Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι ένα ακόμη επικοινωνιακό επεισόδιο της επικαιρότητας. Είναι σύμπτωμα βαθύτερο, αποκαλυπτικό και γι’ αυτό επικίνδυνο για το ίδιο το οικοδόμημα του Ψευτορωμαίϊκου!
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου όπου ο θόρυβος δεν είναι ένδειξη ζωντάνιας, αλλά φόβου. Όπου η αιφνίδια μετατόπιση της ατζέντας, η υστερία των τίτλων και η επιθετική «ευαισθησία» των μέσων δεν υπηρετούν την ενημέρωση, αλλά την άμυνα ενός συστήματος που αισθάνεται να απειλείται.
Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το ελληνικό πολιτικό σύστημα – δηλαδή το πολιτικό Ψευτορωμαίϊκο – επιχειρεί να πνίξει μια απειλή όχι με επιχειρήματα, αλλά με θόρυβο. Είναι όμως από τις σπάνιες φορές που ο πανικός του φαίνεται τόσο καθαρά.
Η περίπτωση της Μαρίας σαφέστατα και δεν είναι ακόμη ένα ακόμη επικοινωνιακό επεισόδιο της επικαιρότητας. Είναι σύμπτωμα βαθύτερο, αποκαλυπτικό και γι’ αυτό επικίνδυνο για το ίδιο το οικοδόμημα του Ψευτορωμαίϊκου.
Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή μια δήλωσή της για τις αμβλώσεις, επιχειρείται μια μαζική μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης. Από το έγκλημα των Τεμπών, από την ανυπαρξία λογοδοσίας, από την πολιτική και θεσμική σήψη, το βλέμμα ωθείται αλλού. Σε πεδία ιδεολογικής σύγκρουσης, σε ζητήματα που διχάζουν, σε θεματικές που το σύστημα ξέρει να διαχειρίζεται, γιατί εκεί δεν απειλείται.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι κατά βάσιν ο μηχανισμός με τον οποίο ζεί και υπάρχει η Ψευτορωμαίϊκη πολιτική νομενκλατούρα.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν χτυπιέται επειδή είπε κάτι «λάθος». Το αντίθετο μάλιστα. Χτυπιέται επειδή, χωρίς να το επιδιώξει αρχικά, έγινε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: φορέας νοήματος, σύμβολο ηθικής νομιμοποίησης και εν δυνάμει πολιτική ανωμαλία.
Η δήλωση της για τις αμβλώσεις δεν ήταν ούτε ιδεολογική πρόκληση ούτε πολιτικός ελιγμός. Ήταν μια πράξη ευθύνης. Μια μάνα, και μάλιστα χαροκαμένη, δεν μίλησε για να διχάσει, αλλά για να επιστρέψει το βάρος της απόφασης εκεί όπου ανήκει, δηλαδή στην κοινωνία, στον λαό, στη συλλογική συνείδηση.
Και αυτό ακριβώς δεν συγχωρεί το Ψευτορωμαίϊκο.
Η Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς σε δημογραφική κρίση. Βρίσκεται σε δημογραφική κατάρρευση. Δεκαετίες τώρα, οι αμβλώσεις λειτουργούν ως σιωπηλή μάστιγα, απονευρώνοντας το μέλλον του τόπου, μετατρέποντας τη χώρα σε γεροντοκρατούμενο μόρφωμα, χωρίς προοπτική ιστορικής συνέχειας.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι, αλλά αποσιωπώνται συστηματικά, γιατί δεν εξυπηρετούν τη «νεοταξική κανονικότητα» που θέλει κοινωνίες άτομες, γηρασμένες και ευάλωτες.
Αντί λοιπόν το πολιτικό σύστημα ή τέλος πάντων μια στοιχειωδώς ανεκτή κυβέρνηση μιας χώρας όπως η Ελλάδα που έχει να αντιμετωπίσει πολυπληθέστερους εχθρούς, να ανοίξει μια σοβαρή, εθνική συζήτηση για την υπογεννητικότητα, για τη στήριξη της μητρότητας, για το πώς ένα έθνος επιβιώνει, επέλεξε τη γνωστή τακτική του Διεθνισμού, να βαφτίσει δηλαδή κάθε προβληματισμό σε…«οπισθοδρόμηση»!
Τα τσιράκια του Διεθνισμού, είτε φορούν τη γραβάτα της ΝΔ, είτε τον προοδευτικό μανδύα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, είτε παριστάνουν τις «δημοκρατικές ευαισθησίες» άλλων σχηματισμών, έσπευσαν να καταδικάσουν όχι το πρόβλημα, αλλά αυτόν που τόλμησε να το θέσει.
