ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Πύρινος Λόγιος : Μήπως τελικά θα νικήσουμε εμείς; Όλα τα σημάδια αυτό δείχνουν!

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ. - 19 Δεκ 2019 - 12:21
Loading...
Υποστηρίξτε το triklopodia με μια δωρεά για ανεξάρτητη ενημέρωση

Καλημέρα Έλληνες, καλημέρα Πατρίδα μου!

Μήπως τελικά θα νικήσουμε εμείς σε αυτή την τελευταία φάση της επερχόμενης παγκόσμιας σύρραξης που είναι ο ελληνοτουρκικός πόλεμος; Μήπως τελικά ο Θεός μας επιφυλάσσει πολλές δυσάρεστες, αλλά συνάμα και ευχάριστες εκπλήξεις;

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Τα πιο πάνω ερωτήματα, με βασανίζουν πολλές μέρες τώρα, καθώς παρακολουθώ σχεδόν με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις στο παγκόσμιο στερέωμα. Τα ελληνοτουρκικά δεν είναι παρά μόνο μια πτυχή σε ένα παγκόσμιο σκηνικό, το οποίο κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει με άνεση «Χορό των Δαιμόνων». Ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται σε μια απολύτως αναθεωρητική κατάσταση, η οποία έχει τη βάση της στα διάφορα διαπλεκόμενα αλλά και αντικρουόμενα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Δεν ξέρω αν είχε όντως δίκιο εκείνος ο αλλοπρόσαλλος Φράνσις Φουκουγιάμα, όταν στο βιβλίο του «Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», με φόντο τα φοβερά και απίστευτα γεγονότα της κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλόκ και της Σοβιετικής Ενώσεως, έθετε δύο ουσιαστικά (και όχι ρητορικά) ερωτήματα: «Υπάρχει κάποια κατεύθυνση στην εξελικτική πορεία της ιστορίας της ανθρωπότητας; Και αν η Ιστορία έχει κάποια κατεύθυνση, τότε ποιο είναι το τέλος αυτής της πορείας; Και σε ποιο σημείο αυτής της πορείας, σε σχέση με το τέλος της, βρισκόμαστε τώρα;» Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Φουκουγιάμα διαψεύστηκε παταγωδώς. Διότι η εξέλιξη της Ιστορίας από το σημείο της κατάρρευσης του Αντίπαλου Δέους για τη Δύση, υπήρξε και πάλι απρόβλεπτη. Όχι μόνο ο κόσμος δεν βάδισε προς μια συγκεκριμένη γραμμή, αυτή της επικράτησης της μίας και μόνης (δυτικής) κοινωνικοπολιτικής ιδεολογίας, αλλά αντιθέτως, επέστρεψε στο …απώτατο παρελθόν, όπου οι συμμαχίες ήταν ευκαιριακές, πολύπλοκες και επικρατούσε σχεδόν πάντα ο νόμος του ισχυρού.

Κανόνες μεταξύ εθνών και κρατών δεν υπήρχαν. Οι συνθήκες ίσχυαν για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα και μετά ανατρέπονταν ή αθετούνταν. Υπήρχαν όμως συνασπισμοί δυνάμεων (ποιός στ’ αλήθεια δεν θυμάται εκείνη την περίφημη «Ιερά Συμμαχία» του 19ου αιώνα;), πόλεμοι μεταξύ εθνών για τη μερίδα του λέοντος σε γεωστρατηγικούς χώρους (Εκατονταετής Πόλεμος, Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι, Ναπολεόντιοι Πόλεμοι, Ελληνική Επανάσταση, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α’ και Β’ ΠΠ κλπ) μέχρι που φτάσαμε σε μια κοινωνικοπολιτική ιδεατή γραμμή μεταξύ Δύσης και Ανατολής από το τέλος του Β’ ΠΠ και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80, η οποία και επέφερε την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της τεχνογνωσίας, τους «καρπούς» των οποίων δρέπουμε σήμερα.

Παρ’ όλα αυτά, το…τέλος της Ιστορίας δεν υπήρξε ποτέ. Η Σοβιετική Ένωση πήρε ξανά τη μορφή της «τσαρικής» Ρωσίας, η Αμερική (ΗΠΑ) άρχισε να φθίνει και να καταπίπτει και τα…σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων να πηγαίνουν…θεραπευτικό περίπατο. Και το κυριότερο; Συνέβη αυτό ακριβώς που «φοβόταν» πάντα η Δύση: Η ανάδυση του ισλαμικού φονταμενταλισμού που συγκλίνει σε ένα και μόνο όνομα: Τουρκία.

