Όταν οι «επαναστάτες» παραδόθηκαν στην παγκοσμιοποίηση και οι δεξιοί μεταβλήθηκαν σε νεοφιλελέ καταστροφείς του Έθνους!
Η νεότερη Ιστορία, αληθώς σας λέω, θα είναι για τον Ιστορικό του μέλλοντος ένας τρομακτικά μεγάλος γριφος. Όχι μόνο η Ιστορία η δική μας, αλλά και όλου του ελευθέρου κόσμου, όπως συνηθίζεται να λέγεται εδώ και 80 χρόνια μετά τον Β’ ΠΠ η Δύση. Κι αυτό διότι βρισκόμαστε, εδώ και 30τόσα χρόνια σε μια φάση όπου οι κομματικές σημαίες έχουν αρχίσει να χάνουν την όποια αξία είχαν κάποτε. Εξακολουθούν όμως να ανεμίζουν, τα συνθήματα εξακολουθούν να ακούγονται, τα κόμματα εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως «Αριστερά», «Δεξιά», «προοδευτικά», «συντηρητικά», «ριζοσπαστικά». Όμως πίσω από το σκηνικό έχει ήδη συντελεστεί η μεγάλη μετάλλαξη.
Όλο αυτό το παράδοξο δεν έχει να κάνει μόνο με το δικό μας Ψευτορωμαίϊκο, όπου το σύστημα ουδέποτε άλλαξε διότι το πρώτο ελληνικό κράτος, δημιουργήθηκε έτσι, ούτως ώστε να βρίσκεται πανω υπό τον έλεγχο των αποικιοκρατών που κρατούσαν την Ελλάδα όμηρο των συμφερόντων τους. Έχει να κάνει καθαρά με την Νεοταξική λαίλαπα, η οποία εκτός των άλλων, είναι υποχείριο των αρχαίων “Πεφωτισμένων”, των Λεσχών και της Μασονίας, μια Μασονία που επίσης έχει καταληφθεί εδώ και τρείς αιώνες από τους οπαδούς του Βάισχάουπτ.
Μ’ άλλα λόγια, ζούμε αγαπητοί μου αναγνώστες, τα αποτελέσματα των σχεδίων που εκπονήθηκαν από αυτά τα μιάσματα, τους Ασκεναζί Εβραίους που εντελώς αυθαίρετα και ξενδιάντροπα, αυτοαποκαλέσθησαν “Αριστοι” και “Πεφωτισμένοι”, καθοδηγούμενοι από έναν μαέστρο που είχε μέσα του τον ίδιο τον Δαίμονα να τον οδηγεί: Τον Άνταμ Βάισχάουπτ.
Αλλά γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Πού θέλω να φτάσω; Ας το πάμε λοιπόν απ την αρχή ή μάλλον, καλύτερα απ’ το τέλος.
Μετά από τόσες δεκαετίες, μετά από τόσα γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο, σήμερα αποκαλύπτεται κάτι που για δεκαετίες θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητο: Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι (Αριστεροί-σοσιαλδημοκράτες, Δεξιοί) μπορεί να πολεμούν λυσσαλέα για την εξουσία, αλλά να έχουν πάψει προ πολλού να διαφωνούν για το ίδιο το σύστημα μέσα στο οποίο ασκούν την εξουσία.
Αυτή ακριβώς είναι η σκέψη που θέτει με ιδιαίτερη οξύτητα ο Γιώργος Κοντογιώργης στο βιβλίο του «Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά». Και είναι μια σκέψη που αξίζει να την κοιτάξουμε κατάματα, διότι δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ ή την εναλλακτική του ονομασία ΕΛ.ΑΣ.. Αφορά ολόκληρη την πολιτική διαδρομή της νεότερης Ευρώπης και, τελικά, τη θέση του ίδιου του ανθρώπου μέσα στο σύγχρονο πολιτικό σύστημα.
