ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Πύρινος Λόγιος : Πώς η Τουρκία έφτασε να διεκδικεί τα πάντα από την Ελλάδα, απο εκεί που δεν είχε το δικαίωμα να διεκδικήσει τίποτα!

ΑΡΘΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ. - 12 Αυγ 2019 - 11:34
Loading...

H μεγάλη Συμφωνία του 1923 λίγο πρίν την παραίτηση του τελευταίου Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ και την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, δηλαδή η λεγόμενη και συμφωνία του «τουρκικού έθνους», ήταν η πάση θυσία ανάκτηση όλων των χαμένων εδαφών της αυτοκρατορίας, που χάθηκαν κατά τη διάρκεια των δύο βαλκανικών πολέμων και του Α’ΠΠ, με τρόπο ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ και εαν αυτό δεν αποδόσει, με βίαιο τρόπο.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Από τότε, η τουρκική διπλωματία εργάζεται μυστικά και βήμα προς βήμα για την ευόδωση αυτού του σκοπού. Το δόγμα είναι: «Δημιουργώ συνθήκες, δημιουργώ πρόβλημα, διεκδικώ λύση». Αυτό ακριβώς είναι και το μονοπάτι, πάνω στο οποίο οι Τούρκοι βάδιζαν μετά τον θάνατο του Κεμάλ (κυρίως) και μετά την λήξη του Β’ ΠΠ. Τα έχω γράψει πολλές φορές.

Ο Κεμάλ επί της ουσίας, δεν ήθελε να διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έπρεπε όμως να το κάνει, για δύο λόγους: 1) Βάσει το δικού του σχεδίου όσον αφορά την κάθαρση από κάθε είδους φυλετική ομάδα που δεν έχει τουρκική συνείδηση, θα έπρεπε να κάνει γενοκτονίες, οι οποίες και θα επέφεραν συνέπειες δυσάρεστες για την ήδη υφιστάμενη κρατική οντότητα. Και για να αποφύγει τις συνέπειες αυτές τουλάχιστον «νομικά», αποφάσισε από κοινού με τον Χαμίτ την διάλυση της Αυτοκρατορίας και την δημιουργία ενός ΔΥΤΙΚΟΜΟΡΦΟΥ κράτους, ως κάτι νέο και καθαρό. Όπως ακριβώς και η μέθοδος ξεπλύματος χρημάτων. Δεν πέτυχε βέβαια απόλυτα τον στόχο του, αφού οι Αρμένιοι με πολύχρονο αγώνα, κατάφεραν να νομιμοποιήσουν και να εδραιώσουν την γενοκτονία τους, η οποία και αναγνωρίστηκε από όλα τα κράτη του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένης και της Αμερικής. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.
2) Συμφώνησε με τον Βενιζέλο τότε, στη δημιουργία μιας νέας βάσης επί δύο ΝΕΩΝ κρατών μέσω της Συνθήκης της Λωζάννης, ακριβώς για να …ξεπλυθούν τα αμαρτήματα και αφ’ ετέρου, για να μη δημιουργηθούν στο άμεσο μέλλον ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ από την Ελλάδα στα εδάφη που η ίδια είχε ανακτήσει κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ (Περιφέρεια Σμύρνης, Ανατολική Θράκη) και που επανακατέκτησε ο τουρκικός στρατός (η Αν. Θράκη παραχωρήθηκε εκ νέου στην Τουρκία μαζί με την Κων/πολη από τους συμμάχους).