Το 2012, γυρίστηκε από τον ιταλοπολωνικό κινηματογραφικό συνασπισμό μια εξαιρετικά φιλόδοξη και πολυδάπανη ταινία με τίτλο «Η Μέρα της Πολιορκίας» από τον Ιταλό σκηνοθέτη Ρέντζο Μαρτινέλλι και το θέμα της ήταν η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης από τους Οθωμανούς Τούρκους με επικεφαλής τον φιλόδοξο και αιμοσταγή Μεγάλο Βεζύρη Καρά Μουσταφά την εποχή της βασιλείας του σουλτάνου Μεχμέτ του Δ’. Η ταινία δεν αφηγείται μόνο αυτό καθ’ αυτό το τεράστιας γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής σημασίας γεγονός, αλλά εξελίσσεται μέσα από την συμβολή του καλόγερου Μάρκου, ενός Αγίου της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, αποδίδοντας κατά κάποιο τρόπο την σωτηρία της Βιέννης σε θέλημα Θεού. Εν ολίγοις, ένα τόσο κοσμοϊστορικό γεγονός, αποδίδεται στην Θεϊκή Παρέμβαση, η οποία και στο τέλος σώζει την χριστιανική Ευρώπη από την τουρκοϊσλαμική λαίλαπα.
Η ταινία αυτή, που μάλιστα είχε ως κεντρικό πρωταγωνιστή τον μεγάλο αμερικανό ηθοποιό Εφ. Μάρραϋ Άμπραχαμ στον ρόλο του καλόγερου Μάρκου, δεν γυρίστηκε ούτε τυχαία, ούτε και άκαιρα. Υπήρξε επί της ουσίας, μια ηχηρή απάντηση στην επίσης μεγάλη παραγωγή του τουρκικού κιν/φου (με παχυλή επιχορήγηση από το κρατικό ταμείο του Ερτογάν) «Φατίχ», με θέμα την Άλωση της Κων/πολης το 1453. Οι Τούρκοι δε, χρησιμοποίησαν στο έπακρο την τεχνική του Ζακ Σναιντερ για το γύρισμα της θρυλικής ταινίας του «300» δίδοντας ένα μεγαλειώδες σε εικόνα σκηνικό ενός εξ ίσου τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας γεγονότος, αυτό της Άλωσης, που άλλαξε τον κόσμο.
Δύο ταινίες την ίδια χρονιά, δύο τεράστιας σημασίας γεγονότα. Τυχαίο; Ασφαλώς και όχι. Ένα κοινό σημείο που κυριαρχεί και στις δυό ταινίες: Ο φόβος της Χριστιανοσύνης απέναντι στην τουρκική λαίλαπα και ο απόλυτος αμοραλισμός, η βαρβαρότητα και η αγριότητα του Τουρκικού Ισλάμ.
Η Τέχνη πολλές φορές, αποτυπώνει με σαφήνεια τόσο τις κοινωνικοπολιτικές προθέσεις των λαών, όσο και τους λόγους προπαγάνδας εναντίον άλλων λαών. Και είναι τουλάχιστον αφελές το να μην τις λαμβάνουμε υπ’όψη σε οποιαδήποτε ανάλυση προσπαθήσουμε να κάνουμε. Είτε σε ιδιωτικό επίπεδο, είτε σε δημόσιο.