Γιατί ίσως το μεγαλύτερο ψέμα του τελευταίου αιώνα δεν ήταν ότι Αριστερά και Δεξιά διαφωνούσαν. Αυτό ήταν αλήθεια. Το βαθύτερο ψέμα ήταν ότι η αντιπαράθεσή τους αφορούσε πάντοτε την κοινωνία.
Ο Κοντογιώργης επισημαίνει κάτι συγκλονιστικά απλό. Ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε ένα ανώτερο εξελικτικό στάδιο του καπιταλισμού, αλλά ένας διαφορετικός δρόμος εξόδου από τη δεσποτεία. Και η μεγάλη σύγκρουση του 20ού αιώνα περιστράφηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από ένα ερώτημα: Ποιος θα κατέχει και θα διαχειρίζεται την οικονομία; Το κράτος ή ο ιδιώτης;
Μόνο που υπάρχει κι ένα τρίτο ερώτημα, πολύ πιο επικίνδυνο για κάθε συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας.
Το κράτος, ο ιδιώτης ή ο ίδιος ο πολίτης;
Το παράδοξο που…δεν είναι παράδοξο, αλλά ειρωνεία
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία. Η Αριστερά πολέμησε για δεκαετίες στο όνομα της κοινωνίας, αλλά η κοινωνία δεν έγινε ποτέ πραγματικός φορέας της πολιτικής εξουσίας.
Ως αυθεντικό τέκνο των “Πεφωτισμένων”, η Αριστερά ήταν το μεγάλο όπλο στο να αλωθεί το πόπολο και αυτό το είδαμε και μάλιστα με μελανά χρώματα το 1789, κατά τη Γαλλική Επανάσταση η οποία εξελίχθηκε αργότερα ως “Τρομοκρατία”. Γι αυτό η κοινωνία δεν έγινε ποτέ το επίκεντρο της δημοκρατίας.
Η Δεξιά απ την άλλη μεριά, υπερασπίστηκε την ιδιωτική οικονομία και σε αντίθετη φάση, η Αριστερά την κρατική ιδιοκτησία. Η μία πλευρά έλεγε «αγορά», η άλλη «κράτος». Η μία ύψωνε τη σημαία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, η άλλη τη σημαία της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.
Μόνο που τελικά ο ψηφοφόρος παρέμενε θεατής.
Ψηφίζει, αναθέτει, περιμένει, διαμαρτύρεται, ξαναψηφίζει. Και ύστερα παραδίδει ξανά την πολιτική σε έναν επαγγελματικό μηχανισμό που αποφασίζει στο όνομά του.
Αυτό είναι το σημείο όπου η συζήτηση παύει να είναι μια συνηθισμένη συζήτηση περί Αριστεράς και Δεξιάς και γίνεται συζήτηση περί εξουσίας.
Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρξε το μεγάλο ιστορικό σεισμικό γεγονός που αποκάλυψε όλο το τοπίο. Το κομμουνιστικό μοντέλο κατέρρευσε, οι σημαίες κατέβηκαν, τα αγάλματα γκρεμίστηκαν και η Δύση πανηγύρισε για τη «νίκη» της. Μόνο που μέσα στα ερείπια δεν βρέθηκε μια κοινωνία απελευθερωμένη από την πολιτική ετερονομία. Βρέθηκε ένας ολόκληρος κόσμος που συνέχισε να κυβερνάται από επαγγελματικές πολιτικές ελίτ των λεγόμενων “Αρίστων” ή “Πεφωτισμένων”.