Ο φόβος του Κεμάλ ήταν οφθαλμοφανής και αυτό το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο ο Βενιζέλος. Γι αυτό και στο τέλος ο πρώτος συναίνεσε και σε άλλα θέματα που είχαν να κάνουν τόσο με τα μίλια των χωρικών υδάτων της Ελλάδας αργότερα (από 3 στα 6ν.μ) αλλά και στην διατήρηση ελληνικών προξενείων στην Σμύρνη και Ίμβρο παρά το γεγονός πως εκεί, δεν υπήρχε πλέον θεωρητικά ελληνική ή ελληνοχριστιανική μειονότητα (Rumlari). Οι μόνες μειονότητες που ήταν αναγνωρισμένες, ήταν ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ και όχι ΕΘΝΙΚΕΣ. Ο όρος Rum δεν σήμαινε «Έλληνας» επισήμως, αλλά «Ρωμιός», δηλαδή «Ρωμαίος». Δηλαδή ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ, δηλαδή…τρέχα γύρευε, από τη στιγμή που το Βυζάντιο μέχρι τότε δεν ήταν ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ιστορικά από τη Δύση. Οι Τούρκοι αναγνώρισαν την Ελλάδα επισήμως όχι ως έθνος Rumlari, αλλά Χώρα των Ιώνων, δηλαδή ΙΩΝΙΑ (Yunanistan) που δεν παρέπεμπε καθόλου εννοιολογικά στην ευρύτερη έννοια «Ελλάδα», επειδή ακριβώς και πάλι φοβόταν την εκ νέου διεκδίκηση εδαφών της Μικράς Ασίας, η οποία ήταν σπαρμένη από ελληνικά αρχαιολογικά στοιχεία, τα οποία αυτά στοιχεία οι Τούρκοι τα μετονόμασαν σε «Ρωμαϊκά». Δηλαδή η ελληνική γλώσσα κατά τους Τούρκους, ήταν Ρωμαϊκή, η οποία συμπεριελάμβανε και «ελληνικούς» (Gruklular) χαρακτήρες. Κουτοπονηριά τουρκικής εμπνεύσως εν ολίγοις.

Η Συνθήκη της Λωζάννης επίσης, υπογραμμίζει, εκτός από την αναλυτική καταγραφή των κυριοτέρων νησιών του Αιγαίου (τα οποία κατονομάζει) και τις παρακείμενες αυτών νησίδες (τις οποίες άλλες κατονομάζει άλλες όχι) αλλά και την διευκρίνιση πως «οτιδήποτε υπάρχει το οποίον βρίσκεται υπερυψωμένο των υδάτων πέραν των τριών Ν.μ από τις ακτές των παραλίων που ανήκουν στο δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος (δηλ.την Τουρκία), ανήκει στο πρώτο συμβαλλόμενο μέρος, δηλαδή την Ελλάδα». Ρητώς και κατηγορηματικώς, χωρίς καμμιά απολύτως παραπομπή. Άρα, καμμιά απολύτως παρανόηση ή παρερμηνεία.

Γιατί τα γράφω όλα αυτα; Για να καταλάβει ο αναγνώστης την βάση του σχεδίου της μεγάλης συμφωνίας του τουρκικού κοινοβουλίου πρίν αυτό διαλυθεί. Διότι πίστευαν και πιστεύουν ακόμη, πως βήμα βήμα με τη μέθοδο της δημιουργίας ζητημάτων, αυτά θα μπορούν να διευθετηθούν εις βάθος χρόνου και εις βάρος της Ελλάδας πάντα.

Ακριβώς εκεί πόνταραν οι κεμαλιστές, επιλέγοντας την Αμερική και την εισδοχή τους στο ΝΑΤΟ μετά τη λήξη του Β’ΠΠ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΣΣΔ, όπως λογικά θα έπρεπε να πράξουν, λόγω της αμέριστης συμπαράστασης που είχαν από τους μπολσεβίκους αφ’ ενός και αφ’ ετέρου επειδή ένα μεγάλο μέρος της Ανατολικής Τουρκίας είναι παραχωρημένο από την τότε ΕΣΣΔ για 100 χρόνια με οψιόν την επέκταση της συνθήκης για άλλα 100, εφ’ όσον τα συμφέροντα της τότε ΕΣΣΔ δεν επλήττοντο.
Εκεί στην ουσία ΠΟΥΛΗΣΑΝ τους ευεργέτες τους Ρώσους, για να πάνε με τους Αμερικανούς, λόγω του δόγματος Τρούμαν και των εκατομμυρίων δολλαρίων που τους είχαν προσφέρει τότε. Διότι ο στόχος τους ήταν εξ αρχής το χτίσιμο ενός ισχυρού στρατιωτικά και πολιτικά κράτους ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ και μετά η σταδιακή εφαρμογή του σχεδίου τους εναντίον της Ελλάδας.