Η Τουρκία λοιπόν, τόσο σε οθωμανική, όσο και σε κεμαλική βερσιόν, ποτέ δεν έπαψε να είναι αναθεωρητικός και αστάθμητος παράγοντας, που προκαλούσε συνεχώς αστάθεια. Η Δύση προσπαθούσε σχεδόν πάντα ανεπιτυχώς και κυρίως εις βάρος της, να αναχαιτίσει αυτήν την έμφυτη βουλιμία αυτής της κρατικής οντότητας και την αρπακτική διάθεση, δείχνοντας είτε ανοχή στις παράλογες απαιτήσεις της, είτε ακατανόητη δειλία και υποταγή στα καπρίτσια της, απλά και μόνο για την έχει υπό τη σκέπη της, σύμμαχο και αιχμή του δόρατος στις επιδιώξεις της. Η Τουρκία επίσης, ποτέ δεν έκρυψε τα πραγματικά συναισθήματά της όσον αφορά τη Δύση. Η απέχθεια της προς τον Χριστιανισμό, η πλήρη αφοσίωσή της στα ιδανικά του σουνίτικου Ισλάμ που στόχο είχε και έχει την παγκόσμια επικράτηση του Κορανίου έναντι του Ευαγγελίου (Global Domination) ήταν πάντα επίκαιρα και αυτό κανείς μπορεί να το διαπιστώσει εκ πρώτης όψεως πανεύκολα, βλέποντας την συμπεριφορά και τους υψηλούς στόχους του Καρά-Μουσταφά στην δεύτερη πολιορκία της Βιέννης. Κατάκτηση της πρωτεύουσας της κεντρικής Ευρώπης, κατάλυση και του Βατικανού (μετά το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο), και μετά πλήρη ισοπέδωση και της υπόλοιπης φραγκικής Ευρώπης και ύψωσης της πράσινης σημαίας του Προφήτη σε όλες τις χριστιανικές εκκλησίες οι οποίες θα μετατρεπόταν σε τζαμιά. Αυτό ήταν το όραμα εξ αρχής του Οθωμανικού Χαλιφάτου από τον ίδρυσή του ως την πτώση του τις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν ο κατ’ εξοχήν εκφραστής του λεγόμενου «Τζιχάντ», μετά την αποτυχία της Αραβίας να το πραγματοποιήσει, επειδή έπεσε πάνω στην σθεναρή αντίσταση του Βυζαντίου, δηλαδή των Ελλήνων. Οι συμμαχίες που έκανε κατά καιρούς με χριστιανικά κράτη («Ιερά Συμμαχία», Γερμανική Συμμαχία, ΝΑΤΟ, Ρωσοτουρκική συμμαχία) ήταν πάντα ευκαιριακές και με πρόδηλο στόχο στο να εδραιωθεί ως παγκόσμια υπερδύναμη, ανεξαρτήτως κόστους. Και πάντα έχοντας ως αντίβαρο στις επιδιώξεις της, τον εκβιασμό του στύλ «Αν σταθείτε εμπόδιο, θα πάω με τους εχθρούς σας». Κι αυτός ο εκβιασμός σήμερα είναι πασιφανής περισσότερο από ποτέ, γιατί ομολογείται από την ίδια απροκάλυπτα.

Διαβάζοντας προσεκτικά τα λόγια και τις προρρήσεις του μεγάλου μας Αγίου, του Γέροντος Παϊσίου, ανακαλύπτω δύο σημεία-κλειδιά. Το πρώτο έχει να κάνει με την εμφάνιση του τουρκικού στόλου μετά την ευθεία πρόκληση της Τουρκίας εναντίον μας και δεύτερον την καταστροφή του. Επίσης, μέσα στα λόγια αυτά ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ η πρόκληση ΑΠΟ ΞΗΡΑΣ. Δηλαδή, οι Τούρκοι ΔΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ απο Έβρο, αλλά ΜΟΝΟ από θαλάσσης και πιθανώς και από αέρος. Η ξηρά ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Και ως ένα σημείο είναι λογικό αυτό, μιας και η από ξηράς επίθεση σε ένα τόσο μικρής έκτασης και εμβέλειας έδαφος, είναι μεγάλου ρίσκου και εξαιρετικά μεγάλου κόστους. Προσέξτε τι ακριβώς λέει ο Άγιος Γέροντας:

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Νικολάου Ζουρνατζόγλου «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924 – 1994», εκδόσεις «Αγιοτόκος Καππαδοκία«)

«Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε δίκιο που είπε για τα «Εξαμίλια», διότι τα «Εξαμίλια» δεν είναι ούτε χωριά, ούτε πόλεις, αλλά είναι τα έξι ναυτικά μίλια, η ζώνη των έξι μιλίων που περιβάλλει τα παράλια της Ελλάδας και κάθε νησί μας. «Εξαμίλι» είναι κάθε σημείο που απέχει έξι μίλια από τις ακτές της Ελλάδας, χερσαίες ή νησιωτικές. Εκεί, λοιπόν, θα γίνει εκείνο που είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός».
Και συνεχίζει:
«Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φθάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά, αυτό δε θα γίνει από εμάς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Το «Εξαμίλι» θα είναι η αρχή του τέλους…..Μετά θα αρχίσουν όλα τα γεγονότα, που θα καταλήξουν στο να πάρουμε την Πόλη…»

Προσέξτε τώρα, για να δούμε επί της πραγματικής βάσεως τα πράγματα.