Και τότε συνέβη κάτι ακόμη πιο παράδοξο. Η Αριστερά, αντί να αναζητήσει ένα νέο πρόταγμα πραγματικής πολιτικής χειραφέτησης της κοινωνίας, άρχισε να μετακινείται προς το ίδιο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που προηγουμένως κατήγγελλε. Οι παλιές κόκκινες σημαίες άρχισαν να ξεθωριάζουν. Ο επαναστατικός λόγος αντικαταστάθηκε από τον λόγο της «διαχείρισης». Η σύγκρουση με το σύστημα αντικαταστάθηκε από τη διαχείριση του συστήματος. Και κάπου εκεί γεννήθηκε η λεγόμενη «Νέα Αριστερά». Μόνο που η νέα αυτή Αριστερά είχε ένα πρόβλημα. Δεν ήταν πλέον βέβαιο ότι ήταν Αριστερά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η ελληνική εκδοχή αυτής της μεγάλης μετάλλαξης. Ένα κόμμα που εμφανίστηκε ως ριζοσπαστική εναλλακτική απέναντι στο παλιό πολιτικό κατεστημένο, αλλά όταν βρέθηκε στην εξουσία βρέθηκε αντιμέτωπο με την ίδια πραγματικότητα που είχαν αντιμετωπίσει όλοι οι προηγούμενοι διαχειριστές του κράτους.
Και τότε φάνηκε η μετάλλαξη σε όλο της το μεγαλείο.
Μ’ άλλα λόγια, η επαναστατική ρητορική μπορούσε να αλλάξει. Η διαχείριση όμως του συστήματος παρέμενε.
Η Αριστερά του Τσίπρα, μπορούσε να αλλάξει χρώμα, λεξιλόγιο και σύμβολα. Μπορούσε να μιλήσει για «πρόοδο», «δικαιώματα», «διαφορετικότητα», «ευρωπαϊσμό», «εκσυγχρονισμό». Μπορούσε να εγκαταλείψει τον παλιό μαρξιστικό λόγο και να υιοθετήσει τη νέα πολιτική ορολογία της εποχής.
Αυτό που δεν μπορούσε, ήταν να ξεφύγει από την κομματοκρατία.
Η κομματοκρατία δεν ενδιαφέρεται πραγματικά αν το κόμμα φοράει μπλε, πράσινο ή κόκκινο. Η κομματοκρατία ενδιαφέρεται να παραμένει το κόμμα ο μεσάζων ανάμεσα στην κοινωνία και την εξουσία. Ο πολίτης δηλαδή να ψηφίζει και να αποσύρεται από την πολιτική. Και το κόμμα να αποφασίζει και να κυβερνά.
Αυτό είναι το μοντέλο.
Και όσο περισσότερο ο πολίτης περιορίζεται στον ρόλο του ψηφοφόρου, τόσο περισσότερο η δημοκρατία μετατρέπεται από συμμετοχή σε ανάθεση.
Εδώ ακριβώς πρέπει να καταλάβουμε και τη μετάλλαξη της σύγχρονης Αριστεράς. Δεν χρειάστηκε να γίνει «δεξιά» με την παλιά έννοια του όρου. Δεν χρειάστηκε να υιοθετήσει όλα τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της παραδοσιακής Δεξιάς. Αρκούσε να αποδεχθεί το ίδιο θεμελιώδες μοντέλο εξουσίας. Και αυτό είναι πολύ πιο βαθύ.
Γιατί όταν η Αριστερά εγκαταλείπει την αμφισβήτηση της δομής της εξουσίας και περιορίζεται στην αλλαγή του διαχειριστή της, τότε η διαφορά της από τη Δεξιά αρχίζει να γίνεται διαφορά ύφους, προτεραιοτήτων και απλής κενής πολιτικής ρητορικής.
Παγκοσμιοποίηση και Αριστερά
Και κάπου εδώ εμφανίζεται στον ορίζοντα η παγκοσμιοποίηση.
Η Παγκοσμιοποίηση δεν χρειάζεται πλέον να νικήσει την Αριστερά. Δεν χρειάζεται να την καταστρέψει. Δεν χρειάζεται καν να την πολεμήσει. Της αρκεί να την ενσωματώσει.
Οι παλιές ιδεολογίες δεν εξαφανίστηκαν – στα χαρτιά τουλάχιστον, αλλά απλώς μετασχηματίστηκαν σε κάτι συμβατό με το νέο παγκόσμιο περιβάλλον. Η παλιά ταξική σύγκρουση υποχώρησε. Στη θέση της εμφανίστηκαν νέες πολιτισμικές και κοινωνικές διαιρέσεις, όπως πχ η “συμπερίληψη” μαζί με τη Woke agenda.