Ιδού λοιπόν τα βήματα υλοποιήσεως του σχεδίου:

Πρώτα «καθάρισαν» με συνοπτικές διαδικασίες την ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ μειονότητα των 150.000 «Ρωμιών» (δηλαδή χριστιανών βιάσει της συνθήκης της Λωζάννης) της Κων/πολης το 1955, η οποία αν υπήρχε σήμερα, αφ ενός θα είχε διπλασιαστεί, αφ’ ετέρου θα κρατούσε γερά στα χέρια της όλη την οικονομία της Πόλης, για να μην πώ της ίδιας της Τουρκίας.

Μετά επικεντρώθηκαν στο Κυπριακό, ένα ζήτημα που τους έσκασε ξαφνικά και αναπάντεχα και που ήταν ζήτημα ζωτικής σημασίας γι αυτούς και έπρεπε οπωσδήποτε να πετάξουν μια οξύτατη απειλή μέσα στην «αυλή» τους. Το πέτυχαν με τη βοήθεια των Αμερικανών το 74.

Παράλληλα με το Κυπριακό, ξεκίνησαν την αμφισβήτηση του ελληνικού εναερίου χώρου (που στο μεταξύ το 1931 είχε επιτύχει η Ελλάδα να τον αυξήσει από τα 6 στα δέκα Ν.μ. με νέα συμφωνία του Κεμάλ με τον Βενιζέλο και που αργότερα, το 1964 για την ακρίβεια, η ίδια η Τουρκία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στον Εύξεινο Πόντο από 6 σε 12 Ν.μ) με αστείες δικαιολογίες, που δεν έχουν καμμιά απολύτως βάση. Και αφού φρόντισαν να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες απειλώντας τους με πόλεμο εάν επέκτειναν και αυτοί το ίδιο στο Αιγαίο (θάλασσα και εναέριο χώρο) τα μίλια από 6 σε 12 και από 10 σε 12 αντιστοίχως, κατάφεραν να εδραιώσουν ένα απίστευτο στάτους γι αυτούς, το οποίο κινούταν μεταξύ νόμιμου και παράνομου, που ούτε καν ήλπιζαν ότι θα το κατάφερναν τόσο εύκολα. Καταλαβαίνεις τώρα τι συνθήκες δημιούργησε αυτή η τεράστια ήττα που υπέστημεν στην Κύπρο. Όλα τα παραπάνω, είχαν την απόλυτη ανοχή, αν όχι και την υποστήριξη των ΗΠΑ, επειδή φρόντισαν οι ίδιοι οι Τούρκοι να τονίζουν συνεχώς την «αναγκαιότητα» της υπάρξεως της Τουρκίας στην δυτική συμμαχία (βλ. δόγμα Ντεμιρέλ «Πληρώνετε τους λογαριασμούς μας γιατί μας έχετε ανάγκη»)