Αυτή τη στιγμή, έχουμε ήδη υποστεί μια ευθεία και μεγάλη πρόκληση: Το ήδη υπογεγραμμένο μνημόνιο μεταξύ Λιβύης και Τουρκίας για μελλοντική ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών, διαγράφοντας την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου και της Κρήτης.
Μέχρι στιγμής, η Ελλάδα δεν έχει αντιδράσει ακόμη επίσημα, καταθέτοντας συντεταγμένες ΑΟΖ στον ΟΗΕ ως αντίκρουση του ανυπόστατου αυτού μνημονίου, για διάφορους λόγους που είναι γνωστοί λίγο-πολύ. Ενδεχομένως να μην το κάνει και ποτέ, αλλά αυτό που θα κάνει σίγουρα είναι να αντιταχθεί στρατιωτικά εναντίον των τουρκικών σχεδιασμών.
Μέχρι στιγμής, βλέπουμε την αντίδραση κυρίως τεσσάρων χωρών κι αν μέσα σε αυτές προσθέσουμε και την επικείμενη κυβέρνηση Χαφτάρ της Λιβύης η οποία αναμένεται και να επικρατήσει έναντι αυτής του Φαράζ, τότε έχουμε πέντε χώρες. Την Γαλλία, την Ιταλία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και κυρίως το Ισραήλ. Η Γαλλία και η Ιταλία, είναι χώρες της ΕΕ και στα μαχαίρια με την ηγέτιδα Γερμανία, η οποία «στηρίζει» τον Ερτογάν. Η Ιταλία ενώ διαφωνεί με την Ελλάδα ως προς την χάραξη της ΑΟΖ, διαφωνεί κάθετα και με την συμφωνία Λιβύης Τουρκίας η οποία προς το παρόν έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την όποια διαφωνία με την Αθήνα. Η Γαλλία από την άλλη, είναι σύμφωνη σε όλα με την Ελλάδα και την «επί χάρτου» ΑΟΖ της λόγω κυρίως των συμφωνιών της ΤΟΤΑL με το ελληνικό και κυπριακό δημόσιο. Επομένως, στρατηγικά συμφέροντα, άρα δυνατός σύμμαχος. Εκτός των άλλων, το Παρίσι αμφισβητεί έντονα πλέον, την ίδια τη δυτική συμμαχία (ΝΑΤΟ) χαρακτηρίζοντάς την «κλινικά νεκρή» λόγω της προβληματικής συμπεριφοράς της Τουρκίας αφ’ ενός και αφ’ ετέρου το ότι η ίδια δεν θεωρεί τη Ρωσία ως εχθρό, εφ’ όσον μαζί της συνεργάζεται σχεδόν η μισή Ευρώπη σε θέματα ενέργειας, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Γερμανίας η οποία έχει αναβαθμίσει τις γερμανορωσικές σχέσεις σε στρατηγικό επίπεδο. Άρα, επί της ουσίας όντως το ΝΑΤΟ είναι πλέον «κλινικά νεκρό», επειδή δεν εκφράζει κανένα από τα δόγματα τα οποία ήταν ο συνδετικός κρίκος για όλες τις χώρες που συνθέτουν τη συμμαχία αυτή. Η Αίγυπτος είναι ήδη μέλος της άτυπης στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, φανατική εχθρός του τουρκικού φονταμενταλισμού και του ιδίου του Ερτογάν και θέλει να παίξει ουσιαστικό ρόλο στην νομή των ενεργειακών αποθεμάτων της Αν. Μεσογείου. Και τέλος, το Ισραήλ, το οποίο έχει ήδη αντιληφθεί τον πραγματικό ρόλο της Τουρκίας, η οποία εν ολίγοις θέλει να ελέγξει πλήρως την Μέση Ανατολή και όλον τον ισλαμικό κόσμο της περιοχής πέριξ της Παλαιστίνης δρώντας απροκάλυπτα πλέον εναντίον των Εβραίων. Μέλος κι αυτό της άτυπης στρατηγικής συμμαχίας, έχει απόλυτα ορθολογιστικούς λόγους να στηρίξει την Ελλάδα και την Κύπρο ακόμη και στρατιωτικά, έναντι της τουρκικής απειλής. Στο μεταξύ, οι σχέσεις Νετανιάχου-Τράμπ έχουν μετατραπεί πλέον απο θερμές, σε εντελώς κάκιστες μέχρι και εχθρικές. Κι αυτό είναι φανερό πλέον δια γυμνού οφθαλμού από τη συμπεριφορά των βουλευτών και γερουσιαστών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία αντίστοιχα, οι οποίοι ανήκουν και στο λεγόμενο «εβραϊκό λόμπι» και οι οποίοι στηρίζουν με παρρησία ό,τι εχθρικό νομοσχέδιο ψηφίζεται που έχει ως άξονα αναφοράς την Τουρκία (Νόμος CAATSA, Κυρώσεις για Τουρκία, Υπόθεση F35, αναγνώριση γενοκτονίας Αρμενίων, παραπομπή Τράμπ για καθαίρεση). Και μην ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό. Το εβραικό λόμπι στήριξε ένθερμα τον Τράμπ στον δρόμο για την προεδρία. Κι αυτό στο τέλος θα είναι και ο κινητήριος μοχλός για την πτώση του.

Από την άλλη μεριά, έχουμε τους δύο μεγαλύτερους παίκτες της παγκόσμιας γεωστρατηγικής. Τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ είναι φανερά πλέον μια διχασμένη πολιτικά χώρα. Ο ανάρμοστος «έρωτας» μεταξύ των Τράμπ και Ερτογάν, έχει προκαλέσει τεκτονικούς σεισμούς στην πολιτική ζωή της χώρας, φέρνοντας αντιμέτωπους το λεγόμενο «βαθύ κράτος» με τον ίδιο τον Πρόεδρο, ο οποίος έχει μια διαφορετική κοσμοθεωρία για τη διακυβέρνηση της υπερδύναμης, αγνοώντας τόσο τις δημοκρατικές διαδικασίες, όσο και τον ίδιο τον Στρατό και τις μυστικές του υπηρεσίες. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο μόνος κερδισμένος από αυτή την σύγκρουση είναι ο ίδιος ο Ερτογάν και η Τουρκία, η οποία και προχωρά ακάθεκτη σε κάθε είδους παράνομη η αθέμιτη ενέργεια.
Από την άλλη, η Ρωσία του Πούτιν, αδίστακτη και ανελέητη, δεν θέλει ούτε να διανοηθεί πως θα χάσει το ενεργειακό τρένο στην Ευρώπη. Έχασε ήδη τα Βαλκάνια κι αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να χωνευτεί εύκολα. Έτσι, έχει κάθε λόγο να στηρίξει τον Ερτογάν υπογείως και να μπεί μέσω αυτού φρένο στους σχεδιασμούς του Ισραήλ και του «βαθέως κράτους» των ΗΠΑ για έλεγχο της Ευρώπης μέσω του υποθαλάσσιου αγωγού East Med, ο οποίος θα ενώνει όλες τις πηγές ενέργειας της Αν.Μεσογείου και θα διασχίζει όλη τη θαλάσσια περιοχή περνώντας από Κύπρο, Αίγυπτο, Κρήτη κι απο εκεί μέσω της ηπειρωτικής Ελλάδας θα καταλήγει στην Αδριατική και στην Ιταλία. Έτσι, ενθαρρύνει τον Ερτογάν να εισβάλλει στη Συρία με στόχο τον έλεγχο των Κούρδων και της αμερικανοϊσραηλινής επιρροής και να σταματήσει παντί τρόπω τόσο τον αγωγό, όσο και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, τα οποία και έχουν καταμετρηθεί ως υπέρογκα και τεράστια και σαφώς ικανά να καταστήσουν την Ευρώπη αυτάρκη σε ενέργεια. Ο Ερτογάν και η Τουρκία πάλι κερδίζουν και μάλιστα αυτή τη φορά και σε επίπεδο win win. Η μόνη χαμένη φαινομενικά της υπόθεσης, είναι η Ελλάδα. Είναι όμως;