Η Αριστερά άρχισε να επενδύει περισσότερο στην πολιτισμική ταυτότητα, στα ατομικά δήθεν δικαιώματα και σε νέες μορφές κοινωνικής πολιτικής, ενώ η οικονομική και θεσμική αρχιτεκτονική μέσα στην οποία λειτουργούσε παρέμενε σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτη.
Μ’ άλλα λόγια, μπορείς να έχεις μια κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019) που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτική και ταυτόχρονα να λειτουργεί μέσα σε ένα οικονομικό, ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο το οποίο δεν δημιούργησε μεν η ίδια αλλά απλώς το αποδέχτηκε.
Άλλως τε, ο Νεοταξισμός επιτρέπει να αλλάξεις τον διαχειριστή – με εκλογές φυσικά εποπτευόμενες – χωρίς να αλλάξεις το σύστημα. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου ο όρος «Νέα Δεξιά» αποκτά την πραγματική του σημασία.
Δεν πρόκειται απλώς για μια Δεξιά που φόρεσε πιο μοντέρνα ρούχα.
Πρόκειται για ένα πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο οι παλιές διαχωριστικές γραμμές έχουν αρχίσει να χάνουν τη σημασία τους, ενώ η πραγματική εξουσία μετακινείται ολοένα περισσότερο έξω από την άμεση σφαίρα της κοινωνικής συμμετοχής.
Μητσοτάκης και Τσίπρας: Ανταγωνιστές ή απλοί…συνοδοιπόροι;
Ωραία όλα αυτά τα παραπάνω, θα μπορούσε να μας πει κάποιος. Θεωρία, ιδεολογίες, κομματοκρατία, παγκοσμιοποίηση, «Νέα Δεξιά» κλπ κλπ. Μήπως όμως πρόκειται απλώς για μια υπερβολικά γενική πολιτική ανάγνωση;
Η απάντηση είναι ένα καθαρό Όχι!
Γιατί η θεωρία αποκτά αξία μόνο όταν μπορεί να σταθεί όρθια μπροστά στα γεγονότα.
Και εδώ αρχίζουν τα ενδιαφέροντα.
Ας πάρουμε λοιπόν τα δύο πρόσωπα που παρουσιάστηκαν επί χρόνια ως πολιτικοί αντίπαλοι: Τον Αλέξη Τσίπρα που επανέρχεται με μια παραλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ (την ΕΛ.ΑΣ) και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος Μητσοτάκης μέσα στον εκτενή πανικό του, αποκαλεί τον Τσίπρα ως τον πλέον επικίνδυνο για τη χώρα, βγάζοντας απ έξω φυσικά τον άκρως διεφθαρμένο εαυτό του.
Ο ένας εμφανίστηκε το 2011 ως η μεγάλη Αριστερή ανατροπή του παλιού συστήματος. Ο άλλος ως η μεγάλη φιλελεύθερη απάντηση απέναντί της.
Ο ένας μιλούσε για κοινωνική δικαιοσύνη, για σκίσιμο των μνημονίων, για απελευθέρωση του πολίτη από τα δεσμά των ξένων, ενώ ο άλλος για μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις. Ο ένας κατακεραύνωνε το «παλιό κατεστημένο», ο άλλος κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για ιδεολογικές εμμονές και οικονομική ανεπάρκεια.
