Ζούμε σε μια εποχή ηθικής αναστροφής, όπου το αυτονόητο παρουσιάζεται ως ακραίο και το αδιανόητο βαφτίζεται «δικαίωμα»!
Μια εποχή όπου εκείνοι που μιλούν με βεβαιότητα το κάνουν επειδή πρόλαβαν να γεννηθούν. Επειδή δεν σιώπησαν για πάντα μέσα σε ένα σκοτάδι που τους επιβλήθηκε πριν προλάβουν να ανασάνουν. Εδώ, ο λόγος ανήκει στους «ασφαλείς», στους ήδη ζώντες, ενώ το Αγέννητο Παιδί δεν έχει φωνή, δεν έχει ψήφο, δεν έχει υπερασπιστή. Και όμως, η κοινωνία τού στερεί ακόμη και το στοιχειώδες: το δικαίωμα να ζήσει. Η Μαρία της Ελλάδας πριν από δυό μέρες, σε σχετική ερώτηση-παγίδα του Ευαγγελάτου απάντησε με παρρησία και χωρίς δισταγμό ότι “είναι πράγματι ένα σοβαρό θέμα που πρέπει να λυθεί με διαβούλευση και να αποφασίσει ο λαός”, υπονοώντας άμεσα πως η άμβλωση είναι έμμεση δολοφονία, πράξη που η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’80, αποδοκίμαζε με βδελυγμία. Από εκείνη τη μέρα και μέχρι σήμερα, το νεοταξικό λεφούσι των “αριστεροδέξιων” της “Ελλάδας 2.0” δεν έπαψε να τη χλευάζει σε βαθμό που στη καλύτερη προκαλεί εμετό.
Η παραφροσύνη της εποχής μ’ άλλα λόγια, αποτυπώνεται ωμά στη σύγκριση που κανείς δεν τολμά να κάνει φωναχτά, αλλά όλοι γνωρίζουν.
Ένα ζώο απολαμβάνει σήμερα νομική και κοινωνική προστασία μεγαλύτερη από εκείνη ενός ανθρώπινου εμβρύου. Μια γάτα κινητοποιεί ευαισθησίες, εισαγγελείς και κατακραυγή· ένα παιδί στη μήτρα μετατρέπεται σε «ιστό», σε «επιλογή», σε «ιατρική πράξη». Αυτή δεν είναι πρόοδος. Είναι πολιτισμική παρακμή με επιστημονικό προσωπείο και ψευδοανθρωπιστική γλώσσα.
Η αντίχριστη πορεία της νομιμοποίησης των αμβλώσεων
Ανεξάρτητα από την όλη υπόθεση που αφορά τη Καρυστιανού, υπάρχει και το άκρως ανατριχιαστικό ιστορικό του πώς θεσμοθετήθηκε η άμβλωση και από ποιούς. Από τη δεκαετία του ’60 και μετά, ένα νεοταξικό αφήγημα που ντύθηκε με τον μανδύα της «απελευθέρωσης». Το σύνθημα «η γυναίκα έχει όλο το δικαίωμα πάνω στο κορμί της» παρουσιάστηκε ως αυτονόητη κατάκτηση, ενώ στην πράξη λειτούργησε ως εργαλείο αποσύνδεσης της μητρότητας από την ευθύνη, της ελευθερίας από τη ζωή, της επιλογής από τις συνέπειές της. Πίσω από τα μεγάλα λόγια, τα δίκτυα επιρροής και χρηματοδότησης έστησαν ένα ιδεολογικό πλαίσιο που δεν στόχευε στην προστασία της γυναίκας, αλλά στην αποδόμηση της οικογένειας ως θεμελίου της κοινωνίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι μέρος αυτού του αφηγήματος προωθήθηκε διεθνώς μέσα από προγράμματα και οργανώσεις που συνδέθηκαν με κρατικούς μηχανισμούς ισχύος, όπως η USAID, η οποία επί δεκαετίες χρηματοδότησε δράσεις «αναπαραγωγικής υγείας» και ιδεολογικές καμπάνιες σε χώρες με διαφορετικά πολιτισμικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά.
Η γλώσσα ήταν προσεκτικά επιλεγμένη: Υγεία, δικαίωμα, αυτοδιάθεση. Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν ενιαίο και μετρήσιμο: Αποδιάρθρωση της οικογενειακής συνοχής και βαθμιαία μείωση του πληθυσμού, ιδίως στη Δύση.
Η στρατηγική αυτή δεν γεννήθηκε στο κενό. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ο Χένρυ Kίσσινγκερ παρέδωσε στον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέραλντ Φόρντ μια μελέτη στρατηγικού χαρακτήρα για την παγκόσμια πληθυσμιακή πολιτική, όπου η νομιμοποίηση και η γενίκευση των αμβλώσεων εμφανίζονταν ως εργαλείο «σταθερότητας» και «διαχείρισης πόρων».