Η Μαρία δεν ζήτησε απαγορεύσεις, ούτε νομοθετικά τετελεσμένα. Έκανε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για το σύστημα: άνοιξε το ερώτημα. Και το άνοιξε ως μάνα, όχι ως κομματικό στέλεχος. Γι’ αυτό και η αντίδραση ήταν λυσσαλέα. Διότι οι πατριωτικές δυνάμεις, σε αντίθεση με το μπλοκ του διεθνισμού, έχουν ξεκάθαρη θέση: Χωρίς παιδιά, δεν υπάρχει έθνος. Χωρίς γεννήσεις, δεν υπάρχει μέλλον. Και αυτό δεν είναι «συντηρητισμός», είναι ιστορικός ρεαλισμός.
Το Ψευτορωμαίϊκο δεν φοβάται τις αμβλώσεις ως ζήτημα ηθικής. Φοβάται τη σύνδεσή τους με την εθνική επιβίωση. Φοβάται μήπως ο λαός αρχίσει να βλέπει πίσω από τα συνθήματα και καταλάβει ότι η «πρόοδος» που του πουλάνε οδηγεί μαθηματικά στην εξαφάνιση. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησε το θέμα όχι για διάλογο, αλλά ως δούρειο ίππο αποπροσανατολισμού, ώστε να θαφτεί για ακόμη μία φορά το πραγματικό ερώτημα: “Ποιος θέλει μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες”!
Η υπόθεση λοιπόν των αμβλώσεων, λειτούργησε ως ιδανικός δούρειος ίππος. Όχι επειδή το θέμα δεν είναι σοβαρό, αλλά επειδή είναι πρώτης τάξεως θέμα διχαστικό. Το σύστημα γνωρίζει ότι εκεί δεν χρειάζεται να πάρει κανείς θέση. Αρκεί να ρίξει το θέμα στο τραπέζι και να αφήσει την κοινωνία να διασπαστεί μόνη της.
Έτσι, ένα ενιαίο αίτημα Δικαιοσύνης σε γενικότερο πλαίσιο (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ) μετατρέπεται σε άθροισμα αντικρουόμενων απόψεων. Το συλλογικό τραύμα διαλύεται σε ιδεολογικές αψιμαχίες και το πρόσωπο που συμβολίζει την απαίτηση για αλήθεια, μετατρέπεται σε «πρόβλημα» που πρέπει να αξιολογηθεί, να κριθεί, να αποδομηθεί.
Παράλληλα, στήνεται η σκόπιμη παραποίηση. Όπως ακριβώς συνέβη στην απάντηση που έδωσε η Μαρία για το ζήτημα των γάμων των ομοφυλοφίλων, που ενώ η ίδια είπε ότι “οι ομοφυλόφιλοι είναι ελεύθεροι να ζήσουν σε μια κοινωνία και ότι εκείνη το επικροτεί ως ζήτημα καθαρά δημοκρατίας και ότι οι γάμοι τους αφορούν την Εκκλησία και μόνο, επειδή ήταν ακριβώς σαφείς, ερμηνεύτικαν…αλλιώς από τους Ψευτορωμιούς, δηλαδή απ’ όλα τα κομματα που υπάρχουν σήμερα στο Κοινοβούλιο επειδή η παρουσία της Καρυστιανού μέσα εκεί θα τους είναι μέγα βάσανο. Για την ακρίβεια, είπαν όλοι μαζί με μια φωνή “Η Καρυστιανού είναι ΥΠΕΡ των Ομοφυλοφίλων!”
Δηλαδή δηλώσεις που αποσπώνται από το πλαίσιο, θέσεις που αλλοιώνονται, διακρίσεις που έκανε η ίδια, απλώς εξαφανίζονται. Δεν πρόκειται για παρεξήγηση. Πρόκειται για τεχνική.
Το Ψευτορωμαίικο δεν πολεμά αυτό που λεει ο καθένας. Πολεμά αυτό που μπορεί να κάνει τον καθένα να φαίνεται. Άν είσαι…καινούργιος στο “κουρμπέτι” χωρίς την άδεια των αόρατων που ελέγχουν το Ψευτορωμαίϊκο, αυτό το ίδιο σε σέρνει σε ναρκοπέδια, όχι για να σου απαντήσει, αλλά για να σε εξαντλήσει. Και ποντάρει στην απειρία σου. Στο ότι δεν μιλάς τη γλώσσα της υπεκφυγής, δεν γνωρίζεις τα όρια της «επιτρεπτής» αλήθειας, δεν φοράς τα φίλτρα που προστατεύουν τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Έτσι χτίζεται το αφήγημα της απαξίωσης.