Αφού εξασφάλισαν τα ανωτέρω, το επόμενο βήμα ήταν…διπλό. Η «επίσημη» πλέον μετατροπή της μουσουλμανικής (βάσει της συνθήκης της Λωζάννης) μειονότητας από θρησκευτική σε εθνολογική και η με κάποιον τρόπο αμφισβήτηση κυριαρχίας σε νησίδες οι οποίες δεν αναφέρονται στη συνθήκη της Λωζάννης (δηλαδή μεταξύ των δύο κρατών, Ελλάδας και Τουρκίας), έχοντας ήδη παράλληλα τις καθημερινές παραβιάσεις στο Αιγαίο σε μόνιμη βάση. Και εις χρόνον ανύποπτον, ήλθε η πρόκληση των Ιμίων. Ένα μικρό νησιωτικό σύμπλεγμα που δεν αναφερόταν αφ ενός στη συνθήκη της Λωζάννης και δεύτερον, ήταν πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές. Μια πρόκληση που ενώ δεν είχε καμμιά απολύτως βάση, εντούτοις και πάλι με την συμβολή της ποντιοπιλατικής πολιτικής των ΗΠΑ, αυτής των ίσων αποστάσεων, εξελίχθηκε εις βάρος μας.

Τι επεδίωξαν με αυτή τους την κίνηση οι Τούρκοι;

Πρώτον, να αμφισβητήσουν ευθέως την μεταπολεμική συνθήκη των Παρισίων του 1947, η οποία και τόνιζε μεταξύ άλλων πως (αντιγράφω το επ’ ακριβώς κείμενο από την εν λόγω συνθήκη) «η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμωμένας ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λίψον, Σύμην, Κω, και Καστελόριζον ως και τας ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΑΣ νησίδας», δηλαδή (με διευκρίνιση από μέρους της Ελλάδας επειδή ήξεραν ότι ο Τούρκος καραδοκούσε) κατά την υπογραφή, ότι με τον όρο «παρακείμενες» εννοούνται οι «υπό ιταλικήν κυριαρχίαν νησίδες» κατά την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο. Σημειωτέον δε, η Τουρκία, μέσω της συνθήκης της Λωζάννης, είχε ήδη παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα (όπως και με την Κύπρο) σε αυτά τα νησιά, τα οποία επίσης σημειωτέον, με τη συνθήκη των Σεβρών παραχωρούνταν στην Ελλάδα. Η συνθήκη αυτή δεν υπογράφηκε ποτέ από την Ιταλία και στην εποχή που συνήφθη η συνθήκη της Λωζάννης, στην εξουσία της Ιταλίας υπήρχε ο φασίστας Μουσολίνι, ο οποίος δεν δεχόταν επ’ ουδενί να παραχωρήσει το σύμπλεγμα αυτό σε κανέναν.

Κι έτσι, παρά το οφθαλμοφανές δίκαιο της Ελλάδας, η Τουρκία όχι μόνο κέρδισε ένα χαμένο γι αυτήν πολεμικό επεισόδιο, αφού ουσιαστικά δεν υφίσταται ελληνική κυριαρχία επί των Ιμίων παρά μόνον τύποις, αλλά και κατάφερε με τη συμφωνία της Λισαβώνας, να κατοχυρώσει (μέσω του απεχθέστατου Σημίτη, και το γκρίζαρισμα του Αιγαίου. Μ έναν σμπάρο, δυό τρυγόνια.

Μετά ακολούθησε πλέον η συστηματική «κατεδάφιση» της ελληνικής κυριαρχίας στην Θράκη, με έντονη δράση του τουρκικού προξενείου το οποίο δρούσε ανενόχλητο, πάνω στο ελληνικό δόγμα της σχολής Σημίτη (μην ενοχλείτε το θηρίο) και σήμερα φτάσαμε σε αυτά τα χάλια, ενώ έχουμε 200% δίκαιο επί των πάντων.

Τίποτε λοιπόν δεν «ανακαλύφθηκε», ούτε επινοήθηκε στη στιγμή. Όλα τα βήματα σχεδιάστηκαν ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ και πάντα έχοντας ως υπόβαθρο την…δυτική «αδυναμία» στους Τούρκους.

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

Συνέλληνας έχει ανάγκη τη βοήθειά μας μέρες που έρχονται !




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter