεν της εξ αυτής προκαλούμενης ικανοποιήσεως του εαυτού των, χάρις εις την οποίαν οι άνθρωποι δέχονται τας υποβολάς μας χωρίς να προφυλάσσωνται εξ αυτών, πεπεισμένοι πλήρως ότι όντες αλάνθαστοι εκφράζουσιν ατομικάς των ιδέας, ανίκανοι όντες να οικειοποιηθώσι τας ιδέας των άλλων… ∆εν δύνασθε να φαντασθήτε πως δύνανται να περιαχθώσι και οι νοημονέστεροι των χριστιανών εις ασυνείδητον απλοϊκότητα, επί τω όρω να είναι, ευχαριστημένοι από τον εαυτόν των, και συγχρόνως πόσον ευκόλως αποθαρρύνονται εκ της παραμικροτέρας αποτυχίας, έστω και δια μόνης της παρεμποδίσεως των χειροκροτημάτων, καταλήγοντες είτα εις δουλικήν υπακοήν προς τον σκοπόν νέων επιτυχιών.

Όσω οι ημέτεροι, αρκούμενοι εις το να φέρωσιν εις πέρας τα σχέδια των, περιφρονούσι την επιτυχίαν, τόσω οι Χριστιανοί ίνα έχωσι προ παντός επιτυχίας, είναι έτοιμοι να θυσιάσωσί πάντα τα σχέδια των. Η ψυχολογία αυτή διευκολύνει τεραστίως το έργον μας του να διευθύνωμεν αυτούς. Αυτοί, οι κατά το φαινόμενον τίγρεις, έχουσι ψυχήν προβάτων και αι κεφαλαί των είναι εντελώς κεναί. Έχομεν ρίψει εις αυτούς ως δόλωμα το όνειρον της απορροφήσεως της ανθρωπίνης ατομικότητος υπό της συμβολικής ενότητας του συνόλου. ∆εν διείδον μέχρι τούδε και δεν θα διείδωσιν ούτε προσεχώς, ότι το δόλωμα τούτο είναι καταφανής παραβίασις του σπουδαιοτέρου των νόμων της φύσεως, ήτις από της πρώτης στιγμής της δημιουργίας εδημιούργησεν εν έκαστον των όντων διάφορον των άλλων, ακριβώς ίνα αποδεικνύη την ατομικότητα του.

Το ότι ηδυνήθημεν ν’ αγάγωμεν αυτούς εις την δεινήν αυτήν τυφλότητα, δεν αποδεικνύει με καταπληκτικήν σαφήνειαν μέχρι τίνος σημείου το πνεύμα των είναι περιωρισμένον εν συγκρίσει με το ιδικόν μας; Η περίπτωσις αυτή είναι η κυριωτέρα εγγύησις της επιτυχίας μας. Πόσον οξυδερκείς υπήρξαν οι παλαιοί σοφοί μας, λέγοντες ότι, ίνα επιτύχη τις σκοπού τινός δεν πρέπει να διστάζη προ των μέσων ούτε και να υπολογίζη, τον αριθμόν των θυσιασθέντων θυμάτων. Ουδέποτε υπελογίσαμεν τα θύματα των κτηνών χριστιανών, και μολονότι έχομεν θυσιάσει πολλούς εκ των ημετέρων, έχομεν δώσει εις τον λαόν μας τοιαύτην δύναμιν επί της γης, οίαν δεν θα ετόλμα να ονειρευθή καν άλλοτε.

Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτον τέλος εκάστου. Είναι προτιμότερον να επισπεύδωμεν το τέλος εκείνων, οι οποίοι παρεμβάλουσι προσκόμματα εις το έργον ημών, παρά το τέλος ημών, οίτινες εδημιουργήσαμεν το έργον τούτο. Καταδικάζομεν εις θάνατον τους μασώνους κατά τρόπον τοιούτον, ώστε ουδείς, πλην των αδελφών των, δύναται να υποπτευθή τι, ούτε και αυτά τα ίδια
θύματα των καταδικών μας· αποθνήσκουσιν όλοι, όταν τούτο είναι αναγκαίον, ως από φυσικήν ασθένειαν… Αυτή αύτη η Αδελφότης, γνωρίζουσα το τοιούτον, δεν τολμά να διαμαρτυρηθή. Τα μέτρα ταύτα εξωλόθρευσαν εκ του κόλπου του μασωνισμού παν σπέρμα διαμαρτυριών. Ενώ κηρύσσομεν εις τους Χριστιανούς τον φιλελευθερισμόν, συγκρατούμεν τον λαόν και τους πράκτορας μας εις πλήρη υπακοήν.

∆ια της επιρροής μας η εκτέλεσις των νόμων των Χριστιανών έχει περιορισθή εις το ελάχι- στον. Το γόητρον των νόμων υποσκάπτεται δια των φιλελευθέρων ερμηνειών, ας έχομεν εισαγάγει εις αυτούς. Εις τας εξουσίας και εις τα ζητήματα πολιτικής και αρχών, τα δικαστήρια αποφασίζουν ό,τι προδιαγράφομεν εις αυτά, αντιλαμβάνονται τα πράγματα υπό την άποψιν, υπό την οποίαν τοις τα παρουσιάζομεν. Χρησιμοποιούμεν προς τούτο την μεσολάβησιν προσώπων προς α νομίζει τις οτι ουδέν κοινόν έχομεν, την γνώμην των εφημερίδων και άλλα μέσα ακόμη. Και αυτοί oι γερουσιασταί ως και η ανωτέρα διοίκησις παραδέχονται τυφλώς τας συμβουλάς μας. Το καθαρώς ζωώδες πνεύμα των Χριστιανών, δεν είναι ικανόν ν’ αναλύση και να παρατηρήση καν, και ακόμη περισσότερον ίνα προΐδη εις τί δύναται να καταλήξη η υπό ωρισμένην τινά μορφήν παρουσίασις του ζητήματος.

Εν τη διαφορά ταύτη της ικανότητος περί το σκέπτεσθαι μεταξύ των Χριστιανών και ημών, αντιλαμβάνεται τις ευκρινώς την σφραγίδα της εκλογής ημών και το ανθρωπιστικών ημών σήμα. Tο πνεύμα των Χριστιανών είναι ενστικτώδες, ζωώδες. Βλέπουσιν, αλλά δεν βλέπουσι και ούτε εφευρίσκουσιν (εκτός υλιστικών πραγμάτων). Εκ τούτου φαίνεται καθαρά ότι αυτή αύτη η φύσις προώρισεν ημάς όπως διοικήσωμεν τον κόσμον.

Όταν θα επιστή ο καιρός να κυβερνήσωμεν φανερώς και να διδάξωμεν τ’ αγαθά της διοική- σεως μας, θα επανιδρύσωμεν όλας τας νομοθεσίας. Οι νόμοι μας θα είναι σύντομοι, σαφείς, ακλόνητοι, άνευ σχολίων, ώστε έκαστος να δύναται ευκόλως να τους μανθάνη. Το δεσπόζον χαρακτηριστικόν των νόμων τούτων θα είναι η υπακοή εις τας αρχάς εξικνουμένη εις βαθμόν μεγαλειώδη. Τότε όλαι αι καταχρήσεις θα εξαφανισθώσι συνεπεία της ευθύνης όλων μέχρι και του τελευταίου έναντι της ανωτέρας εξουσίας του αντιπροσώπου του πολιτεύματος. Αι καταχρήσεις εξουσίας των κατωτέρων υπαλλήλων θα τιμωρώνται τόσον αυστηρώς, ώστε ουδείς θα τολμήση ν’ αναμέτρηση την δύναμίν του. Θα παρακολουθώμεν με άκαμπτον βλέμμα πάσαν πράξιν διοκητικήν, εξ ης εξαρτάται η λειτουργία της κυβερνητικής μηχανής, διότι η παράλυσις της διοικήσεως προκα- λεί παγκόσμιον παράλυσιν. Πάσα περίπτωσις παρανομίας ή καταχρήσεως θα τιμωρήται παραδειγ- ματικώς. Η δωροδοκία και η αλληλέγγυος συνενοχή μεταξύ των υπαλλήλων της διοικήσεως θα εξαφανισθώσι μετά τα πρώτα παραδείγματα αυστηροτάτης τιμωρίας. Η αίγλη της αρχής μας απαιτεί αποτελεσματικάς τιμωρίας, δηλαδή σκληράς, δια την ελαχίστην παράβασιν των νόμων, διότι πάσα παράβασις θίγει το γόητρον της ανωτέρας αρχής. Ο καταδικασθείς, έστω και αν τιμωρηθή αυστηρότερον δια το σφάλμα του, θα πέση ως στρατιώτης επί του πεδίου της διοικητικής μάχης δια την Αρχήν, τους Νόμους και τας θεωρίας, άτινα δεν επιτρέπουσιν όπως το ιδιωτικόν συμφέρον υπερισχύη της δημοσίας λειτουργίας έστω και εκ μέρους εκείνων, οίτινες διευθύνουσι το άρμα της κοινωνίας.