«Καλή ως σύμβολο η Μαρία, αλλά όχι για παραπάνω». Είναι η παλιά συνταγή. Δοκιμασμένη. Αποτελεσματική. Μέχρι να πάψει να είναι.
Τι διακυβεύεται αν, όπως λεει η GPO, το 30% της Μαρίας γίνει πραγματικότητα
Οι αριθμοί που δείχνουν δυνητική απήχηση πάνω από το 30% για ένα πολιτικό εγχείρημα που φέρει το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού δεν τρομάζουν το σύστημα για το μέγεθός τους. Το τρομάζουν για το νόημά τους.
Αυτή η δύναμη δεν προέρχεται μόνο από έναν χώρο ή από μια ιδεολογία. Δεν είναι προϊόν ιδεολογικής στράτευσης. Είναι οριζόντια.
Διαπερνά πατριωτικούς σχηματισμούς, αριστερούς ψηφοφόρους, ανθρώπους που έχουν αποσυρθεί από την πολιτική. Αυτό σημαίνει ότι το πολιτικό παιχνίδι δεν είναι πια κλειστό. Και αυτό είναι υπαρξιακή απειλή για το Ψευτορωμαίϊκο.
Αν αυτό το ποσοστό καταγραφεί στην κάλπη, ακόμη και χωρίς άμεση κυβερνητική προοπτική, θα καταρρεύσουν βασικά δόγματα. Αυτά του στύλ “Ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι τα εγκλήματα ξεχνιούνται, ότι η κοινωνία είναι καταδικασμένη να επιλέγει μεταξύ κακών και χειρότερων” κλπ κλπ.
Μ’ άλλα λόγια, θα δημιουργηθεί ένα Χάος, για του οποίου την ευθύνη δεν θα φέρει η κοινωνία που καταψήφισε τους Διεθνιστές Ψευτορωμιούς, αλλά το ίδιο το Ψευτορωμαίϊκο επειδή καταρρέει.
Και το πιο επικίνδυνο για το Ψευτορωμαίικο είναι το προηγούμενο. Αν συμβεί μία φορά, μπορεί να συμβεί ξανά. Και τότε αυτή η βδέλα που χρόνια τρέφεται από το σώμα της κοινωνίας δεν θα έχει πια την “πολυτέλεια” της αφάνειας. Θα είναι πλέον φανερή και…νεκρή.
Το σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου προσκολλάται πάνω στη Μαρία Καρυστιανού όχι για να τη νικήσει, αλλά για να την κουράσει. Για να της αποσπάσει δυνάμεις, χρόνο, αίμα με την αλληγορική έννοια της ζωτικής ενέργειας.
Έτσι επιβιώνει πάντα. Όχι με καθαρές μάχες, αλλά με εξάντληση.
Όμως κάθε σώμα που αντιλαμβάνεται τι το απομυζά, αργά ή γρήγορα αντιδρά. Και όταν η συνείδηση ξυπνά, η προσκόλληση γίνεται ορατή. Εκεί αρχίζει το σάλπισμα. Όχι κομματικό. Όχι οργανωμένο. Αλλά βαθιά υπαρξιακό.
Γιατί η αλήθεια μπορεί να καθυστερεί, αλλά δεν ξεχνά. Και το Ψευτορωμαίικο το ξέρει. Γι’ αυτό βιάζεται. Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από πολιτικό σχεδιασμό. Αναδείχθηκε μέσα από τον πόνο. Αυτό από μόνο του την καθιστά επικίνδυνη για ένα σύστημα που έχει εκπαιδευτεί να εργαλειοποιεί τα πάντα, αλλά δεν ξέρει να διαχειρίζεται το αυθεντικό τραύμα.
Ο αγώνας της για τα Τέμπη δεν ήταν κομματικός. Δεν απευθύνθηκε σε «δεξιούς» ή «αριστερούς». Απευθύνθηκε σε γονείς, σε πολίτες, σε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι κάτι σάπιο υπάρχει στον πυρήνα της πολιτείας. Αυτός είναι ο λόγος που η κοινωνική αποδοχή της ξεπέρασε τα στενά όρια ενός συλλόγου συγγενών και πήρε χαρακτηριστικά καθολικά.