Δεν επρόκειτο ασφαλώς για ηθικό στοχασμό, αλλά για ψυχρή γεωπολιτική λογική, όπου ο άνθρωπος αντιμετωπιζόταν ως αριθμός και η γέννηση ως μεταβλητή προς έλεγχο, σύμφωνα με την ατζέντα των Ασκεναζί Εβραίων Παγκοσμιοποιητών που είχε ως κατάληξη την Παγκόσμια Κυβερνηση. Την ίδια ώρα, στην Ευρώπη, η νομιμοποίηση είχε ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται από το 1967, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια κοινωνία που θα μάθαινε να θεωρεί την άμβλωση κανονικότητα.
Έτσι, το «δικαίωμα στο σώμα» μετατράπηκε σε άλλοθι για την εξάλειψη μιας άλλης ζωής, αποκομμένης από κάθε φωνή και υπεράσπιση. Η γυναίκα παρουσιάστηκε ως απελευθερωμένη, ενώ στην πραγματικότητα φορτώθηκε μόνη της το βάρος μιας απόφασης που της επιβλήθηκε ιδεολογικά.
Η οικογένεια πράγματι αποδυναμώθηκε, η δημογραφική κατάρρευση επιταχύνθηκε και οι κοινωνίες γέρασαν, αναζητώντας εκ των υστέρων εξηγήσεις για την ερημία που οι ίδιες αποδέχθηκαν ως πρόοδο.
Στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ και της…”προόδου” η νομιμοποίηση των αμβλώσεων δεν υπήρξε ούτε «ουδέτερη μεταρρύθμιση» ούτε κοινωνική αναγκαιότητα.
Υπήρξε συνειδητή πολιτική επιλογή, ενταγμένη πλήρως στο πνεύμα της μεταπολιτευτικής «εκσυγχρονιστικής» λαίλαπας, η οποία αντιμετώπισε την ανθρώπινη ζωή όχι ως ιερό γεγονός, αλλά ως μεταβλητή θα έλεγα, κοινωνικής μηχανικής.
Το καθοριστικό σημείο ήρθε το καλοκαίρι του 1986, όταν ψηφίστηκε ο νόμος 1609/1986, ο οποίος ουσιαστικά απελευθέρωσε την άμβλωση μέχρι τη 12η εβδομάδα χωρίς καμία αιτιολόγηση, μετατρέποντας αυτό που μέχρι τότε θεωρούνταν έσχατη τραγωδία σε «ιατρική πράξη ρουτίνας».
Το νομοσχέδιο κατατέθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης ιδεολογικής “ψευτοπροοδευτικής” ατζέντας που περιλάμβανε τη ριζική αποδόμηση της παραδοσιακής οικογένειας, την αποσύνδεση της μητρότητας από την ευθύνη και την πλήρη εναρμόνιση της χώρας με τα δυτικά πρότυπα της εποχής.
Η ρητορική ήταν αποκαλυπτική: «Δικαίωμα», «Αυτοδιάθεση», «Πρόοδος». Καμία αναφορά στο αγέννητο παιδί, ούτε φυσικά στη δημογραφία. Και ασφαλώς, καμμιά αναφορά στις συνέπειες. Η Βουλή λειτούργησε ως απλός επικυρωτής ενός ήδη ειλημμένου ιδεολογικού σχεδίου.
Η αντίδραση της Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξε άμεση, σαφής και κατηγορηματική. Τόσο η Ιερά Σύνοδος που τότε ηγούνταν από τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, όσο και ο μαχητής Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης, μίλησαν ανοιχτά για φόνο, για κατάλυση της ιερότητας της ζωής και για βαρύτατο πνευματικό αμάρτημα. Προειδοποίησαν ότι η κοινωνία που νομιμοποιεί την εξόντωση των πιο ανυπεράσπιστων μελών της, κόβει μόνη της τις ρίζες της.
Οι φωνές αυτές, ωστόσο, παρουσιάστηκαν από τα κυρίαρχα ΜΜΕ ως «οπισθοδρομικές», «σκοταδιστικές», «αντιδραστικές». Η Εκκλησία έπρεπε να σωπάσει, γιατί ενοχλούσε το νέο αφήγημα.
Κανείς τότε δεν μίλησε για πληθυσμιακή κατάρρευση. Κανείς δεν μίλησε για τη γήρανση της κοινωνίας. Κανείς δεν μίλησε για την ψυχική και υπαρξιακή συντριβή χιλιάδων γυναικών που κουβαλούν μέχρι σήμερα μια απόφαση που τους παρουσιάστηκε ως απελευθέρωση. Η Ελλάδα, λίγα χρόνια αργότερα, θα έμπαινε με μαθηματική ακρίβεια στον δρόμο της δημογραφικής αυτοκτονίας. Σήμερα, με δείκτη γονιμότητας σε ιστορικό χαμηλό, με χωριά να σβήνουν και πόλεις να γερνούν, το τίμημα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από συνθήματα.
Για πόσο ακόμη θα συνεχιστεί ακόμη αυτό το επαίσχυντο έγκλημα;
Όσοι πιστεύουν ότι η πράξη αυτή τελειώνει στο χειρουργείο ή στο χάπι, αυταπατώνται. Υπάρχουν Πνευματικοί Νόμοι που δεν υπακούουν σε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, δεν τροποποιούνται με υπουργικές αποφάσεις και δεν ακυρώνονται με συνθήματα.