Οι δικασταί μας γνωρίζουσιν ότι, θέλοντες να καυχηθώσι δι’ ανόητον τινά ευσπλαγχνίαν, παραβιάζουσι τον νόμον της δικαιοσύνης, η οποία συνεστήθη, ίνα συγκρατή τους ανθρώπους, τιμωρούσα τα σφάλματα και ουχί δια να δεικνύη ο δικαστής την ψυχικήν του αγαθότητα. Επιτρέπε- ται να επιδεικνύη τις τα προτερήματα ταύτα εν τω ιδιωτικώ βίω, ουχί όμως και επί του δημοσίου εδάφους, το οποίον είναι η βάσις της διαπαιδαγωγήσεως του ανθρωπίνου βίου.

Το δικαστικόν μας προσωπικόν δεν θα υπηρέτη πέραν των 55 ετών, πρώτον μεν διότι οι γέροντες επιμένουσι μετά περισσοτέρου πείσματος εις τας προεσχηματισμένας γνώμας των και είναι ολιγώτερον επιδεκτικοί υπακοής επί των νέων διατάξεων, δεύτερον δε διότι θα μας επιτρέπη ν’ ανανεώνωμεν ευκολώτερον το προσωπικόν, όπερ ούτω θα υποτάσσηται καλλίτερον εις ημάς. Εκείνος, όστις θα θέλη την διατήρησιν της θέσεως του, θα υπόκηται εις τυφλήν υπακοήν δια να είναι άξιος της ευνοίας ταύτης.
Εν γένει οι δικασταί μας θα εκλέγωνται υφ’ ημών μόνον μεταξύ εκείνων, οίτινες θα γνωρίζωσι καλώς ότι η αποστολή των είναι να εφαρμόζωσι τους νόμους και να τιμωρώσι και όχι να δεικνύωσι γενναιοφροσύνην προς ζημίαν του Κράτους, όπως φαντάζωνται σήμερον oι Χριστιανοί.

Αι προαγωγαί θα χρησιμεύσωσιν επίσης δια την διάλυσιν της συνεκτικής συναδελφικής αλληλεγγύης και θα ωθήσωσιν ούτω όλους εις το ν’ αφοσιωθώσιν εις τα συμφέροντα της Κυβερνή- σεως, εξ ης θα εξαρτάται η τύχη των. Η νέα γενεά των δικαστών θα εκπαιδευθή κατά τοιούτον τρόπον, ώστε να μη παραδέχεται καταχρήσεις, θιγούσας την καθεστηκυίαν τάξιν εις τας μεταξύ ημών και των υπηκόων μας σχέσεις.