Και όμως, όταν αφήσουμε στην άκρη τις προεκλογικές σημαίες και κοιτάξουμε ορισμένες συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις, αρχίζει να εμφανίζεται ένα παράξενο κοινό νήμα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι σαφώς το Ελληνικό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε αντιμετωπίσει το ξεπούλημα της πατρίδας με έντονη κριτική. Όταν όμως βρέθηκε στην κυβέρνηση, προχώρησε το 2016 σε Μνημόνιο Συναντίληψης μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ, Ελληνικόν Global και Lamda Development, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους η Βουλή ενέκρινε τη σύμβαση παραχώρησης, καταργώντας επι της ουσίας το Δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2015 που έβγαλε ένα ΟΧΙ καραμπινάτο. Το εντυπωσιακότερο είναι ότι η σύμβαση υπερψηφίστηκε όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από τη Νέα Δημοκρατία, το ΛΑΟΣ και την ΔΗ.ΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Και ύστερα ήρθε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το ελεεινό Κτήνος. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν ανέτρεψε την κατεύθυνση, αλλά επιτάχυνε την ολοκλήρωση της επένδυσης του ξεπουλήματος. Η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μάλιστα, αναγνώρισε επισήμως ότι το έργο ξεκίνησε με τον Αντώνη Σαμαρά, συνεχίστηκε από τον Αλέξη Τσίπρα και ολοκληρώθηκε επί του ιδίου.
Τι βλέπουμε εδώ ουσιαστικά;
Οπωσδήποτε δεν βλέπουμε δύο εντελώς αντίθετους κόσμους. Αντιθέτως, βλέπουμε μια πολιτική αλυσίδα.
Ο ένας ξεκινά ή συνεχίζει μια διαδικασία. Ο άλλος την επιταχύνει και την ολοκληρώνει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δύο πρωθυπουργοί είχαν την ίδια ιδεολογία. Σημαίνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: Ότι η αλλαγή κυβέρνησης, δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην και αλλαγή στρατηγικής κατεύθυνσης. Και αυτό ακριβώς είναι το επιχείρημα του Κοντογιώργη στο βιβλίο του.
Το ξεπούλημα της πατρίδας από τους δύο “διαχειριστές” του Νεοταξικού δογματος
Πάμε να δούμε μερικές περιπτωσεις που δικαιώνουν το αφήγημα μας ξεκινώντας απο τα περιφερειακά αεροδρόμια.
Εδώ έχουμε ένα ακόμη πιο καθαρό παράδειγμα. Η παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη Fraport προχώρησε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τον Απρίλιο του 2017, ο Τσίπρας υποδεχόταν στο Μέγαρο Μαξίμου τη διοίκηση της Fraport και χαρακτήριζε την επένδυση ύψους περίπου 1,234 δισ. ευρώ σημαντική στιγμή για την Ελλάδα.
Κι εδώ υπάρχει μια σχεδόν θεατρική ειρωνεία. Ο πολιτικός χώρος της Αριστεράς που είχε οικοδομήσει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς του πάνω στην καταγγελία των ιδιωτικοποιήσεων βρέθηκε τελικά να διαχειρίζεται και να υπερασπίζεται μια από τις χαρακτηριστικές παραχωρήσεις δημόσιας περιουσίας της μνημονιακής περιόδου.
Αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η πολιτική ρητορική συναντά την πολιτική πραγματικότητα.
Και το τρίτο μνημόνιο είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικό.
Τον Φεβρουάριο του 2015 ο Τσίπρας διακήρυσσε ότι τα μνημόνια είχαν τελειώσει και ότι η κυβέρνησή του θα απέτρεπε ένα τρίτο μνημόνιο.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2015, εγκρίθηκε το τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.
Ο Τσίπρας δεν χρειάστηκε να γίνει «Νέα Δημοκρατία». Χρειάστηκε να γίνει διαχειριστής ενός πλαισίου το οποίο προηγουμένως κατήγγελλε. Αυτό είναι πολύ πιο ουσιαστικό από το αν κάποιος είναι αριστερός ή δεξιός διότι εδώ ακριβώς τελειώνει η ιδεολογική θεατρική παράσταση και αρχίζει η πραγματική πολιτική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στην εξουσία υποσχόμενος ρήξη με το μνημονιακό καθεστώς και τελικά υπέγραψε νέο πρόγραμμα με τον ESM.