Όταν μια δημοσκόπηση δείχνει δυνητική ψήφο 29,3% για ένα υποθετικό «κόμμα Καρυστιανού», το πρόβλημα δεν είναι το νούμερο. Είναι το μήνυμα. Και το μήνυμα είναι σαφές. Ότι ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας είναι έτοιμο να εμπιστευθεί κάποιον που δεν προέρχεται από το υπάρχον σύστημα.
Αυτό, για το Ψευτορωμαίικο, ισοδυναμεί με σεισμό.
Οι ψήφοι που δηλώνουν πιθανό να στηρίξουν την Καρυστιανού δεν προέρχονται από έναν ιδεολογικό χώρο. Προέρχονται από παντού. Από πατριωτικούς χώρους, από τον ΣΥΡΙΖΑ, από τη ΝΙΚΗ, από την Πλεύση Ελευθερίας. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: η Καρυστιανού δεν λειτουργεί ως «αντίπαλο κόμμα», αλλά ως ρωγμή στο ίδιο το σύστημα αναπαραγωγής της εξουσίας.
Το Ψευτορωμαίϊκο ζει από τη διαίρεση. Από τεχνητά δίπολα, από φόβους, από ψεύτικα διλήμματα. Όταν εμφανίζεται ένα πρόσωπο που τα υπερβαίνει, το σύστημα αποσταθεροποιείται. Δεν ξέρει πού να το τοποθετήσει. Δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει χωρίς να αποκαλυφθεί.
Ώρα ευθύνης, όχι θεατών
Ξέρετε κάτι; Υπάρχουν στιγμές όπου η ουδετερότητα παύει να είναι αθώα. Που το «δεν ανακατεύομαι» μετατρέπεται σε σιωπηρή συνενοχή και το «ας δούμε πώς θα πάει» σε πολυτέλεια που δεν αντέχεται. Μια τέτοια στιγμή είναι και η σημερινή.
Η Μαρία της Ελλάδας δεν ζήτησε να γίνει αρχηγός, ούτε διεκδίκησε ρόλους. Απλά βρέθηκε όρθια μέσα από τα συντρίμμια, κρατώντας κάτι που το σύστημα έχει ξεχάσει. Το δικαίωμα της κοινωνίας να απαιτεί αλήθεια και συνέχεια και γι’ αυτό τη χτυπούν. Όχι επειδή σφάλλει, αλλά επειδή επιμένει. Όχι επειδή δήθεν διχάζει, αλλά επειδή ενώνει εκεί που το Ψευτορωμαίϊκο ζει μόνο από διαίρεση.
Όποιος παρακολουθεί σήμερα την επίθεση που δέχεται και επιλέγει την απόσταση, ας γνωρίζει κάτι πολύ απλό. Ότι αύριο δεν θα υπάρχει απόσταση. Αν πέσει αυτό το σύμβολο, δεν θα πέσει μόνο ένα πρόσωπο. Θα πέσει και το μήνυμα ότι η κοινωνία δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι χωρίς άδεια.
Θα πέσει η ιδέα ότι μια μάνα, ένας πολίτης, ένας άνθρωπος εκτός μηχανισμών μπορεί να σταθεί απέναντι στο σύστημα και να αντέξει. Η στήριξη στη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι κομματική πράξη. Είναι πράξη αυτοσεβασμού. Είναι η απόφαση να μη χαρίσουμε άλλο χρόνο σε όσους μας θέλουν κουρασμένους, διαιρεμένους και σιωπηλούς. Είναι η επιλογή να πούμε ότι η Δικαιοσύνη, το μέλλον των παιδιών μας και η επιβίωση του τόπου δεν είναι «ακραίες θέσεις», αλλά στοιχειώδεις όροι ύπαρξης.
Αν αυτή η γυναίκα μείνει μόνη, το μήνυμα θα είναι ξεκάθαρο, ότι όποιος τολμά να μιλήσει, συντρίβεται. Αν όμως σταθεί όρθια με την κοινωνία δίπλα της, τότε κάτι αλλάζει. Τότε το Ψευτορωμαίικο θα καταλάβει πως απέναντί του δεν έχει πια θεατές, αλλά πολίτες.
Και αυτή είναι η στιγμή που ο καθένας καλείται να διαλέξει πλευρά. Όχι με φωνές, αλλά με στάση.
Όχι με συνθήματα, αλλά με παρουσία.
Γιατί τα έθνη δεν χάνονται όταν ηττώνται. Χάνονται όταν συνηθίζουν να κάθονται.
Πύρινος Λόγιος