Η αφαίρεση μιας ζωής, ακόμη κι αν βαφτιστεί «δικαίωμα», αφήνει ίχνη. Και αυτά τα ίχνη επιστρέφουν. Όχι με τρόπο μαγικό ή τιμωρητικό, αλλά με τρόπο υπαρξιακό, διαλυτικό, ανελέητα αληθινό.
Οι φρικτές καταστάσεις που ξεσπούν αργότερα μέσα στις οικογένειες δεν είναι τυχαίες. Γιατί η γυναίκα που προβαίνει σε τέτοιες αποφάσεις, προκαλεί στην ουσία τον ίδιο τον Σατανά στο να κάνει πλήρη κατάληψη του οίκου της.
Η βία, η απόγνωση, η ρήξη με τα ζώντα παιδιά, η εσωτερική ερημία που δεν γεμίζει με τίποτε, είναι η σιωπηλή αντήχηση μιας πράξης που αρνήθηκε τη ζωή. Δεν πρόκειται για εκδίκηση με ανθρώπινους όρους. Είναι η ασυνείδητη, αδήριτη συνέπεια μιας δολοφονίας που δεν πενθήθηκε ποτέ, γιατί παρουσιάστηκε ως «λύση».
Αυτό το μήνυμα δεν απευθύνεται σε όσους επένδυσαν την αυτοάμυνά τους στην άρνηση και στον κυνισμό. Το καταλαβαίνουν μόνο εκείνοι που έκλεισαν τα αυτιά στις δολοφονικές συμβουλές της εποχής, που αντιστάθηκαν στον φόβο, στην πίεση, στη «λογική» της ευκολίας.
Το καταλαβαίνουν οι γονείς που σήμερα βλέπουν το σπίτι τους να πλημμυρίζει φωνές, γέλια, ζωή. Το αισθάνονται εκείνοι που ακόμη απορούν πώς τα κατάφεραν, πώς στάθηκαν όρθιοι, πώς ευλογήθηκαν στον κόπο τους να αναθρέψουν, να μορφώσουν, να αποκαταστήσουν τα παιδιά τους.
Η κοινωνία που συνηθίζει στον φόνο των αγέννητων δεν γίνεται πιο ελεύθερη. Γίνεται πιο άδεια. Και κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, αυτή η κενότητα ζητά τον λογαριασμό.
Δεν τον ζητά η Εκκλησία, ούτε η παράδοση, ούτε κάποιο «σκοταδιστικό» παρελθόν. Τον ζητά η ίδια η ζωή που αρνήθηκαν. Και τότε, καμία ρητορική δεν αρκεί για να σβήσει την αλήθεια.
Εν κατακλείδι
Η νομιμοποίηση των αμβλώσεων δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός. Ήταν κρίκος σε μια αλυσίδα που ξεκίνησε από τη Δύση, εφαρμόστηκε πρώτα στην Ευρώπη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και επιβλήθηκε στην Ελλάδα με χρονική καθυστέρηση, αλλά με την ίδια ιδεολογική σκληρότητα.
Η οικογένεια έπρεπε να αποδυναμωθεί. Η γέννηση να ελεγχθεί. Ο άνθρωπος να μετατραπεί σε διαχειρίσιμο μέγεθος. Όλα τα υπόλοιπα ήταν επικοινωνιακή επένδυση.
Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, η Ιστορία έχει μιλήσει, όχι με θεωρίες, αλλά με αριθμούς, με ερημωμένες γενιές και με μια κοινωνία που δεν μπορεί να αναπαραχθεί ούτε βιολογικά ούτε πνευματικά. Η Εκκλησία, λοιδορημένη τότε, δικαιώνεται σήμερα όχι επειδή «επέβαλε άποψη», αλλά επειδή προειδοποίησε. Και η προειδοποίηση αγνοήθηκε. Όπως συμβαίνει πάντα, το τίμημα δεν το πληρώνουν οι νομοθέτες. Το πληρώνει το έθνος.
Η Μαρία της Ελλάδας, ελπίζω να κατάλαβε το τι παίζεται στη πλάτη της πατρίδας. Στη πλάτη του Γένους μας. Στην ίδια μας την ύπαρξη.
Κι αν όντως πιστεύει αυτά που λέει κι αν όντως τα κρατήσει μέχρι τέλους μαζί με τα άλλα της αφηγήματα περί Δικαιοσύνης και κάθαρσης, τότε όχι μόνο θα κερδίσει το παιχνίδι του περάσματος από το Ψευτορωμαίϊκο των ψευτο-δημοκρατιών στη νέα εποχή της προετοιμασίας του Γένους για την Ανάσταση του, μεσω της νίκης της Ρωμιοσύνης που ήδη άρχισε να ξυπνά, αλλά θα κερδίσει και κάτι περισσότερο: Μια θέση στο πάνθεον των μεγάλων Ηγετών αυτού του τόπου, που έγραψαν με της ψυχής τους το πύρωμα, τη νέα πορεία του Έθνους…
Πύρινος Λόγιος