Η Νέα Δημοκρατία αργότερα, το 2019, ανέλαβε την εξουσία μετά την συντριβή του Τσίπρα και συνέχισε να κυβερνά μέσα στο ευρωπαϊκό και οικονομικό πλαίσιο που είχε ήδη διαμορφωθεί.
Δεν χρειάζεται και καλά να τους βαφτίσουμε «ίδιους» κι ας ειναι επί της ουσίας. Αρκεί να παρατηρήσουμε ότι κανένας από τους δύο δεν επιχείρησε να ανατρέψει το θεμελιώδες πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκείται η οικονομική πολιτική της χώρας. Το ίδιο είχε συμβει και με την περίπτωση του ξεπουλήματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ο Τσίπρας προχώρησε – με εντολή και πίεση Μερκελ και ΗΠΑ – στη λεγόμενη Συνθήκη των Πρεσπών, η οποία λίγο μετά σχεδόν καταργήθηκε από τους Σκοπιανούς και η ΝΔ του Μητσοτάκη, ενώ διακήρυττε με παρρησία ότι θα την καταργήσει και θα την επαναδιαπραγματευτεί και μόλις ανέβηκε στον πρωθυπουργικό θρόνο, το πρώτο που έκανε ήταν να την …σεβαστει και να την κάνει νόμο του κράτους!
Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από ένα κομματικό σύνθημα.
Το ίδιο επίσης μοτίβο εμφανίζεται και στο Ελληνικό, αλλά και γενικότερα στην αντίληψη περί «επενδύσεων», αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας και προσέλκυσης κεφαλαίων. Ο Μητσοτακισμός έκανε ακόμη πιο έντονη αυτή τη στρατηγική, μειώνοντας τη φορολογία των επιχειρήσεων και των μερισμάτων και προβάλλοντας ως κεντρικό στόχο την προσέλκυση επενδύσεων και την απελευθέρωση της αγοράς.
Μ’ άλλα λόγια, ο Τσίπρας άνοιξε το δρόμο αν και…αριστερός, στον Μητσοτάκη του οποίου ο νεο-φιλελευθερισμός του δεν απειχε σχεδόν καθόλου από την αριστερίλα του Τσίπρα, για να συνεχίσει…αυτό που είχαν χαράξει κάποια χρονια νωρίτερα οι οικονομικοί βιαστές των τραπεζών του Ρόθτσάιλντ και των “Πεφωτισμένων” των παρασκηνίων.
Δεν υπάρχει ιδεολογία, μόνο Νεοταξισμός
Όμως το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο:
Πού βρίσκεται το όριο της ανατροπής;
Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια κυβέρνηση από τον βασικό οικονομικό και γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας;
Και εδώ η απάντηση γίνεται ενδιαφέρουσα.
Διότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάζει κυβέρνηση, αλλά το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι μεγάλες αποφάσεις βρίσκεται αλλού.
Ευρωπαϊκή Ένωση. Ευρωζώνη. Διεθνείς αγορές. Μνημονιακές δεσμεύσεις. Ιδιωτικοποιήσεις και “αξιοποίηση” – ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Προσέλκυση ξένων “επενδύσεων”, δηλαδη τα Funds. Υπερεθνικές δεσμεύσεις.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο αλλάζουν οι διαχειριστές. Εδώ βρίσκεται η πραγματική σημασία της φράσης «Μητσοτάκης + Τσίπρας = το ίδιο συνδικάτο».
Δεν σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας έχουν ακριβώς την ίδια προσωπική ιδεολογία.
Δεν σημαίνει επίσης ότι είναι πολιτικά πανομοιότυποι.
Σημαίνει ότι η περίφημη διαχωριστική γραμμή Αριστεράς και Δεξιάς μπορεί να είναι μηδαμινή όταν φτάνουμε στο επίπεδο της διαχείρισης του συστήματος.