Ας διακινδυνεύσουμε τώρα μια πρόβλεψη.
Ας πούμε πως όντως, ο Ερτογάν θα προλάβει να στείλει τα ωκεανογραφικά του σκάφη για έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με βάση το γνωστό μνημόνιο και ο Χάφταρ καθυστερήσει την επέλασή του προς την Τρίπολη. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη καταστήσει γνωστό το ότι θα αντιδράσει με κάθε τρόπο, υπονοώντας στρατιωτική επέμβαση. Τα ωκεανογραφικά θα έχουν οπωσδήποτε ναυτική υποστήριξη από τουρκικές φρεγάτες. Η Ελλάδα θα χτυπήσει τόσο τα ωκεανογραφικά, όσο και τις φρεγάτες. Ο τουρκικός στόλος βγαίνει πλέον στο Αιγαίο πάνοπλος (είναι ήδη έτοιμος και περιμένει σχετική διαταγή) υποστηριζόμενος από την τουρκική αεροπορία. Η υπεροχή της Ελλάδας αμέσως φαίνεται και στις δύο περιπτώσεις, ιδίως στην από αέρος, η οποία είναι συντριπτική.
Αμέσως το Ισραήλ αντιδρά και σπεύδει προς βοήθεια καλύπτοντας τα ελληνικά νώτα σε Κύπρο και Αν. Μεσόγειο. Τα τουρκικά πλοία και αεροπλάνα βρίσκονται εγκλωβισμένα και προσπαθούν να αντιδράσουν σπασμωδικά. Η Γαλλία, βλέποντας την ελληνική υπεροχή και ποντάροντας στο «άλογο που φαίνεται να κερδίζει τη κούρσα», σπεύδει και αυτή με φρεγάτες και αεροπορική υποστήριξη. Ο τουρκικός στόλος βρίσκεται περικυκλωμένος και υφίσταται απόλυτη καταστροφή. Ο Ερτογάν την επόμενη μέρα βρίσκεται περικυκλωμένος στο παλάτι του από οργισμένο πλήθος και τους κεμαλιστές να τον συλλαμβάνουν και να τον εκτελούν. Οι κεμαλιστές (πιθανόν με επικεφαλής τον Νταβούτογλου ή τον Ιμάμογλου) να αναλαμβάνουν προσωρινά την εξουσία μέ την χορηγία των ΗΠΑ, τα βρίσκουν αμέσως με την Αμερική εξοβελίζοντας τη Ρωσία, η Ρωσία προκειμένου να πέσει η Πόλη στα χέρια των κεμαλιστών επεμβαίνει, ξεσπά αμέσως νέος Ρωσοτουρκικός πόλεμος και οι Ρώσοι καταλαμβάνουν την Κων/πολη και τα Στενά. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις ξεσπάει.

Όσο κι αν αυτό μπορεί να αποτελεί …σενάριο για «αγρίους», είναι απολύτως εφικτό μετά την επί του πράγματος ανάλυση που έκανα πιο πάνω. Άλλως τε, τι ακριβώς σημαίνει «σενάριο για αγρίους»; Μήπως οι μέρες που ζούμε έχουν διαφορετική χροιά και δεν το έχω αντιληφθεί; Ό,τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, ανάγεται στη σφαίρα του αδιανόητου. Μήπως κάνω λάθος; Αν ναί, διορθώστε με.
Εν κατακλείδι αδελφοί συνέλληνες, ζούμε το απόλυτο αναθεωρητικό γίγνεσθαι σε παγκόσμιο επίπεδο. Και όλα οδηγούν στον υπέρτατο αναθεωρητισμό της Τουρκίας, η οποία φαίνεται να είναι και το κλειδί, αλλά και η σπίθα που θα ανάψει το βαρέλι με το μπαρούτι.

Ο Καρά-Μουσταφά πέραν πάσης λογικής, ισοπεδώθηκε από τους λίγους Ευρωπαίους στη Βιέννη βάζοντας οριστική ταφόπλακα στα οθωμανικά τζιχαντιστικά σχέδια. Αυτή τη φορά, η μικρή και καταπονημένη Ελλάδα, ίσως θέσει τα θεμέλια για την οριστική διευθέτηση των λογαριασμών που έμειναν ανοιχτοί εδώ και 100 χρόνια από τη λήξη του Α’ ΠΠ και συνάμα και της οριστικής εξαφάνισης του τουρκικού μιάσματος που ταλαιπωρεί την Ανθρωπότητα εδώ και 567 χρόνια.

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΛΛΙΩΡΑ

 

Θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα, η μεγαλύτερη εθνική και κοινωνική μάστιγα.

Loading…