Η ρίζα της καταγωγής μας είναι ο Θεός. Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και καθαρόαιμοι Έλληνες. Κι όμως Τον λησμονήσαμε. Πώς γινήκαμε τόσο ολιγόπιστοι ;
Πώς ξεχάσαμε τού ουρανού την δόξα; Μέ την Σταύρωση και την Ανάσταση Τού Χριστού μας ; Πόσες φορές μας εσωσε ; Γιατί δεν στερεωθήκαμε στην αγάπη Του ; Καλός είναι μόνο ο Θεός. Ω! καλέ μας Θεέ… Χειραγώγησέ μας στην αλήθεια. Και πλένε μας με την αγάπη Σου τις καρδιές που υποφέρουνε !
Άδειασε την κακή ενέργεια του εγωισμού μας. Είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός. Συγχώρησέ μας πού καταργήσαμε την μετάνοια σαν την δραχμή Σαν την γλώσσα μας. Τίποτα δεν μάθαμε από τα λάθη μας και από τού δένδρου την σοφία. Πρώτα βγαίνει το ανθος. Κι έπειτα ο ευλογημένος καρπός. Η ζωή όφειλε νάταν ιερό δικαίωμα γιορτής και λευτεριάς. Δεν κρατήσαμε την καλοσύνη. Μόνο την απληστία. ( Αν αγαπούσαμε τα παιδιά όπως ο Χριστός μας. Δεν θα σκοτώναμε τό άδολο στά χείλη τους χαμόγελο με μάσκες).
Εμείς οι Έλληνες είμαστε δίκαιοι φιλότιμοι και ελεύθεροι. Πώς καταφύγαμε στης δειλίας την άσχημη αγένεια ; Πώς στένεψε η ψυχή μέσα στο σώμα μας ; Πώς γλίστρησε η μνήμη μας ; Πού είναι το διανοητικό οπλοστάσιο της Δημοκρατίας και της ποιότητας ;
Εκτεθειμένοι οι άνθρωποι στην βία και στον χλευασμό. Με μισθούς πείνας. Μεταρρυθμίσεις και Ταξικοί φραγμοί σε όλον τον πλανήτη. Πάλλονται οι φλέβες μας από θυμό. Δεν πάει άλλο.
Κατρίν Ζιλό Παρασκευοπούλου ποιήτρια στιχουργός Θεσσαλονίκη.