Και τότε η φράση «το ίδιο συνδικάτο» παύει να είναι απλώς ένα σύνθημα. Γίνεται πολιτικό ερώτημα. Ποιος αλλάζει πραγματικά το σύστημα;
Και ποιός απλώς αλλάζει τον διαχειριστή;
Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της σκέψης του Κοντογιώργη. Η Αριστερά και η Δεξιά μπορεί να πολεμούν για το ποιος θα κρατήσει το τιμόνι. Αλλά αν συμφωνούν ότι το πλοίο πρέπει να ταξιδεύει στην ίδια πορεία, τότε η πραγματική πολιτική σύγκρουση δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα στα δύο κόμματα. Βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνους που διαχειρίζονται την πορεία αλλά και στην ίδια τη κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειές της.
Και τότε έχουμε μπροστά μας το πραγματικό σκάνδαλο της σύγχρονης πολιτικής. Ο πολίτης νομίζει ότι κάθε τέσσερα χρόνια αλλάζει κατεύθυνση. Στην πραγματικότητα, αλλάζει απλώς καπετάνιο. Και το πλοίο συνεχίζει να…αρμενίζει σε αχαρτογράφητα νερά.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Τσίπρας είναι Μητσοτάκης. Ας πούμε ότι ΔΕΝ είναι.
Το ερώτημα είναι πολύ πιο επικίνδυνο: Σε πόσα από τα κρίσιμα ζητήματα της χώρας ο Τσίπρας μπόρεσε να ανατρέψει το πλαίσιο που παρέλαβε και σε πόσα ο Μητσοτάκης ανατρέπει το πλαίσιο που παρέλαβε από τον Τσίπρα;
Εκεί πρέπει να μετρήσουμε τη διαφορά. Όχι στα συνθήματα, αλλά στις πράξεις.
Και αν οι πράξεις αποδεικνύουν διαδοχή αντί για ρήξη, τότε η παλιά κομματική αντιπαράθεση αρχίζει να μοιάζει με δύο ηθοποιούς που αλλάζουν κοστούμια ενώ η σκηνή παραμένει η ίδια.
Αυτό είναι το πραγματικό «συνδικάτο».
Όχι απαραίτητα επειδή κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Αλλά επειδή η πολιτική τους αντιπαράθεση μπορεί να τελειώνει ακριβώς εκεί όπου αρχίζει η αμφισβήτηση του ίδιου του συστήματος.
Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο τρομακτικό από το να αποκαλύψεις ότι δύο κόμματα μοιάζουν. Γιατί τότε το πρόβλημα δεν είναι τα κόμματα. Είναι το ίδιο το μοντέλο εξουσίας. Και αυτό είναι που πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα.
Και φυσικά μιλώ για το πολιτικό “Ψευτορωμαίϊκο”
Αν, αντί να κοιτάξουμε πώς θα ρίξουμε αυτό το τεράστιο καρκίνωμα που τροφοδοτείται από τους Νεοταξίτες των Λεσχών και της Μασονίας, συνεχίσουμε να διαλέγουμε κάθε φορά ποιος θα διαχειριστεί το ίδιο σύστημα, θα συνεχίσουμε να πανηγυρίζουμε – όχι όλοι βέβαια, αλλά μια μειοψηφία του 25-30% που ισώς να κερδισει αν δεν δημιουργήσουμε το Χάος, καμμιά πραγματική αλλαγή δε θα μας περιμένει έξω από την πόρτα. Αντίθετα, θα μας περιμένει πραγματικά η ολοκληρωτική ισοπέδωση.
ΟΧΙ λοιπον στα νεοταξικά τσιράκια. Ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας, ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε ΚΚΕ. Παρά μόνο όλους τους άλλους τους εκτός συστήματος.
Όχι, η Ελλάδα ΔΕΝ θα σωθεί με οποιονδήποτε που θα έχει πάρε-δώσε με τη νεοταξική λαίλαπα. Με τη πτώση αυτών των καθαρμάτων όμως, μια νέα Ελλάδα θα γεννηθεί. Και θα είναι απόλυτα δική μας και κανενός άλλου.
