Καλημέρα σε όλους!
Μου έχει γίνει πλέον συνήθεια, να πίνω τον πρωινό μου καφέ, έχοντας σε πρώτο πλάνο τις καλές ειδήσεις. Η ρωσοτουρκική φιλία, αυτή η ερμαφρόδιτη σχέση που κάθε άλλο παρά προκαλεί συμπάθεια στη διεθνή κοινή γνώμη, φαίνεται να οδεύει από το κακό στο χειρότερο, όχι μόνο γιατί είναι ανάρμοστη και αταίριαστη, αλλά γιατί αποδεικνύει πως ο Πούτιν, που θεοποιήθηκε όσο κανείς άλλος πολιτικός παγκόσμιας εμβέλειας, κάνει τελικά λάθη. Λάθη, που θα του κοστίσουν ακριβά στο εγγύς μέλλον.
Η ιστορία αυτή, αποδεικνύει το ισχύον στο απόλυτο της ελληνικής λαϊκής φράσης «Όταν έχεις Τούρκο φίλο, κράτα κι ένα ξύλο», η οποία προήλθε μέσα από τα φρικτά βιώματα του λαού μας τόσο κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, όσο και μετά από αυτήν. Ο Πούτιν φαινόταν να την αγνοούσε, επειδή και ο ίδιος, ως μεγάλος ηγέτης, πάσχει από το σύνδρομο του υπερφιαλισμού και πίστευε πως η χειραγώγηση της μογγολικής Τουρκίας για να πλήξει το ΝΑΤΟ και την Ανατολική του πτέρυγα, θα ήταν απλώς…μια παρτίδα διασκεδαστικής «Ξερής».
Δεν το κρύβω. Χαίρομαι αφάνταστα που ένας δόλιος χτυπάει πισώπλατα έναν άλλον δόλιο. Και οι μαχαιριές αυτές δεν θα σταματήσουν. Αντιθέτως μάλιστα. Θα αυξηθούν και ιδιαίτερα, μιας και ο Ερτογάν απ’ ό,τι φαίνεται, ετοιμάζει και την κωλοτούμπα του αιώνα με τους Αμερικανούς για τη Λιβύη, βάζοντάς τους να στηρίξουν τον Σάρατζ για να καρπωθούν τελικά οι δυό τους τις πετρελαιοπηγές αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, να «νομιμοποιηθεί» και το μνημόνιο Λιβύης Τουρκίας. Χτυπήματα στο ισχύο, κλασσική μέθοδος των Τούρκων.
Η Τουρκία ποτέ δεν ήταν συμπαθής, ούτε αρεστή σε κανέναν Ρώσο πολίτη και η ανάρμοστη «φιλία» αυτή καθ’ αυτή, δεν ήταν ποτέ αποδεκτή από τον ρωσικό λαό. Η δυσφορία αυτή του λαού, δεν βρήκε την ευκαιρία να εκφραστεί και πιο ανοιχτά, λόγω της δικτατορικής διακυβέρνησης του Βλαδίμηρου. Αν υπήρχε έστω και ένα ψήγμα δημοκρατίας στη Ρωσία, η κεντρική πλατεία της Μόσχας (πρώην πλατεία Λένιν) θα είχε πλημμυρίσει από πολίτες που θα φώναζαν ενάντια σε αυτήν. Η ρωσική ιστορία άλλως τε, ξεχειλίζει από συμβάντα που προκάλεσαν Τούρκοι και τουρκογενείς λαοί (όπως οι Τάταροι ας πούμε), που υπογραμμίζουν με έντονα γράμματα την ανάγκη μιας πιο συνετής και σοβαρότερης πολιτικής αντιμετώπισης των Τούρκων και των επιδιώξεών τους.
Ουδείς συνετός, χριστιανός το θρήσκευμα, πολιτικός δεν θα έκανε «δεξί του χέρι» έναν υπερφίαλο και παρανοϊκό Τούρκο ηγέτη. Το παράδειγμα του Χίτλερ δεν έγινε μάθημα στον επίσης υπερφίαλο Πούτιν, που νομίζει ότι έχει του χεριού του τον οποιονδήποτε ισλαμιστή ηγέτη που πάει να τον προσκυνήσει γιατί τα συμφέροντά του αντίκεινται στην δυτική πολιτική της βουλιμίας. Θα την πατήσει ο πρώην δήθεν φίλος μας. Και θα την πατήσει, επειδή μας πούλησε τότε επί Τσίπρα, όταν σύσσωμη η ελληνική κυβέρνηση έδινε γη και ύδωρ για να πάρει τη στήριξη που χρειαζόταν προκειμένου να βγεί η Ελλάδα από το Ευρώ και την ΕΕ. Οι αποκαλύψεις Λαφαζάνη στις εκπομπές του Γιώργου Τράγκα ήταν συγκλονιστικές. Έστω το 30% να είναι αληθινές, οι ευθύνες του Πούτιν είναι τεράστιες. Ακόμη κι αν δεχθούμε πως η Ρωσία δεν εμπιστεύεται τους αμερικανόφρωνες πολιτικάντηδες μας, η ευκαιρία που παρουσιάστηκε στον Πούτιν ήταν μοναδική. Κι αν σε αυτή προσθέσουμε και την αξέχαστη ατάκα Τράμπ, όταν αυτός ήταν ακόμη υποψήφιος πρόεδρος, που έλεγε ότι «Δε με νοιάζει η Ελλάδα, ας τα βρούν με αυτοί οι Γερμανοί και οι Ρώσοι, ας πάει στη Ρωσία. Εμένα με νοιάζει η Τουρκία περισσότερο από την Ελλάδα», πάνω σε μια κρίση ειλικρίνειας. Αν ο Πούτιν επέλεγε τότε να επενδύσει στην Ελλάδα με όλες του τις δυνάμεις, η Τουρκία όχι μόνο δεν θα μπορούσε να κουνηθεί πουθενά, αλλά θα έτρωγε τις καρπαζιές κάθε τρείς και λίγο και καθόταν τόσο φρόνιμα, όσο κάθεται κι ένα γατάκι στη κρυψώνα του που μόλις έφαγε μπούφλα από σκύλο. Τόσο απλά.
Ο Πούτιν, είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι θα μπεί σε περιπέτειες. Κι αν η Τουρκία τελικά τα βρεί με την Αμερική (όπως αναμένεται άλλως τε) και εκπληρώσει ο Ερτογάν και την διώρυγα της Κων/πολης, θα είναι αναγκασμένος πλέον, για να αποφύγει τον αποκλεισμό, να επιτεθεί πρώτος. Αν δεν το κάνει, η Ρωσία θα βρεθεί παντελώς στο περιθώριο και θα χάσει ό,τι κέρδισε μέχρι τώρα με κόπο και με αίμα.
Εμένα ποσώς βασικά με ενδιαφέρει για το τι θα πάθουν οι διαχρονικά διπρόσωποι Σλάβοι. Εμένα με ενδιαφέρει η μεγαλοσύνη της πατρίδας μου, που μετά τις τελευταίες εξελίξεις σε Ανατολική Μεσόγειο και Συρία, άρχισε ήδη να αχνοφαίνεται. Η ώρα της ανάκτησης της Πόλης πλησιάζει συνέλληνες. Και μη ξεχνάτε πως λίγο πρίν το ξημέρωμα, έρχεται το πιο βαθύ σκοτάδι.