Επί των ημερών μας οι χριστιανοί δικασταί, επειδή δεν έχουσιν ακριβή αντίληψιν του προορισμού των, δεικνύουσιν επιείκειαν εις όλα τα εγκλήματα και τούτο, διότι οι σήμερον κυβερνώντες, διορίζοντες τους δικαστάς εις τ’ αξιώματα των δεν λαμβάνουσι φροντίδα, ίνα τοις εμπνεύσωσι το αίσθημα του καθήκοντος και την συνείδησιν του έργου, όπερ θ’ αξιώσωσι παρ’ αυτών.

Όπως τα θηρία αποστέλλουσι τα μικρά των εις αναζήτησιν λείας, ούτω και οι χριστιανοί τοποθετούσι τους υπηκόους των εις θέσεις προσοδοφόρους χωρίς καν να σκεφθώσι να εξηγήσωσιν εις αυτούς τον λόγον υπάρξεως της θέσεως ταύτης. Ένεκα τούτου αι Κυβερνήσεις των καταστρέφονται δια των ιδίων των δυνάμεων, δια των πράξεων της ιδίας των διοικήσεως.

Ας εξαγάγωμεν λοιπόν εκ των αποτελεσμάτων των πράξεων τούτων εν επί πλέον δίδαγμα δια το πολίτευμα μας. Θα εξοβελίσωμεν τον φιλελευθερισμόν από όλας τας σπουδαίας θέσεις της διοικήσεως μας, εκ των οποίων θα εξαρτάται η μόρφωσις των υποτελών μας κατά τον επιβαλλόμε- νον τρόπον της κοινωνικής μας τάξεως. Θα γίνωνται δεκτοί εις τας θέσεις ταύτας εκείνοι μόνον, τους οποίους θα έχωμεν διαπαιδαγωγήσει ημείς οι ίδιοι δια την διοικητικήν εξουσίαν. ∆ύναται τις να μας παρατηρήση ότι η αποπομπή των παλαιών υπαλλήλων θα στοιχίση ακριβά εις το θησαυρο- φυλάκιον. Θ’ απαντήσωμεν εις τούτο, ότι πρώτον μεν θα εξεύρωμεν δι’ αυτούς μίαν ιδιωτικήν υπηρεσίαν αντί της δημοσίας τοιαύτης, την οποίαν θα χάσωσι· δεύτερον δε ότι εφ’ όσον όλος ο χρυσός του κόσμου θα είναι συγεντρωμένος εις χείρας μας, η Κυβέρνησίς μας δεν θα φοβήται τας υπερβολικάς δαπάνας.

Η απολυταρχία μας θα είναι συνεπής καθ’ όλα. ∆ια τούτο δε, το μέγα θέλημα μας θα είναι σεβαστόν και ό,τι θα διατάττωμεν θα εκτελήται άνευ αντιρρήσεων. ∆εν θα λαμβάνη υπ’ όψιν ουδένα ψίθυρον, ουδεμίαν δυσαρέσκειαν και θα καταπνίγη δια παραδειγματικής τιμωρίας πάσαν εξέγερσιν.

Θα καταργήσωμεν το δικαίωμα της αναιρέσεως, την οποίαν θα διατηρήσωμεν ημείς μόνον οι κυβερνώντες, διότι δεν πρέπει να επιτρέψωμεν να σχηματίση ο λαός την ιδέαν ότι είναι δυνατόν να εξεδόθη άδικος τις απόφασις παρά δικαστών διορισθέντων υφ’ ημών. Αν συνέβαινε τοιούτον τι, θ’ ακυρώσωμεν ημείς οι ίδιοι την απόφασιν, τιμωρούντες όμως τόσον παραδειγματικώς τον δικαστήν, όστις δεν αντελήφθη το καθήκον του και τον προορισμόν του, ώστε ουδέποτε πλέον να επαναλη- φθώσι τοιαύται περιπτώσεις. Επαναλαμβάνω και πάλιν, ότι θα γνωρίζωμεν και την μικροτέραν λεπτομέρειαν της διοικήσεως μας και ότι αρκεί μόνον να επαγρυπνώμεν, ίνα μένη ο λαός ευχαριστημένος από ημάς, διότι θα ευρίσκεται εν δικαίω, απαιτών από καλήν Κυβέρνησιν καλόν υπάλληλον.

Η Κυβέρνησίς μας θα έχη την όψιν Πατριαρχικής και Πατρικής επιτροπείας εκ μέρους του Κυβερνήτου μας. Ο λαός μας και οι υπήκοοι μας θα βλέπωσιν εν τω προσώπω του πατέρα, όστις μεριμνά περί όλων των αναγκών, περί όλων των πράξεων, περί όλων των αμοιβαίων σχέσεων των υπηκόων μεταξύ αλλήλων και της Κυβερνήσεως. Τότε θα εμποτισθώσιν επί τοσούτον υπό της σκέψεως, ότι εφ’ όσον θέλουσι να ζώσιν εν ειρήνη και ησυχία, είναι αδύνατον ν’ απορρίψωσι την κηδεμονίαν και την καθοδήγησιν ταύτην, ώστε θ’ αναγνωρίσωσι την απολυταρχίαν της Κυβερνή- σεως μας μετά σεβασμού προσεγγίζοντος την λατρείαν, ιδίως όταν θα πεισθώσιν ότι η εξουσία αυτής δεν αντικαθίσταται υπό της τοιαύτης των υπαλλήλων της, οίτινες εκτελούσι τυφλώς τας οδηγίας της. Θα είναι κατευχαριστημένοι, διότι θα έχωμεν κανονίσει τα πάντα εν τη ζωή των, όπως οι φρόνιμοι γονείς, οίτινες θέλουσι ν’ αναθρέψωσι τα τέκνα των εις το αίσθημα του καθήκοντος και της υπακοής. ∆ιότι οι λαοί, αναφορικώς πρός τα μυστικά της πολιτικής μας, είναι παιδία αιωνίως ανήλικα όπως και αι Κυβερνήσεις των…

Όπως βλέπετε, βασίζω τον δεσποτισμόν μας επί του δικαιώματος και του καθήκοντος. Το δικαίωμα του απαιτείν την εκπλήρωσιν του καθήκοντος είναι το πρώτιστον δικαίωμα Κυβερνήσεως, ήτις φέρεται πατρικώς προς τους υπηκόους της. Κέκτηται το δίκαιον του
ισχυροτέρου και οφείλει να το χρησιμοποιήση δια να κατευθύνη την ανθρωπότητα προς την υπό της φύσεως καθωρισμένην τάξιν, την υπακοήν. Το παν εν τω κόσμω υπακούει αν όχι εις τους ανθρώπους, τουλάχιστον εις τας περιστάσεις ή εις την ιδίαν αυτού φύσιν, και εν πάση περιπτώσει εις τον ισχυρότερον. Ας καταστώμεν λοιπόν οι ισχυρότεροι, ίνα επιτύχωμεν το αγαθόν.

Πρέπει να γνωρίζωμεν να θυσιάζωμεν αδιστάκτως μεμονωμένα τινά άτομα, παραβιάζοντες την καθεστηκυίαν τάξιν, διότι εν τη παραδειγματική τιμωρία του κακού, υπάρχει μεγάλη μορφωτική δύναμις.
Εάν ο βασιλεύς του Ισραήλ θέση επί της ιεράς του κεφαλής το στέμμα, όπερ θα προσφέρη εις αυτόν η Ευρώπη, θ’ αποβή ο Πατριάρχης του κόσμου. Τ’ αναγκαιούντα θύματα, άτινα λόγω της χρησιμότητας των θα θυσιάση, ουδέποτε θα φθάσωσι τον αριθμόν των θυμάτων των προσφερθέ- ντων επί αιώνας, εις την μανίαν των μεγαλείων υπό της αντιζηλείας των χριστιανικών Κυβερνήσεων.
Ο βασιλεύς μας θα ευρίσκεται εις διαρκή επικοινωνίαν μετά του λαού. Θ’ απευθύνη προς αυτόν από του βήματος λόγους, τους οποίους πάραυτα η φήμη θα φέρη ανά τα πέρατα της οικουμένης.

Διαβάστε όλο το άρθρο

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Loading…



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter